Canada 2017

De Rocky Mountains

Nationale parken

Helivlucht over de Rocky's

Inside passage cruise

The Knight Inlet

Vancouver island

New York

 

Zaterdag 26/08

 

Om 05:00 opstaan, leve de vakantie, hm.

Iets na zeven grote verandering want gene Ron die ons komt ophalen ( zit al in de USA bie Trump) maar me voetbalmoat Frank. Trein naar Brussel en van daar met Thalys naar Schiphol. Alles ottomatic, inchecken, bagage drop off, paspoort controle, alles. Juuste de scan nie en doar aanket amme flasche é. De doos met batterijladers zag er enorm gevaarlijk uit. Ikke aan de kant dus en grote control. Tip gekregen voor de volgende keer.

De vlucht was prima,, het eten en de bediening ook. Na bijna 10 uren aankomst in Vancouver. ALLES wére ottomatic, grenscontrole, pascontrole, visa controle. In no time stoaje buuten. Mo met dienen otto was da een ander poar mouwen. Da gienk voruut gelik e boend ooi tegen de wiend é. Na anderhalf uur kregen we ons machien toegewezen, nen iejoendaai zilversterre. Tis azoon lèège sportkarre woar dajje moet inkruupen met e schoentrekker en oender de kabiejongs ka rien. Mo hij rijdt fantastisch,

Uurtje later aan het hotel,check in en nog eens ons terrein gaan afbakenen. Englisch Bay is enorm gezellig, veel mensen mooi strandje met veel levensgenieters. Korte wandeling gedaan, zonsondergang gefilmd en al helemaal het Canadees gevoel. Bij ne Chinees noedelwok gaan eten, witte wijn van Zuid Afrika en Stella Artois drinken. We hebben dus de vakantie goed ingezet.

Deel 1

 

Op 29 augustus verlaten we Vancouver om met een huurwagen de hiernaast beschreven tocht van ongeveer 2250 km aan te vatten.

Deel 2

 

Op 10 september maken we een cruise via de Inside Passage van Prince Rupert naar Port Hardy (400 km).

Vanuit Port Mc Neill gaan we twee dagen naar Alert Bay, indianengebied.

Vanaf Campbell river met een watervliegtuig naar de Knigt Inlet om er beren en orka's te spotten

Zondag 27/08

 

Ondanks de Jetlag niet lang geslapen. Het ontbijt buffet in ons hotel is voldoende, maar een eitje ontbrak (noois content é). Iets na tienen gaan we een fiets huren. Fiets, helm en slot komen op 30C$=21€. De fietsen zijn “specialized” en van een goede kwaliteit. We zetten aan naar Stanley Park. Binnendoor in de bossen bereiken we Bever Lake waar we de eerste halte houden. Het is er prachtig rijden tussen de gigantische cedars. Dan bereiken we de haven waar vooral jachten liggen. Te zien naar hun omvang telt Canada heel wat superrijken. De weg langs “den dijk” is prachtig. Ook de zon en een 25°C helpen mee aan het succes van onze dag. Iets na de middag eten we een hamburger met gegrilde zalm (7€) en vullen we waterflessen bij. Via English beach rijden we naar de aanlegsteiger van de Aquabussen (veerboot(je) en laten fietsen goed afgesloten achter. We komen er beiden van af met een senior ticket (65+). Kaats in haar gat gebeten.

Op het eiland valt direct de Public Market op. Het is een food market zoals je er in vele steden aantreft maar dan wel met heel wat lokale produkten. We kopen wat fruit en nestelen ons op de kade. Het is een indrukwekkend zicht. De skyline van Vancouver in de achtergrond en een aan en af varen van bootjes en BOTEN. Ook een omitatie van Jack Sparrow komt langs in een jolle. We dolen nog wat rond in de winkeltjes en scheepswerven en gaan terug om de fietsen op te halen. We zijn net binnen de zes uren terug (halve dag betalen). Wat gaan opfrissen in het hotel en te voet naar waterkant. We dachten al een bootje gezien te hebben maar wat hier aangemeerd ligt heb ik nog nooit gezien. Zelfs die nekken van de zure kust in Frankrijk zouden hier groen van nijd worden.

We bereiken de oude stad en de stoomklok. Niet te geloven hoe veel mensen zich rond dit object verzamelen. Om het kwartier geeft de klok bij middel van stoomfluiten het uur aan. We gaan een terraske doen om de benen wat rust te gunnen. Via de waterweg gaan we terug downtown. Het is allemaal prima te belopen maar evenwijdig met de Seawall water walk heb je ook een mooi fietspad. Je hoeft dus niet wandelen als je geen zin hebt of je met de fiets in het drukke verkeer te storten. We gaan terug naar de Legendary Noodle house en krijgen andermaal een heerlijke noedelschotel voor gezet. Volgens sommige bronnen een top 10 in de wereld voor noedelresto maar dat lijkt me wat overdreven. Onze eerste (volledige) dag in Canada is dus een voltreffer.

Maandag 28/8

 

Rond 10:00 vertrekken we naar Bayshore. Aan hotel Westin stopt de shuttle die ons naar Capilano zal brengen. Het is een ritje van 20' via de Lions Gate bridge en kunnen van daaruit Stanley Park aanschouwen. De chauffeur is een spraakwaterval (zelfs in het droog seizoen) en vertelt honderd uit over zijn stad. Ook alle leidingwater in Vancouver komt van de bergen en gletsjers en is drinkbaar. We hebben onze tickets voor capilano park (www.capbridge.com ) online gekocht en moeten dus niet in de rij gaan staan. Ticket 30€ en de shuttle is gratis.

Eerst doen we de Cliffwalk. Een wandeling op bruggetjes die aan de rotsen zijn vastgemaakt. Het is er prachtig en allemaal heel safe. Dan moeten we de Suspension bridge over, een 140 meter lang wiebelend geval die 70 meter boven de rivier hangt. Bij momenten is er echt file op de brug want het is topseizoen. Eens over de brug beginnen de Treetops. Dit is een canopy walk op bruggetjes die tussen de bomen zijn vastgemaakt en zo'n 50 meter boven de grond. Dit levert mooie plaatjes op en ondanks de drukte is er toch ruimte en plaats voor iedereen. Ten slotte heb je nog een wandeling op boardwalks die uitstekend zijn aangelegd en onderhouden.

Sommigen vinden het fijn, wij ook, maar anderen vinden het maar niets. Het is waar dat een wandeling in de niet aangelegde natuur toffer is (zoals verleden jaar in de natuurparken van Costa Rica) maar dit is dan weer niet voor iedereen te doen. We hadden de bus om 10:30 en waren om 13:30 terug aan Canada Place. Het is goed te doen in 3 uren dus. Van Canada place trekken we weer Gastown in en gaan lunchen in hetzelfde café 131 in Water street als gisteren. We nemen een toast besmeerd met avocado creme, sockeye gerookte zalm, gemarineerde ui en kappertjes. Ook een geroosterde sandwich met kaas, ham en spek. Het smaakt voortreffelijk en we spoelen door met een biertje en een witte wijn. We wandelen verder door Gastown en willen naar Chinatown. In Main street komen we in een marginale wijk terecht. Junks die op de stoep heroine shots prepareren, cocaine snuiven zodat hun neusgaten de omvang van golfbal krijgen enz. Er was nochtans een soort braderie bezig van niet gestolen goederen, maar Kaats had geen zin. Wijle terug naar Gastown en via de Waterwalk Seawall gaan we terug richting hotel. Onderweg kunnen we langs twee aangemeerde cruise schepen wandelen en slaan het inladen van valiezen, proviand en fuel gade.We hebben onze kilometers weer binnen vandaag.

We mogen besluiten dat Vancouver (uitgezonderd Main street dan) een toffe en aangename stad is waar het goed toeven is en veel te zien is. We hebben het ons zeker niet beklaagd om hier een extra dagje te hebben geboekt.

Dinsdag 29/8

 

We checken out in het hotel. De rekening klopt niet. Men wil ons een kleine 100 $ aanrekenen. Eén dag parking 25$ en een diner van zaterdagavond. Manager erbij gehaald die lankoniek zegt dat het wel een vergissing zal wezen. Dat er maar 1 dag i.p.v. 3 dagen parking was aangerekend heb ik vergeten te vertellen. Via de Lions Gate Bridge verlaten we Vancouver, een gezellige en aangename grootstad. De eerste 50 km (grondgebied Vancouver) is het enorm druk op HWY 1. Dan neemt het verkeer af en is het rustig rijden. Iets na de middag komen we aan in Hope. We kunnen pas om 14:00 inchecken en rijden daarom naar de Othello tunnels.

Dit zijn tunnels gemaakt in de 19° eeuw om een spoorweg te bouwen. Nu zijn deze een toeristische attractie. Je kan er ook een stevige wandeling maken maar dan niet op sandalen. Langs de tunnels stroomt de Coquihalla rivier door een canyon. In het regenseizoen moet dat bijzonder spectaculair zijn. We rijden verder naar Harrison Lake waar weinig te beleven valt. Iets na vijven komen we terug in Travelodge. De receptioniste, een lieve oude dame die een beetje stottert maakt ons wegwijs. We hadden hier geen luxe kamers verwacht maar zijn gecharmeerd door de plaats. Alles is er, leuke bedden, TV, frigo diepvries, Wifi (soms) koffiezet, strijkijzer en plank en AC. De lieve dame doet haar beklag over het weer. 34°C vandaag en morgen voorspelt men tegen de 40°C. Het heeft hier al drie maanden niet geregend. Ik doe al weken de regendans zegt ze. Als ze danst gelijk ze spreekt zal de regen nog een tijdje uitblijven vrees ik.

We gaan nog eens de (stad) in met het gedacht een terraske te doen. Nope in Hope. Lijkt wel een ghosttown, uitgezonderd de bedelaars en homeless people die zich klaarmaken voor de nacht. Het contrast tussen superrijken en superarmen is schrijnender dan ik dacht. Wat drankjes gekocht voor op de kamer en foto's gemaakt van de wereldberoemde houten beelden. Het contrast tussen Vancouver en Hope is eindeloos.

