Costa Rica 2016

Het begint te Kriebelen