Woensdag 30/9

 

Na een geslaagd ontbijt in een piepklein zaaltje vertrekken we voor een rit van 300km+. We gaan eerst winkelen en slaan een watervoorraad in alsook brood en kaas voor de pick nick. Het grootste gedeelte rijden we op de HWY wegens geen andere keuze. Soms heb je prachtige uitzichten maar nergens een plaats om te stoppen. We trekken weeral vergelijkingen maar tot nu toe staat New Zealand nog steeds nummer 1. Het weer is raar. Bij vertrek in Hope stond het kwik al boven de 30°C. Waar het sterk bergop ging nog 22° en in de valleien 28°C. Het is ook diezig zodat foto's maken kwasi onmogelijk is. In Vernon zitten we in een sjieke kast van een hotel. Super kamer met twee queen size bedden en het onvermijdelijke tapijt. We gaan even wandelen in Polson park. Mooi onderhouden maar geen waw park. In de bar van het hotel een pint gepakt en ons klaarmaken om vanavond bij een Italiaan te gaan dineren.

Het was een diner grandisimo. Bordje brood met heerlijke Italiaanse olijfolie. Slaatje van de chef en dan la pasta con pollo. Een lekker wijntje, voor de eerste keer in mijn leven een Canadese wijn gedronken (Okanagan). Geen "grote" wijn, maar fruitig en heel goed passend bij de pasta.

Een afsluiter die kan tellen.

Donderdag 31/9

 

Vroeg, nu ja, 6:30 uit de veren en iets later richting Revelstoke. Daar er geen ontbijt is inbegrepen in het hotel gaan we eens bij “Diner on 6”. Je krijgt er een reuze groot en lekker bord. Twee enorme toasten, eieren, bacon of sosieskes en gebakken patatten. Koffie a volonte. Ik heb met grote ogen zitten kijken naar Kaats die 's morgens gebakken patatten eet. Tegen 11:00 zijn we in Revelstoke en het eerste bezoek op ons program is de DAM. We komen eerst in een informatieve ruimte waar duidelijk wordt wanneer en hoe gebouwd, hoeveel kub. water verzetten, hoeveel elektriciteit opwekken enz... Dan een film die de krachtpatserijen toont om o.a. de turbines op zijn plaats te krijgen. Dan in een soort speelruimte waar je zelf van alle testen kan doen. Ten slotte met de lift naar de top van de dam waar je een prachtig zicht hebt op de omgeving. Bezoek zeker méér dan waard.

Dan naar Meadows in de Sky. Das een serieus bergske waar we gelukkig niet te voet op moeten. We hebben voor het eerst onze (gratis) parkpas nodig. Na een half uur zijn we (bijna) boven. De parkings staan vol en we moeten langs de weg parkeren. De laatste kilometer wordt normaal te voet afgelegd maar wegens berenalarm is de baan afgesloten en worden we met een shuttle naar boven gereden. Super organisatie van die Canadezen. Op de summit maken we een wandeling van 20' die meer dan een uur duurt. De natuur is er overweldigend mooi en we krijgen er geen genoeg van. Terug bij de shuttle blijkt de beer naar huis en kunnen we te voet via een tof pad naar de parking. Het is ondertussen 15:00u voorbij als we ons parkeren aan een supermarkt en pick nick stuf kopen. De eerst volgende stop is de Giant Cedars hike. Een grote naam voor een wandeling van 500 meter maar wel op boarwalk. We rijden verder richting Golden en hadden nog verschillende korte hike's op ons program staan, maar.....

De plaatsen blijken gesloten wegens brand. We rijden verder en zien uit de bossen enorme rookwolken opstijgen. Blushelikopters vliegen aan en af en de brandgeur is duidelijk. Aangekomen bij de Heather Mountain Lodge blijkt het om een sjieke doeninge te gaan. De kamers zijn onberispelijk. We reserveren om straks te dineren. Van in de tuin zien we ook enorme rookpluimen uit de bossen komen. Volgens de staff kan de brand niet zo snel evolueren om het hotel te bedreigen. Het eten is gewoonweg SCHITTEREND. Lekker en mega mooi gepresenteerd. Leuke afsluiter van onze eerste dag in de “Rockies”

O ja, we zijn een uur dichter bij jullie gekomen. Hier is het uurverschil 8 uren i.p.v. 9.

Vrijdag 1/9

 

De brand is nog niet geblust. De fires in de regio zijn begonnen 7 juli. We denken dat het mistig is deze morgen maar het zijn de rookwolken. Onze planning valt een beetje in duigen daar niet alle wandelroutes open zijn. We rijden 25 km terug naar het Rogers Pass Visitor Center. We worden er door een heel vriendelijke dame te woord gestaan. (Aanrader voor iedere bezoeker). Zij legt uit dat sommige routes gesloten zijn wegens het vuur en anderen niet veilig vanwege de beren. Op sommige parcours moet je minstens met vier personen zijn (beren zouden dan niet aanvallen) en beare spray meenemen. Die spray kan je vergelijken met de pepperspray maar 100 keer straffer. Het is dus niet aan te raden wind op te spuiten. Vriendelijk vragen aan de beer om vanuit de andere richting te komen zeker ? Enfin, we besluiten een tocht naar Marion Lake te maken. Blijkt een stevige kuitenbijter te zijn. Op 4,4km 455meter stijgen ! Vanaf de parking toch zo'n 7 km waar we dik 4 uren over doen. Let wel, er zitten een pak foto/film stops. Het meer en de vieuw er rond zijn gewoonweg onbeschrijfelijk mooi, maar ook de absolute stilte.

Het is nog te vroeg om naar het hotel te gaan en we besluiten naar Golden te rijden waar Ron en Carine logeren. We hebben honderduit te vertellen over onze ervaringen tot nu toe en gaan samen dineren. Het is al na 21:00u als we terug zijn in het hotel. Aan de receptie hebben ze onze bookings met Brewster en de Heli in de rockies kunnen confirmeren. Dit blijkt nodig wegens de grote toeloop van toeristen (150 jaar Canada). Ik heb nog de tijd om te douchen en mijn verslag te schrijven. Foto's plaatsen lukte gisteren niet wegens traag internet. Lukt wel een andere keer.

Zaterdag 2/9

 

Vroeg uit de veren want we willen graag voor 9:00 vertrekken. Het is nog friskes (12°). Stop in Golden om te tanken. Opnieuw top 50$=35€ voor een bak nafte. Na een half uurtje rijden we af naar de Wapta Falls, ons aanbevolen door de dame gisteren in Rogers Pass Visitor Center. De weg er naar toe is een gravelroad. Vanaf de parking dienen we nog 2,5 km enkel te wandelen. Het is idd een mooie waterval en ook een mooie wandeling er naar toe. Het neemt 2 uren tijd in beslag. Verder richting Banff. We stoppen aan de spiraaltunnels. Een ingenieus systeem om gigantisch lange treinen te laten keren. In de vorm van een acht door tunnels. We hadden geluk dat er juist zo'n supertrein doorkwam. We vervolgden naar de Jackson Canyon. Reeds van een kilometer voor de parking stonden auto's langs de weg geparkeerd. Massa volk dus. Aangezien je nie schone moe zien voe sjanse ten aame direct plekke aan den ingang. De lower falls had je na een km al te zien. De upper falls waren 5km retour. Gelukkig geen stijging percentage als gisteren maar soms wel pittig. Het is geweldig om te zien hoe de canyon voor het publiek bereikbaar is door de paden die aan de rotsen zijn vastgemaakt. Het is niet alleen 150 jaar Canada, maar ook nog eens verlengd weekend. Van daar de drukte zeker ? In alle geval, het is een mooie tocht die de rest van onze namiddag vult. Lake Louise laten we links liggen daar de parking tot op 7 km voor het meer volzet zijn. Je moet er naar toe met shuttle bussen. We checken in in een poepsjiek hotel, Aspen Banff. Eerst douchen want het stof zit overal. Dor, droog en een lichte 30°C, water doet dus goed. We gaan eten in “The Old Spaghetti Factory” die bij tripadvisor goed staat aangeschreven. Klopt volledig.

Op weg daar naar toe zien we een parade van de Mounties, de Canadese berg politie te paard. Indrukwekkend. Zoals gezegd, het eten was reuze en morgen gaan we terug.

Zondag 3/9

 

Heerlijk ontbijt na een goede nachtrust. Vandaag staat Lake Louise op het programma. We verwachten een massa volk want gisteren moest je 10km buiten het meer parkeren en werd je met shuttle bussen ter plaatse gebracht. Zelfde scenario vandaag. De shuttlebussen zijn de gekende gele schoolbussen. Ze zijn zeer netjes maar wat krap (voorzien op kinderen). We hebben 20' wachttijd voor we kunnen instappen. De rit zelf duurt ook zo lang wegens het vastlopende verkeer.

Het meer en de omgeving is prachtig. Enkel staat daar een kast van een hotel in de weg. Chateau Fairmont. Jammer in het kwadraat. We gaan op pad naar de vieuw point, een kleine 2 kilometer. Mooi zicht van daarboven. Iets na de middag gaan we met de shuttle terug naar Banff om te lunchen. Daarna rijden we naar Mount Norque van waar je de hele stad kunt zien liggen. Dat klopt maar in vergelijking met de Sky Meadows in Revelstoke is dit maar flauwe koffie. Terug afgedaald rijden we naar de Vermilion Lakes. We maken er een korte wandeling en aan de rand van het bos zie we een hert blaadjes knabbelen. Het is ondertussen avond en we rijden terug naar de Aspen Lodge. Ik zal een sauna nemen en daarna gaan we opnieuw dineren in The Old Spaghetti Factory.

Maandag 4/9

 

Vandaag moet de wekker aflopen om 5:00u. Gelukkig kunnen we om 6:30 ontbijten want om 7:00 moeten we de deur uit. Om 9:30 hebben we een afspraak met de Heli Rockies Canada om een tocht met de helikopter te maken. We hebben zo'n dikke 200 km voor de boeg. Gezien het vroege uur en geen verkeer lap ik de speedlimit (soms) aan mijn... In Lake Louise verlaten we de hwy 1 en komen terecht op de Icefields park hwy (93) maar ook in de mist. Gelukkig klaart het rap op. In Saskatschewan (of zo'n twadde) komen we terecht op de hwy 11 die ons ter bestemming moet brengen. De gps slaat tilt en wil ons persé via Calgary laten rijden. Kaats is er niet gerust op maar iets na 9:00 bereiken we de helihaven. Ron en Carine krijgen net de flight instructions en gaan dra boarden. We kunnen hun vertrek filmen en 20' later ook hun terugkomst. Ze zijn onder de indruk. Wij en een koppel Nederlanders (Edwin en Yolanda) vertrekken 10' vroeger dan gepland en hangen 20' in de lucht. WAW. Een heli vlucht is zeker niet alledaags maar boven zo een indrukwekkend showspel is dit werkelijk onbeschrijfelijk. We landen op een plaats waar je normaal 6 uren moet hiken om er te komen. Bij een waterval waar de piloot zijn rugzak boven haalt en een flesje champagne ontkurkt. Het moesten er twee zijn zegt ie. De glazen zijn stuk (gelukkig enkel het voetje er af) maar dat laten we niet aan ons hart komen. De terug vlucht duurt 10' en bij aankomst krijgen we verontschuldigingen en nog een fles champagne. Nog stevig onder de indruk van wat we te zien kregen vervolgen we onze route. Bij Peyto Lake waar we overvlogen nemen we de lunch. Je wordt stil van de stilte. We moeten er van door want om 14:30 hebben we weer een afspraak. De route is zo mooi dat het pijn aan de ogen doet. Je zou om de paar honderd meter willen stoppen om te filmen of een foto te nemen, maar er zijn maar heel weinig plaatsen voorzien waar dit kan. Kaats filmt dus veel vanuit de wagen. Tegen 14:00 zijn we in het Icefield Visitors Center. We hebben de tour van 14:30 geboekt. Met een bus worden we naar de voet van de Athabasca gletsjer gereden waar we overstappen in één van de Icebussen. Die zal ons op de gletsjer brengen. Zo'n monster weegt effe 33 ton en haalt een topsnelheid van 18 km/u. De wielen hebben bijna 2 meter doorsnede en een bandje kost 5000$. Gaat ongeveer 3 jaar mee. Op de gletsjer is het nogal winderig maar het is weer een geslaagd showspel. De camera en video moeten overuren kloppen. Na 35' rijden we terug en worden vervolgens met de bus naar de Skywalk gebracht. Dit is een metalen boog die aan een rots is vastgemaakt en een glazen vloer heeft. We hadden hier eigenlijk méér van verwacht maar het kan onze dag niet stuk krijgen. Het is lachwekkend om te zien hoe een bende Nippers (Jappen) bijna in hun broek schijten als ze op de brug staan. Sommigen houden zich zelfs vast aan de reling.

Met de bus terug naar het visitor center waar we beginnen aan de laatste 100km om Jasper te bereiken. Eerst checken we in bij Beckers waar we de komende 3 nachten verblijven in een houten chalet. Mooi en zeer ruim. We hebben een keuken en terwijl Kaats de was doet ga ik met de Ron boodschappen doen. Een biefstuk met champignons en een gewone patat. Das ook al 10 dagen geleden. Met een glaasje wijn gaat dit er goed in en dromen weg met in gedachten deze wonderschone dag.

Dinsdag 5/9

 

De bungalow is ok maar men heeft er geen koffie gezet, schutteldoek en keukenantdoek. Gaan afhalen aan de receptie. Het is voor het eerst deze reis een slecht bed. We rollen naar elkaar dus.... matras versleten. We maken ons ontbijt zelf. Toast, eieren, worstjes, spek, youhurt en koffie. We maken ons ook een lunchpakket want onderweg zullen we geen eetgelegenheden tegen komen. Het is 9:00u en samen met Ron en Carine vertrekken we naar de Maligne Canyon. Het is niet de eerste Canyon die we zien maar deze is ook weer totaal anders. De wandeling gaat over een 4km. Tegen de noen rijden we verder en maken halt aan Medicin Lake. De 3°C van deze morgen zijn er ondertussen 20 geworden. Pick Nick aan een bank op de parking met zicht op een (weeral) heel mooi meer en in aangenaam gezelschap. Méér moe da nie zijn zekers ?

Verder richting Maligne Lake waar de parking volzet is (ook weeral) en we wat moeten rondrijden om een plaatsje te vinden. Ron heeft de boot van 14:00, wij die van 15:00. In het ticket office wordt ons gezegd dat alles volzet is. Als goeie Belgen blijven we rond de boarding plaats hangen en YES, der zijn er 4 niet komen opdagen. De stewardess brengt het via de radio aan boord voor elkaar dat we kunnen inschepen. De tocht is 2 maal 35' en we stoppen 20' op Split island. Het kwik staat ondertussen op 30°C en de wind op de boot voelt heerlijk aan. We varen langs bossen, bergen en veel gletsjers. Het is echt genieten op de boot. We mogen op het achterdek zitten (gelukkig niet veel deelnemers) en kunnen de camera en video overuren laten maken. Na de tocht gaan we nog een terraske doen en wat gek doen in de shop.

Terug richting Jasper waar we voedsel en drank inslaan om de avond op een aangename manier door te brengen. Het hoeft zeker niet gezegd dat het opnieuw een heerlijke dag was. We kijken graag uit naar de volgende want de weersvoorspeller geeft er weer een 30°C lap op. Nogal een sjans dat we dit maanden geleden geboekt hebben.

Woensdag 6/9

 

De dag begint goed. We hebben met de Ron en Carine afgesproken om 9:00u. Wakker worden, de gordijnen openen en..... Waw, staat daar een hert in onzen hof. Camera en video in aanslag en naar buiten. Ik loop de trap af en sta neuze neuze met een reus van een mannetjeshert. Een gewei die naar schatting 2 meter breed is. Zo dicht mogelijk benaderen en maar foto en film nemen. Op een moment keert hij zich naar mij en maakt me duidelijk: Te dicht. Ikke rap een trap op en het hert zoekt andere oorden op. Andere mensen komen toegelopen en ikke in mijn onderbroekske rap weer naar binnen. Ook Ron heeft het beest kunnen filmen bij de rivier. Daardoor vertrekken we 45' later dan voorzien.

Het is maar 5' rijden naar de parking van de “Vallei van de vijf meren”. Er is gelukkig nog geen grote toeloop. We maken een fantastische wandeling. Meestal vlak maar toch enkele pittige stukken ertussen. De meren zijn schitterend alsook de wouden waar we door lopen. De tocht duurt drie en een half uur en na zo'n 10km zijn we terug aan de parking. Vlug de bottines uit en de sandalen aan want het kwik is ondertussen fel gestegen. De rit naar de Athabasca falls duurt ook maar een klein half uurtje. Eerst een lunch want het is ondertussen bijna 14.00. De watervallen zijn van de mooiste ooit gezien. Het water dondert met onvoorstelbare kracht naar beneden. Ook de rotsen die in de loop van de eeuwen door het water zijn gevormd bieden een machtig uitzicht.

Opnieuw de wagen in om naar de Mount Edith Cavell te rijden. Net voor het opdraaien van de weg naar de top is er een post van Rangers. We hebben een permit nodig om de berg op te mogen. Die hebben we niet. Dan maar mijn James-muule opgezet en met wat foefkes mogen we toch verder. Gelukkig, want de rit op kronkelende bergwegen is prachtig. Het laatste stuk moeten we te voet verder maar we worden beloont met alweer een mega uitzicht. Foto en film matriaal hebben het zwaar te verduren vandaag. Het begint daarboven aardig fris worden maar bij terugkomst aan de chalets hebben we nog steeds 26°C. We nemen samen een aperootje in den hof bij Ronny en Carine.

Nog vlug wat eten want de vermoeidheid van alweer een immens mooie dag begint toe te slaan.

Donderdag 7/9

 

Wegens het trage internet weer deze nacht de site bijgewerkt. We hebben met Ron en Carine afgesproken om 9:00 en zouden nog de Mount Marmot bezoeken. Bij het uitchecken zegt de receptioniste dat we niet veel zullen zien vanwege de mist. Het bezoek wordt dus geschrapt. We nemen afscheid en wensen elkaar een prettige verder zetting van de reis.

Ons doel vandaag is de stad Prince George die 380 km richting Alaska ligt. De eerste stop is aan het Robson Provincial Park, en bezoeken de lake. Tweede stop is aan de Overlander waterval. Anderhalve km retour valt mee en de fall is mooi. Een tiental km verder gaan we naar de Rearguard falls. Weer anderhalve km wandelen en ook deze is mooi. Wie komen we daar tegen ? Twee Belgen uit Bredene, Ronny en Carine. Iets verder nemen zij de richting Clearwater terwijl wij de Hwy 16 blijven volgen. Het blijft mistig en het kwik stijgt niet boven de 26°C (Wat zijn we verwent). Iets na de middag stoppen we in een dorpje Mc Bride. Het voormalig treinstation is voor de helft Visitor center en de andere een antieke resto met nog antiekere eigenaars. Het is er heel aangenaam en de soep van de dag (brocolli/kaas) met toast smaakt heerlijk. Voor we onze bestemming bereiken maken we nog één stop aan het Acient Cedar Forest. Een pracht van een bos met mega Cedar bomen en een al even mega boardwalk wandelpad.

Zo'n 20 km voor we Prince George bereiken begint het zowaar te regenen. Bij het binnen rijden van de stad stopt de regen. Het Ramada hotel blijkt een poepsjieke kast te zijn. De auto moeten we stallen in een parkeertoren. Het internet is supersnel en mijn relaas van de dag is dus vlug gereed. Straks nog eens lekker gaan eten en onder de wol.

Vrijdag 8/9

 

Aan de waterplassen te oordelen moet het afgelopen nacht water gegoten hebben. Nu echter schijnt het zonnetje en trekken verder naar Prince Rupert. We hebben vandaag 370 km voor de boeg tot in Smithers. Onze eerste stop is in Vanderhoof, een klein dorp langs de Hwy 16. Buiten een Visitor Center en een piepklein museum is er geen reet te beleven. Kaats probeert zich nog eens in een oude schoolbank te wringen wat nog net lukt. Iets verderop een heuveltje vanwaar ik het verkeer in de gaten kan houden en onophoudelijk kolossen van Campers met aanhangauto kan spotten.

De natuur is minder spectaculair dan in de Rockies maar het Lake district heeft ook zijn charme. Op de middag stoppen we voor een picknick aan een Lake op een zeer rustige plaats. Daarna sjezen we in één ruk door naar Smithers. De kamer in de Storck Nest Inn kan niet tippen aan die van afgelopen nacht maar heeft ook weer zijn charme. De uitbaatster is een vriendelijke en lieve dame. In de plaatselijke supermarkt slaan we wat cola, water, fruit en lekkers in voor de picknick van morgen. Via Tripadvisor laten we ons leiden om een plaats te zoeken voor het diner. We kiezen voor Telly's grill, een keuze die we ons zeker niet beklagen. De kip souvlaki en de zalm waren reuze. Lekker wijntje erbij om het einde van een zonnige en aangename dag te vieren.

Zaterdag 9/9

 

De dag begint bewolkt en donker. We krijgen een heerlijk ontbijt in een soort Fawlty Towers hotel. De lady in service brengt een oude kraker naar het buffet “Listen sir we have it al, eggs, bacon, ham, sausages, toast, pancakes, cereals, coffee and juice. Please sit down and fill your boots”? We kwamen niet meer bij van het lachen. Iets later wil “Manuela” onze tafel afruimen maar ik neem vlug vork en mes terug. “Sorry sir, not ready yet ?” “No, my wife is getting some pancakes to fill here boots”. Iedereen weer plat.

Bij het verlaten van Smithers begint het te regenen. Eerste stop is aan de luchthaven. In de vertrekhal staat een opgezette grizzly beer. Jamme genoeg achter glas zodat een foto niet lukt. Wat verder stoppen we in Moricetown, een van oorsprong indianen dorp waar nu niets meer van te merken valt. De canyon is wel mooi. Verder maken we tussen de buien in nog een stop aan een lake en een lunchpauze. Aangekomen in Prince Rupert, een havenstad is het wat zoeken naar het hotel. Blijkt weer zo'n poepsjiek ding en we hebben een “room with a vieuw”. We reserveren een tafel in het restaurant van het hotel (volgens tripadvisor number one in town) zodat we straks niet meer buiten moeten. Morgen is er om 5:00 u op te staan en om 6:30u klaar staan om in te schepen.

We maken nog een wandeling in het haventje en gaan nog een pint pakken.

Zondag 10/9

 

Net voor vijven zijn we wakker. Douchen, pakken en wegwezen. Aan de check in krijgen we boardingpassen en mogen aanschuiven. Het laden gaat vlot en de cardecks zijn zeer ruim. We moeten ons melden bij de purser met ons ticket voor een front seat. We krijgen een kaart waarmee we de deur kunnen openen om deze lounge te betreden. In deze lounge is een glazen wand die 180° beslaat. Helaas zullen we dit nodig hebben want het regent oude wijven.

Vanaf 7:30 wordt het ontbijt geserveerd. Warm en koud buffet, te veel om op te noemen maar de geroosterde ham (een hele) en de gerookte zalm steken er boven uit. Ik neem zo'n toast of drie met zalm en smokkel er nog een mee voor van de noene. Broodje ham, koffiekoek en croissantje met jam, youhurt met verse aardbeien, omelet, worstjes, dim sum, alles gaat er netjes in. The boots are fill ! Ik riskeer het om eens op het sun deck te gaan maar waai er bijna af. Enkel op het achterdek kan je uit de wind wat foto's maken. Wat jammer, dit had één van de hoogtepunten van onze reis moeten worden.

Het blijft pijpestelen regenen. Van fotograferen geen sprake want er hangt ook een lichte mist. Na de middag komen we in volle zee en gaan de poppen aan het dansen. Door de intercom wordt aangeraden te blijven zitten. Het is dan ook leuk te zien hoe enkele would be matrozen door het schip waggelen en slagzij maken. De kapitein roept om dat er 8à9 wind staat en golven van 2 meter. Het schip stampt en wat passagiers grijpen de aangevoerde kotszakken. Op de boeg is de vlag van de maatschappij ook aan flarden gewaaid.

Iets na vijven stopt het effen met regenen en leggen we aan op Bella Bella, waar zes passagiers en vijf auto's aan boord komen. Tijdens het boarden gaan de hemelsluizen weer open. Het vervolg is weer regen, regen, regen en nog eens regen vergezeld door striemende wind. In een stuk open zee gaat het schip weer stampen, gelukkig voor niet te lang. Voor diner neem ik fish & chips, Kaats een soepje wegens maagklachten (De boots gon nog vul zitten van vandenuchtend)

Het is 23:45u als we aanleggen en zijn iets na middernacht in het hotel. Nog een thee om het einde van een rotdag te besluiten.

Maandag 11/9

 

Later dan gewoonlijk opgestaan wegens het middernachtelijk uur dat we gingen maffen. Tegen 10:00u gaan ontbijten, een ferme talore spek met eiers, gebakken patatten, toast en een seule koffie.

Minpuntje, het regent nog steeds heel ouwe wijven pfff. Voor we Port Hardy verlaten gaan we nog boodschappen doen met het oog op ons volgende verblijf in Alert Bay. Daar hebben we twee dagen beschikking over een keuken. Rond de middag komen we aan in Port Mc Neil. In het Visitor Center komen we aan de weet dat hier in feite niets te beleven valt. Schuilen voor de regen dan maar in een warenhuis waar ze erwtensoep verkopen. Lekker. Tegen 14:00 naar het veer. Geloven of niet, het stopt met regenen ! Op het eiland maken we kennis met ons verblijf voor de komende twee nachten. WAW. Een paradijs. Grote bungalow boven het water, maar wat meer is, een immens zicht op het water en de achterliggende bergen. Ik vraag de uitbaatster waar we verse vis kunnen kopen. Beste kans aan de haven zegt ze. We zien een vissersboot binnen lopen en gaan er heen. Op mijn vraag of we vis kunnen kopen antwoord één van die zeebonken “Wij mogen aan jou geen vis verkopen volgens de wet”. Waarom vissen jullie dan zeg ik ? “Ik mag er wel één weg geven” zegt ie. Luttele seconden later sta ik met een echte Sokeye Zalm(tje) in mijn hand. “Thanks boys” en ikke weg.

Langs de kant van het eiland maken we nog een korte wandeling en we zien zowaar de lucht opklaren en de zon verschijnen. Het wordt wel frisser en we gaan terug naar ons verblijf.

Voorgerechtje met escargots en toast. Dan sokeye zalm uit den oven met gebakken krieltjes en gewokte groenten. Weggespoeld met een pinot grisio en een vanille ijsje als toetje. Laat me zeggen dat dit met heel grote voorsprong de lekkerste verse zalm is die ik ook ooit mocht proeven. Zicht op zee, de bergen en het spektakel van de ondergaande zon. De regen is alweer bijna vergeten.

Dinsdag 12/9

 

Naar onze begrippen lang geslapen en moeilijk wakker gekomen. Tegen 10:30 staan we dan toch paraat. We hadden een rustdag ingepland dus gaan we het rustig aan doen. Trappen op om te beginnen en naar het Ecologisch Park. Boven gekomen mogen we al een vest uit trekken. Het zonnetje geeft van jetje en doet deugd. In het park is een afwisseling van boardwalks en paadjes. Het is heerlijk wandelen in het koele frisse bos. Mijn bosnimf is aan het genieten. Het paadje mond uit op het strand. Het is een strand met keien en aangespoelde bomen. De geplande rustdag is dus naar de wup. Na bijna een uur klefferen komen we terug in de beschaafde wereld. Staat daar plots de grootste totempaal ter wereld (zeggen ze). Via de Parklane komen we terug aan de haven. We merken dat het eiland in verval is. Huizen zijn niet verzorgd of vervallen. De aanlegsteigers zijn rot en vele boten die er tegen leunen nog rotter. Mensen lopen met een zuur gezicht rond. Wij zijn zowat de enige toeristen. Dat is wel heerlijk. Tegen drieën zijn we terug en nemen een hapje. De rest van de dag is dan de geplande rust. Genieten van de zon en ons heerlijk logement. Vanavond staat een pepersteak met gebakken patatjes op het menu. Flesje rood en als afsluiter van een heerlijke dag een ijsje.

Woensdag 13/9

 

Het is weer heerlijk ontwaken in onze kings room. Het is nog frisjes maar de zon laat zich al zien. We kiezen voor de ferry van 9:30u zodat met overzet en de nog 200km te bollen we tegen de middag in Campbell River zouden moeten zijn. Door een koffiestop en wat soezen in het zonnetje is het een uur later. Tijdens de stop praatje met een local die met een Plymouth van 1950 op gang was. Geen showcar zegt ie, maar rijdt enkel bij droog weer wegens niet meer waterdicht.

Tegen 13:00 zijn we aan het Elk Falls Prov. Park. Een hangbrug geeft een mooi zicht op de waterval. De trail langs de rivier en door het bos is echter even mooi. Heerlijke namiddag weer. Tegen 17:00 komen we aan in de Comfort Suites Hotel. Weer zo'n kast van een hotel (nr 1 in town). Er is zeezicht en pal aan de haven. Site bijwerken en via Trip Ad ons laten leiden waar we gaan dineren vanavond. Verder rustig aan hoor.

Donderdag 14/9

 

We kunnen weer een kort verslag schrijven vandaag. Deze morgen een goed ontbijt in het nieuwe hotel. Effe gaan praten in het visitor center waar we eigenlijk niets wijzer van werden. Op internet had ik gezien dat op zo'n 60 km van Campbell River, Mount Washington lag en er erg mooie wandelingen waren. Wijle dus naar de Washingtonner. In het bureel ter plaatse werden we door een vriendelijke heer te woord gestaan. Hij had het o.a. over de branden in het Icefield N.P. Het is verschrikkelijk voor de mensen die zich inzetten voor het natuurbehoud in Canada.

Op de routemap zien we een netwerk van wandelwegen maar kunnen ons geen idee geven van de moeilijkheidsgraad ervan. We steken van wal en al na een paar honderd meter komen we terecht in een waar natuur spektakel. Bossen, meren, bergen, boardwalks afgewisseld met stenen en boomwortels bezaaide paden. De hellingen zijn niet echt moeilijk te noemen. We laten ons daardoor verleiden om verder te stappen. Hoe verder we stapten hoe mooier. Enfin, veel kan ik daar niet aan toe voegen, de foto's zullen alles (een beetje) weergeven.

We rijden via de kustweg terug en stoppen bij een open lucht tentoonstelling van houten beelden gemaakt met kettingzagen.

Daar we deze noen enkel een paar stukken fruit aten hebben we honger als een beer en gaan naar de Dockside Fish & Chips. Twee ferme stukken heilbot in een pate a frire gebakken, verse frieten a volonté, koolsalade en goede tartaar. Kaats spoelt door met een kuip witte wijn. Ik beperk me tot 2 pinten donker bier van 't vat. Het heeft gesmaakt.

In het hotel moeten we nog effe worstelen met de bagage want morgen zijn we beperkt in wat we mogen meenemen met ons watervliegtuig naar Knight Inlet. Gelukkig voorspellen ze mooi weer.

Vrijdag 15/9

 

We mogen vandaag enkel 14 kg bagage meenemen. Moet lukken hé. De GPS heeft moeite om Vancouver Air te vinden maar we zijn ruim op tijd. Bij aankomst een briefing om ons te vertellen wat ons wacht. Ik sta verstelt dat er 14 passagiers in zo'n klein vliegtuig kunnen. De ski's waarop het toestel drijft (floaters) worden gevuld met bagage (voorraad voor de keuken zo blijkt). De piloot vraagt wie Co piloot wil zijn. Ikke er als de kippen bij natuurlijk. Het is 80 km naar de Knight Inlet Lodge ofte 25' vliegen. Een toffe vlucht en veel kunnen filmen. Bij aankomst lijkt het een beetje militaire dril. Alles wordt in een schema gegoten die zeer nauwgezet wordt gevolgd. De bagage wordt naar de kamers gebracht door de staff. Om 11:00 met z'n zessen een bootje in voor een korte verkenning. Dit valt compleet tegen. We zouden een beer gezien hebben maar vanop zo'n afstand kan het even goed een rots zijn geweest. Om 12:00 terug, vlug effe naar de kamer en naar de lunchroom. Soep, gegrilde kip met sla en patatjes en vers fruit. Lekker en meer dan voldoende. Om 13:00 scherp weer den boot in om beren te gaan zoeken. Dit maal zien we een enorme grizzly, maar van op zo'n grote afstand dat foto's kwasi niet mogelijk zijn. Mijn buurman (Belg uit Mons) heeft een camera bij met 200/500 lens + statief. Tis precies een baby dat hij in de armen houdt. Hij is de enige die degelijke foto's kan maken. Tegen 14:30 zijn we dik ontgoocheld terug in het kamp. Vlug een koffie en om 15:00 een andere boot in. We ontschepen op een eiland en worden met een antieke bus verder gereden. Daar geen we een platform op van waar we beren kunnen spotten. Eindelijk zien we die beesten van dichtbij. De zwarte beer heeft ons gedurende een uur geamuseerd. Hij probeerde al die tijd een zalm te vangen wat hem niet lukte. Een andere beer probeerde het niet eens. Bij de terugkeer (tevreden deze maal) wordt de planning ruw gestoord. Er zitten beren links en recht van de inschepingsplaats en we moeten wachten op een veilig sein. Daardoor komen 15' te laat in het kamp en zijn we evenveel apero minuten kwijt. Dan leren we enkele van onze reisgenoten (beter) kennen. Vincent is de fotograaf uit Mons en zijn madam Francine. Dan Bob en Norman. Bob is bijna 90 en Norman zijn 62 jarige zoon. Repect dat Bob dit nog wil en kan. Het zijn Canadezen en Bob heeft hier een del van zijn jeugd door gebracht. Om 19:00 diner. Gegrilde scampi's, lamsgehakt balletjes in tomatensaus en viskrokejes als voorgerecht. Pepersteak met wedges aardappelen en wortelen. Lekkere witte (Kaats haar merk) en rode wijn. Nog een taartje met koffie maken de dag rond. We zijn moe en liggen vroeg ko in berenland.

Zaterdag 16/9

 

Vroeg uit de veren want om 6:30 ontbijt en 7:30 een uitstap naar de beren (weeral). Het ontbijt is compleet. Deze keer hebben we een wat oudere (meer ervaren) gids en na geen tijd hebben we een grizzly beer gezien en een adelaar op haar nest. Tegen 9:00 stipt zijn we terug in het kamp. De weinige bagage die we hebben, pakken en naar de verschepingsplaats brengen. We nemen afscheid van de Waaltjes die een dag op zee gaan dobberen om walvissen te spotten. We wensen elkaar een goed reis. Bob neemt de taak van Co piloot op zich. We hebben weer mega vieuws in de vlieger. Iets voor 11:00 komen we aan en iets later zijn we op weg naar Nanaimo, waar we de boot van 15:15 naar Twassawan moeten hebben. Rustige overtocht. De kapitein meldt 3 walvissen aan stuurboordzijde. Allen daarheen. Hij vergat er bij te zeggen dat ze onder water zaten.

17:00 nog een 30 km naar Vancouver waar we direct naar ons hotel rijden. Weer zo'n kast. Inchecken en de bagage schikken voor morgen. Ik probeer in te checken voor de vlucht van morgen maar het lukt niet. Doen we dus morgen op de luchthaven. We zetten de auto af bij Alamo op de airport. Geen problemen. We hebben 3.731 km geklokt. We nemen de skytrain naar Waterfront en gaan te voet naar Gastown. Dineren in The Old Spaghetti Factory (remember Banff) waar het weer toppie was. Bij het verlaten van de zaak zien we het jonge volkje optrekken om de “fuif”nacht in te gaan. Wij met dezelfde trein terug en de shutlebus naar het hotel. Ik post nog eerst dit verslagje en ga dan ook maffen want het wordt een korte nacht.

Zondag 17/9

 

Het is weer vroeg dag (5:30u). Na een douche en een kop koffie gaan uit checken en met de shuttlebus naar de luchthaven. De immigration van de US bevindt zich raar genoeg in de airport van Vancouver (Richmond). Op zo'n machien weer een nest gegevens invullen, vingerafdrukken en foto nemen. Dan bij een immigration officer en ja hoor, wéér fingerprints en foto. Bij de incheck staan we raar te kijken dat we 52$ moeten betalen voor de bagage. Volgens de lady is de bagage niet inbegrepen in de ticketprijs. We krijgen wel een officiëel ticket. De vlucht vertrekt iets te laat maar komen op tijd aan. We zijn gezeten in een boeing 787. Het eten is te betalen. Is Air Canada een low cost maatschappij ?

Na het ophalen van de bagage op zoek naar GO trans waarmee we een busje boekten die ons aan het hotel zou afleveren. Reeds na 5' staat de bus te wachten. (18:10) Het duurt en duurt want op 2 andere plaatsen moeten nog reizigers worden geladen. De chauffeur, een Dominikaan die constant Spaans zit te leuteren in zen GSM zegt mucho trafico. Idd want om 20:15 zijn we ter bestemming. Het hotel en de kamer vallen best mee. Internet enkel in de lobby, op de kamer 10$/dag. We zijn versleten. We gaan bij een Mexicaan nog wat eten, verslagje schrijven en dooke doen.

Maandag 18/9

 

We raken maar traag op gang vandaag. In de hotellobby laat ik eerst de reservering bevestigen van onze pickup naar JFK aanstaande donderdag. Bij Orwashers gaan we ontbijten en verder naar Broadway om een Metro pasje aan te schaffen. Onze eerste stop is Times square. Massa druk en gek van de Neon reclames. Via Bryant Park gaan we naar Central Station. Heel mooi station met maffe foodcourt. Wanneer je de perrons op gaat wordt je gelijk gebakken. Heet man, ongelofelijk. Via 5th Av. Zakken we af naar de Empire State Building. We hebben geboekt voor de Rockefeller en laten de Empire dus links liggen. Het is zwoel weer maar bewolkt, geen goede dag voor een tower bezoek dus. Verder via 5th Av, Greenwich, Soho, Little Italy en China Town districten komen we in Civic Center. Afslaan naar de Brooklyn Bridge. Dit monument oversteken waar een drukte van gewelste heerst. Fietsers maken zich boos op voetgangers en omgekeerd. De NYPD patrouileerd er met een soort creme karren maar dit sorteert weinig of geen effect. Het blijft hectisch. In Brooklyn gaan we een late lunch nemen. Via Brooklyn Bridge park nemen we de boot naar Wall Street, het financiële hart van de US. Ik ben verbaasd door de smalle straten en de oud aandoende gebouwen waar de stockmarket is gevestigd. Ook de obstakels die op de weg geplaatst zijn om aanslagen te voorkomen zijn indrukwekkend. Zo lopen we ook ongewild langs de Trump Building waar dat kalf van een president woont. Gelukkig was tem nie thuus. Iets verder staat de gekende en enorm veel gefotografeerde Stier. Die staat niet in Wall Street maar iets verderop. Omdat er (nog net) geen blaren op mijn voeten staan lopen we ook langs aan het 9/11 monument. INDRUKWEKKEND. Als je de beelden van deze tragedie op TV hebt gezien en je op deze plaats alle namen van de slachtoffers te zien krijgt wordt je koud. Zeker als familieleden bezig zijn een afdruk van de naam van hun dierbare te maken. Ik maak een praatje met die mensen en kaart aan dat in de onmiddelijke omgeving een moskee wordt opgericht. “Daar hebben we geen probleem mee” krijg ik als antwoord. “Niet alle moslims zijn terrorist en bij ons Amerikanen lopen er ook gekken genoeg rond die dood en terreur zaaien”. Sta ik daar mooi met mijn mond vol tanden. Respect voor deze mensen.

Het wordt tijd om een hapje te gaan eten en terug te keren naar de 81th Street. Het metro waar we op zitten stel blijkt een soort sneldienst die verschillende haltes over slaat, ook de onze. Met een andere trein terug keren dus. In de namiddag is de zon er door gekomen en voor morgen wordt warm voorspelt. Na dit verslag en wat foto's gaan we de batterijen opladen voor morgen.{"components":

Dinsdag 19/9

 

We gaan niet zo vroeg de deur uit om te ontbijten (resto van het hotel gesloten op maandag en dinsdag). We nemen de metro tot de 34th en gaan richting de Hudson River. Langs B&H komende maken we gebruik om een mobile batterijlader te kopen voor de GSM. Aan 11th Av begint de High Lane. Van de verpauperde buurt aan de Hudson blijft niets meer over. Het is één gigantische bouwput waar de ene skyscraper na de andere de hoogte inschiet. De HL is een oude spoorwegbedding die nu een aantrekkelijk wandelpad is geworden. Het loopt van 34th tot Gansevoort street. Het is afgeboord met planten en wilde bloemen. Om de haverklap staan zit en/of ligbanken. Er valt heel wat te fotograferen en hier en daar staan kunstwerkjes ten toon. Niet te geloven dat je in NY bent. Rustig en mooi. We hebben genoten van deze wandeling. Via Washington street gaan we richting Battery Park om de ferry naar Staten Island te nemen. In de Benvenuto gaan we lunchen. Wel lekker, maar onvriendelijk personeel. Terwijl we zitten te eten begint het hard te regenen. Afzien van een verdere wandeling dus en aan “Francis” de metro in. Aan 34th er weer uit en Kaats afgezet aan Macy's. Morgen na de middag haal ik haar weer op.

Ik weer naar B&H. Een rubber oogkap van mijn fototoestel is stuk en ga er een ander kopen. Het was de bedoeling om eens in deze snoepwinkel voor foto liefhebbers rond te lopen, maar dat heb ik niet lang uitgehouden. Het kwijl loop je zo in (en uit) de bek. Gewoon onvoorstelbaar wat daar binnen steekt. Je gaat naar een medewerker die je bestelling noteert. Daar ik reeds per mail kocht waren de eerste letters van mijn naam voldoende om alle gegevens te hebben. Je krijgt een ticket, gaat naar de kassa, betalen en naar de pick-up. Weinige seconden later heb je het bestelde. Voortdurende razen pakjes en orderboxen over mega grote transportbanden. In de winkel lopen voortdurend meer dan 1000 klanten. Er zijn 30 kassa's ter beschikking (en open!). Om je maar te vertellen hoe groot het er is. EN: iedereen is er even vriendelijk.

Bij het buiten komen nog steeds regen. Ik neem de metro naar het hotel in rush hour. Om de 2' een trein, allen tsjokvol. Bij het verlaten van de metro is het droog en wil nog eens naar het park over het hotel. Pech want net voor ik aankom begint het weer te gieten. Ikke dus nog een pot gaan pakken en aan het verslag beginnen. Ik probeer ook de foto achterstand in te halen. Straks nog eens lekker gaan eten om een natte dag te besluiten.

Woensdag 20/9

 

Weer laat op de been wegens bijkanst versleten. Het is niet echt zonnig maar wel 23°C en zeer hoge luchtvochtigheid. Plakkerig dus. We nemen metro lijn downtown naar de Ferry. Daar nemen we de (gratis) ferry naar Staten Island. Deze geeft ons een zicht op de skyline van NY. Persoonlijk vond ik de Skyline van Sydney mooier. We passeren ook het statue of Liberty, die madam die met eur fakkel stoat te zwoaien. Op staten island valt weinig te beleven en we keren met de 13:00u ferry terug. Er volgt een klein zoektochtje naar het resto Luke's Lobster, ons aanbevolen door Trip Ad. We nemen een triootje garnaal, krab en kreeft. Reuze lekker, maar dan weet je dat er een prijskaartje aan hangt. We gaan terug naar ground zero en bezoeken het 9/11 museum. Ondanks dat wij geen museum gangers zijn is het ontroerend. Ik heb nog nooit zo veel Amerikanen bijeen zo stil weten zijn. Her en der wenende mensen, diep onder de indruk. Stukken van de radiomast, liftmotor, brandweerwagen ladder 3, stukken poutrellen waar de vliegtuigen zijn op gebotst enz. Om helemaal stil te worden is de zaal waar alle namen van de slachtoffers met foto ten toon staan. Stilletjes verlaten we het pand.

We nemen weer metrolijn 1 tot de 42th street. Dan te voet verder naar 50th street waar de Rockefeller gehuisvest is. Sjieke dinges zulle. Helaas de American way. Veel show en theater, iedereen op de foto, alles door de scanner, oneindig aanschuiven en een lift met veel beeld en klank. Wegens te lang bij 9/11 te blijven plakken kunnen we NY enkel bij nacht aanschouwen. Best indrukwekkend. Tegen goed 21:00u staan we weer op het gelijkvloers en zetten alle zeilen bij om van 50th naar 35th te stappen om nog tot Macy's te geraken. Kaats heeft er een vest gezien gisteren maar niet gekocht. Daarna beklaagd, dus vooruit met de rook uit de zolen. Het is net geen 22:00u als we terug op straat staan. Terug uptown naar de 42th waar Times Square is. Je kan hier het verschil tussen dan en nacht niet merken, zo klaar ! We stappen Hard Rock Cafe binnen om te eindigen waar we mee begonnen: een toast, maar nu op een geslaagde vakantie. Onze bartender was een gevalleke apart. De Mad Mel, een beetje type waar ze het hoofd op de schouders hebben gezet, zonder nek dus. Echt een gezellige kerel en een plezier om hem aan het werk te zien. Kaats krijgt niet genoeg van de sfeer en we kijken onze ogen uit de kop. Het is al na middernacht als we weer met lijn 1 naar 79th gaan en verder te voet naar het hotel.

Donderdag 21/9

 

De laatste dag op Amerikaanse bodem en van de vakantie (voor Kaats). Het enige wat overbleef van de wishing list was Central Park. We hebben dit bewust voor deze morgen gehouden omdat dit vlak naast het hotel ligt. De koffers pakken, een croissantje koffie en het bos in. Het valt op dat alles er zeer goed onderhouden is. Uiteraard kan in enkele uren niet het hele park worden bezocht. Toch zien we enkele mooie zaken. De zon schijnt volop, het is erg warm en weer veel luchtvochtigheid. Net voor de middag zijn we terug en halen de bagage van de kamer. Het is dan nog enkel wachten op onze shutlle die ons naar JFK zal brengen. De chauffeur is ruim op tijd. Er dienen nog enkele passagiers opgepikt te worden op diverse locaties. Door een week vergaderen van de UN is het verkeer nog drukker dan anders en zijn vele straten gewoon afgesloten. De driver kent echter zijn sluipwegen. Toch is het nog14:45u als we aankomen. We hadden ons aan een strenge controle verwacht maar dit blijkt niet zo. In een wip zijn we klaar. Wat eten en wachten op het boarden. Ondertussen verslagje schrijven en proberen te posten op de site, wat niet lukte. Reeds om 16:45u wordt er geboard voor een vlucht van 17:35u, merkwaardig. Na een dik half uur in het vliegtuig te zitten komt de piloot mat de melding dat wegens file van vertrekkende en aankomende toestellen we vertraging zullen hebben. Klopt, maar 1 uur is toch lang. Gelukkig geeft de chauffeur volle gas en vliegen we met een snelheid van om en bij 950 km/u naar Amsterdam. Op schiphol is het lang wachten op de bagage. Daardoor moeten we ons reppen om de Thalys naar Brussel van 8:34u. te halen. Het lukt net. We stappen af in Antwerpen om daar de trein naar Oostende te nemen. Frank die ons naar het station bracht komt ons ook afhalen. Dit maakt een definitief einde aan de Canada/New York reis.

 

Kaats & Rudi.

Hoe hebben wij deze reis ervaren ?

 

Het einde van een reis betekent het begin van een relaas. I.p.v. Canada zou ik in feite enkel de provincie British Columbia en een heel klein stukje Alberta mogen noemen. Niet vergeten dat Canada het 2° grootste land ter wereld is en het volledig verkennen ervan wel enkele jaren in beslag zou nemen. Niettemin hebben we ons een stevige indruk kunnen verwerven over dit gigantisch grote en mooie land.

Het doet een beetje raar bij aankomst op de luchthaven want de grenscontrole is volledig geautomatiseerd. Thuis moet je een formulier invullen om het visum (ETA) te kunnen krijgen en op een computer moet je daar een deel van herhalen. De controle bij een immigration officer duurt slechts enkele seconden en er gaat geen stempel in je paspoort.

Het ontvangen van de huurwagen op 200 meter van de aankomsthal is chaotisch. Bijna anderhalf uur wachten en weinig personeel. De bediende, een ingeweken Indiër is wel super vriendelijk. Je krijgt de sleutels en plaats waar de wagen staat. Dat is het dan. We krijgen een sportkarre aangemeten en het duurt wel even voor we weten hoe alles werkt. De auto heeft een lage instap wat in en uit stappen niet makkelijk maakt. Kaats kan haar zetel niet in de hoogte afstellen en moet drie weken op een steunkussentje zitten. De auto zelf rijdt fantastisch.

We pinnen nog de max aan Canadese dollars, 400C$ = 280€. Vinden we wat weinig.

Kennismaking met de stad Vancouver verloopt vrij vlot en we voelen ons er meteen thuis wat in een grootstad niet evident is. Het is een mooie verzorgde stad met vriendelijke mensen. Je kan uren langs de haven wandelen en de boten bewonderen. Fiets huren en Stanley Park verkennen, met de aquabus naar Granville island en foodmarket bezoeken. Slenteren door Gastown, een oude maar trendy wijk met winkels en veel terrasjes. Uitstap naar de Capilano bridge op North Vancouver. Het is opvallend hoe veel Aziaten er wonen en werken en we gaan er drie dagen Chinees eten. Voor de rest is het eten er volop Amerikaans, burgers, pizza's, hot dogs, ribs & steaks.

Hope is het eerste contrast. Deze stop werd waarschijnlijk ingelast (We reisden met www,great lakes-travel,nl ) om de eerste rit niet te lang te maken. Nader bezien hadden Hope toch beter overgeslagen want het is net een uitgestorven stad. De tweede stop in Vernon was goed voor 1 nacht. Grote stad, goed hotel maar verder niet veel te beleven.

Het wordt een ander verhaal bij het sturen naar het Glacier National Park. We brengen een groot deel van de dag door in Revelstoke waar de dam en de sky meadows absolute musts zijn. Het verbaasd ons te zien hoe de organisatie van de parken ineen steekt. Er wordt in ALLE omstandigheden rekening gehouden met jou veiligheid en de parkrangers zijn super vriendelijk.

Jammer dat een deel van dit park in brand staat en we daardoor verschillen wandelingen moesten laten vallen.

De volgende stap is via Yoho en Banff National Park naar Banff zelf. Schitterende omgeving waar je ogen te kort komt. Banff is een aangename stad met veel winkels en restaurants. Eén groot nadeel: de toeristen zijn er massaal. B.v. Lake Louise. Mooie plaats die wordt ontsiert door een draak van een hotel/kasteel. Overspoeld door horden Jappen die kwetteren als een leger eenden en miljoenen selfies staan te maken met een grijns van hier tot in Tokio.

De trip met de helikopter is wel een voltreffer. Een must bij een bezoek in dit gebied. De Icefields Parkway tussen Banff en Jasper wordt beschreven als een der mooiste wegen ter wereld. Klopt volledig. Deze omgeving is van onbeschrijfelijke schoonheid. Trip naar de Athabasca glacier met de icebus is top. Deze naar de skywalk een flop. Het ziet er mooi uit op foto, maar in feite ontsiert het de omgeving (onze mening uiteraard). Must doe in Jasper: de mount Edith Cavel glacier en ijsmeer, de wandeling in de vallei van de 5 meren (de grote loop) en als absolute top een tocht op Maligne Lake. Dit is van een fabelachtige schoonheid en (nog) niet vergiftigd door massa toerisme.

Eens de Rockies verlaten op weg naar Prince George kom je terecht in een heel ander Canada. Vlak en veel landbouw. Gedurende 3 dagen 1.100 km afhaspelen waarvan de laatste etappe naar Prince Rupert weer natuur spektakel biedt. Het is een mooi havenstadje.

De tocht door de Inside passage is letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Het heeft de hele dag gestormd en water gegoten. We kunnen enkel uit reisverslagen geloven dat het prachtig moet zijn, maar wij konden zelfs door de ruiten van het schip niet kijken door de watermassa.

Vancouver Island is weer één van die plaatsen om verliefd op te worden. Je rijdt er als het ware door een natuurfilm. De tocht met het watervliegtuig en het verblijf in de Knight Inlet waren mooi maar kort. Om langer te verblijven moet je bijna twee jaar op voorhand boeken om zeker te zijn van een plaats. Let op, het kost een bom duiten.

We kunnen besluiten met één woord: WAW.

Zet West Canada maar op uw verlanglijst.

Over de hotels krijgt u hierna een korte beschrijving. Over het algemeen zijn we tevreden tot zéér tevreden. Het logistieke deel van deze reis hebben we zoals eerder vermeldt in handen gegeven van Great Lakes Travel uit Deurne, Nederland. Deze mensen (Nicole zeker) hebben een sterke prestatie geleverd en ons op weg geholpen om een pracht vakantie te realiseren. Bedankt GLT.

Hotels & Resto's Canadareis

 

Coast Plaza hotel Vancouver

 

Receptie super vriendelijk en beleefd. Grote ruime kamer. Badkamer met alle faciliteiten. Twee ruime en goede queens bedden. Frigo, AC, TV. Goede gratis wifi. Dagelijks roomservice. Het ontbijt was van goede kwaliteit en voldoende. Een eitje had wel gemogen. De wagen kon in de ondergrondse parking tegen 25C$ per 24u. Wegens een fout in de afrekening werd maar 1 i.p.v. van 3 dagen aangerekend. Hotel is gedateerd en kan een opfrisbeurt gebruiken.

 

Noedelresto Vancouver

 

Warm aanbevolen op Trip Ad. Het was idd een heel goede chinese resto waar de chef zijn noedels zelf stond te draaien. We zijn er drie opeenvolgende avonden gaan eten. Een eerste keer de noedels met een lamshammetje en groenten. Een tweede keer noedels met kip en de derde keer een bol noedelsoep waar je makkelijk kon in verdrinken. Op sommige media spreekt men van een top 10 china resto in de wereld, maar dit is schromelijk overdreven. Het lag op amper 100 meter van het hotel en was dus makkelijk ook.

 

Travelodge Hope

 

Een totaal ander hotel, zou je eigenlijk meer een motel kunnen noemen. Desondanks hadden we er een prettig verblijf. Twee queens bedden, AC, frigo, TV. Piepkleine badkamer met alle faciliteiten. Gratis parkeren. Flikkerlicht Wifi. Werd in orde gebracht maar werkte verder traag. Zeer vriendelijke dame aan de receptie die zich beklaagde over de hitte en het feit dat het er al drie maanden niet meer regende. Het ontbijt was af. De ontbijtzaal ? bood plaats aan 4 (vier) personen. Met veel goede wil konden er wel zes zitten, maar dan werd het krap. Genoten van dit verblijf.

 

Vernon Lodge

 

Een aangenaam verblijf langs een drukke weg maar geen lawaai hinder in de kamer. Twee queens bedden, AC, frigo, TV en kluisje. Badkamer met alle faciliteiten. Vriendelijke staff. Gratis parking en goede wifi. De resto van het hotel was mooi maar immens groot. Niet gezellig. Ontbijt was niet inbegrepen. Hebben een drankje genomen in de sportbar van het hotel waar een maaltijd mogelijk was.

 

Tita's Italian Bistro Vernon

 

Via Trip Ad lieten we ons verleiden om naar een Italiaan te gaan (nr 2 in town) en op wandelafstand van het hotel. Bleek idd een voltreffer. Prima ontvangst en de patron was de hele avond in zijn beste doen. We hebben er lekkere pasta gegeten en een goede huiswijn gedronken. Het is een familiezaak waar iedereen de handen uit de mouwen steekt. Een aanrader.

 

Diner on 6 Vernon

 

Daar het ontbijt in het hotel niet was inbegrepen en te duur was hebben we een diner on 6 geprobeerd. Vlotte en vriendelijke bediening. Eieren, toast, hashbrowns, worstjes en spek, juice en een sloot koffie. Smakelijk gegeten. Aanrader.

 

Heather Mountain Lodge Golden

 

In feite ligt dit hotel 50 km van Golden verwijderd, maar volgens Canadese begrippen is dit next door. Super vriendelijke mensen aan de receptie die ook telefonisch onze bookings voor de uitstappen in Jasper National Park confirmeerden. De kamer was ruim en twee queens bedden. AC, TV geen frigo maar ice machine. Badkamer met alle faciliteiten. Gratis parking en dito wifi. De eerste avond hebben we in het restaurant gegeten. Het was top en de presentatie (op een leisteen) was grote klasse. Het lokale biertje erbij was ook top. Het ontbijt was iedere morgen af. Aanrader.

 

Fire Pit BBQ smokehouse Golden

 

Doordat diverse wandelroutes waren afgesloten wegens de bosbranden in Glacier National Park hadden we een “gat” in ons tijdbestek. In de vooravond zijn we naar Golden gereden waar Ron en Carine logeerden. Bijpraten natuurlijk en gaan eten in BBQ resto over hun hotel. Gezellige sfeer en vlotte bediening. Het eten was matig. Zou volgende maal een andere locatie kiezen.

 

Aspen lodge Banff

 

Klasse. De ontvangst aan de receptie was eerder koel. De kamer was echter top. Twee queens bedden, AC, TV, frigo en gratis overdekte parking. Gratis wifi. Badkamer met alle faciliteiten. Het ontbijt is waarschijnlijk het beste van de hele reis want zoveel hebben we er niet meer (inbegrepen).

Het fijne is dat er ook sauna, stoombad en hotpools waren en waar ik graag gebruik heb van gemaakt. Wel diverse keren naar de receptie gemoeten omdat de ingangskaart van de kamer defect was. De receptionisten ontdooiden en waren vriendelijker. Het verblijf is een absolute aanrader.

 

The Old Spaghetti Factory Banff.

 

Gelegen in een shopping center op wandelafstand van het hotel. Steeds druk bezocht en de eerste avond moesten we 20' wachten. Deze konden we in een aangenaam kader doorbrengen aan den toog. Lekker biertje en dito witte wijn voor Kaats. Het eten was kwaliteitsvol en ruime porties. Vriendelijke service. Daardoor zijn we de volgende avond terug gegaan en werden weer niet ontgoocheld. Grote aanrader.

 

Becker's Chalets Jasper

 

Vriendelijke ontvangst aan de receptie. We hadden er een chalet op de boven verdieping. Heel ruime leefruimte met keuken. Was voorzien voor 4 personen waarvan er twee in een opklapbed moesten slapen. Met ons tweeën dus een zee aan ruimte. Badkamer met alle faciliteiten. De slaapkamer was eerder klein en we moesten in hetzelfde bed slapen. Er zat wel sleet op de matras. TV uit de middeleeuwen. Gratis wifi maar een belabberde ontvangst (door de afgelegen ligging). Gratis parking. Een laundry waar een wasbeurt 2$ kostte, idem droogkast. Waspoeder in automaat aan 0,75$. Nieuwe toestellen die voortreffelijk werkten.

Daar we over een volledige keuken beschikten hebben we drie avondmalen en drie ontbijten zelf klaar gemaakt. Voor de lunch maakten we een picknick. Toppie dus.

 

Ramada Prince George

 

Eerder koele ontvangst aan de receptie. Top hotel met voortreffelijke kamer. Twee queens bedden, AC, TV, en super kluis. Zelfs de laptop kon erin. Badkamer met alle faciliteiten en regendouche. Prima gratis wifi en om de hoek gratis parkeren in een parkeertoren. Het ontbijt was niet inbegrepen. We hadden nog wat brood en kaas over van het vorig verblijf en een koffiezet op de kamer zodat we zelf een ontbijt in elkaar flansten.

 

Crossroads Prince George

 

Op de hoek naast de parkeertoren is een brouwerij/taverne. Via Trip Ad zijn we er terecht gekomen. Het is een schitterende plaats kwa inrichting. Echt supertof en ondanks de grote ruimte toch gezellig en druk bezocht. Normaal open tot 23:00u maar de serveerster liet ons weten dat ze vanavond om 21:00u gingen sluiten. We namen er de sockeye zalm. Vis was lekker maar net iets te veel gebakken. De groenten waren warm en de krieltjes koud met een dressing. Niet geslaagde combi. De biertjes, geïnspireerd op het belgisch witbier waren zeer lekker. Mooie zaak maar voor het eten niet echt top.

 

Stork Nest Inn Smithers

 

Hotelletje langs de Yellowhead Hwy. Uiterst vriendelijke ontvangst. Ouwerwets kamertje. AC, frigo. Gratis parking en dito wifi zij het super traag. Piepklein badkamertje met alle faciliteiten en in de kamer een heus groot bubbelbad. Een bed die nodig aan vervanging toe is. Het ontbijt is super en dames die de dienst uitmaken ook. “sit down sir and fill your boots” Hebben een schep gelachen.

 

Telly's Smithers

 

Weer hebben we ons laten leiden door Trip Ad naar de nr 1 in town. Een resto waar Canadese en Griekse specialiteiten werden geserveerd en op wandelafstand van de Stork Nest. Vriendelijke bediening, gezellige zaak en lekker eten. Meer moet dat niet zijn zeker ? De gegrilde kip souvlaki was berelekker. Groenten, aardappelen, rijst, veel kip en lekkere saus. Kaats nam de zalm die best lekker was. Ook de wijntjes waren lekker. Warm aanbevolen.

 

Crest hotel Prince Rupert

 

Als we dachten het mooiste hotel reeds te hebben gehad, waren we goed fout. Vriendelijke ontvangst in een super mooi hotel. Prachtige kamer met zicht op zee. AC, frigo, koffiezet, ijsmachine, TV, kluis. Twee queens bedden. Het meubilair van super kwaliteit. Kleine badkamer met alle faciliteiten en regendouche. Gratis parking en dito super wifi.

 

Waterfront Prince Rupert

 

Het waterfront is het restaurant van het Crest hotel. Op Trip Ad de nr 1 in town. Best we gereserveerd hadden want de kast zat tsjokke vol. Mooie resto, gezellige sfeer, ware het niet dat er door de bezetting veel lawaai is. Het eten. Absolute klasse. Waanzinnig lekker en opgediend als een schilderij. Bovendien nog best betaalbaar ook en lekkere wijntjes. Kaats nam de fisherman spaghetti met kreeft. Ik nam de vangst van de dag. Supervers. Open keuken waar een enorme bedrijvigheid heerste. Mocht filmen van de chef. Serveersters moesten alle zeilen bijzetten. Top aanrader.

 

BC Ferries

 

Aan boord van de Ferry worden verschillende maaltijden aangeboden. De eerste is vanaf 7:30u het ontbijtbuffet. Iets na starttijd komen we het restaurant binnen. Het is er gezellig en we krijgen een plaats bij het venster. Het buffet is zeer uitgebreid. Warme ham, spiegeleieren, omeletten, dimsun, bonen, worstjes, aardappelen, gebakken champignons, hamburgers, pannenkoeken, wafels, toast, koeken, croissants, jam, youhurt, fruit, kaas, salami maar vooral: de gerookte zalm. Magisch lekker. Dieprode kleur, zacht gerookt, bijna geen vet en een sublieme smaak. Er wordt geen lunch aangeboden maar daar zorgen we zelf voor met de mee gesmokkelde toast en... zalm natuurlijk.

 

 

Glenn Lyon Inn & Suites Port Hardy

 

Het was al na middernacht toen we recent vernieuwd hotel betraden. Vriendelijke ontvangst en een kraaknette kamer met mooi balkonnetje en zicht op de haven. Helaas de hele tijd regen. Het ontbijt in het aanhorend restaurant was lekker. Badkamer met alle faciliteiten. Goede bedden, frigo, AC, koffiemaker en goede wifi. Gratis parking goede wifi.

 

Seine Boat Inn Alert Bay

 

Een kleinschalige maar schitterende verblijfplaats, zeker als je de king of queens room hebt. Een droom van een balkon met zicht op zee en de bergen. Een lieve eigenares maakte ons wegwijs. Een super grote kamer met living (heerlijke relax/schommelzetel) en volledig uitgeruste keuken met koffie machine. Badkamer met alle faciliteiten. Goede wifi. Parking aan de overkant van het hotel. Eén van de topverblijven (voor ons) tijdens deze reis. Door de bijhorende keuken hebben we twee dagen zelf gekookt, waaronder de heerlijke dagverse sokeye zalm.

 

Comfort inn & Suites Campbell River

 

Een kast van een hotel (nr 1 volgens Trip Ad) waar we vriendelijk ontvangen werden. Een kamer met alles erop en eraan. Goede wifi en gratis parking. Lekker en uitgebreid ontbijtbuffet. Frigo, AC en koffiemaker. Weer een topverblijf,

 

Quay West Campell River

 

Vriendelijk personeel in een drukke zaak. Het eten is lekker maar om nu nr 4 van de stad te zijn ? Bij mooi weer heb je ook plaats op het terras waar je een superzicht hebt op de haven. Lekker biertje en dito witte wijn. Goede plaats.

 

Dockside Fish & Chips Campbell River

 

Wordt geprezen en is niet meer of minder dan een frituur. Maar: de frietjes (a volonté) lekker vers gesneden maar de aardappelen niet geschild ? De vis: Verse Heilbot in een pate a frire en afgebakken in olie. Medium vettig maar zéér lekker. Ook een terras aan de waterkant. Gezellig, goedkoop en zeker een aanrader.

 

Knight Inlet

 

De rit heen/terug met het watervliegtuig is onvergetelijk, zeker als je op de plaats van de co-piloot mag plaats nemen. Wat een vieuw ! Verwacht er zeker geen luxe. De kamers zijn goed uitgerust en de bedden goed. De temperatuur is er flink wat graden kouder dan in Campbell River. Parking is er niet nodig en de wifi is gereserveerd voor de uitbaters. De maaltijden, zowel ontbijt, lunch als diner zijn zeer lekker en uitgebreid. De hele dag door kan je er thee, koffie en snacks bekomen. Honger of dorst moet je er dus niet hebben. De wijn bij het diner is van prima kwaliteit. Een goed verblijf dus maar de hoofdzaak blijft het wild spotten natuurlijk.

 

Pacific Gateway hotel Vancouver

 

Dit is een typisch luchthaven hotel. We brachten onze huurwagen 's avonds terug naar de luchthaven. Zo vermeden we 19$ parking te moeten betalen. Met de skytrain naar de stad en terug. Met de gratis shutlle bus naar het hotel. Vriendelijke ontvangst. Ruime en nette kamer. Goede wifi gratis. Frigo, AC koffiezet. Badkamer met alle faciliteiten. De volgende morgen met dezelfde shutlle service naar de luchthaven gebracht. Prima hotel.

 

Hotel Excelsior New York

 

Een oud maar zeker geen aftands en heel goed onderhouden hotel. De meubels en houten lambriseringen geven het gebouw een zekere klasse. Gelukkig hadden we zeer vroeg geboekt want de prijzen swingen de pan uit. Voor 4 nachten betaal je al gauw 1200€. De kachel doet tevens dienst als AC. Geen frigo of koffiemaker op de kamer. Op diverse etages een ijsmachine. Ontbijt niet inbegrepen. Met z'n twee ben je vlug 50$ kwijt aan ontbijt. We deden Amerikaans door een ontbijt te nemen in een van de tal van diners. Eten in New York kan aan alle prijzen maar een steak met pint kost je gauw tussen de 50 en 100$. Wifi in het hotel was gratis in de lobby. Op de kamer werd er 5,95$ aangerekend per 24u. We hadden een goed bed, een naar New York begrippen een ruime kamer en een badkamer met alle faciliteiten.

© Copyright Rudi Geryl All rights reserved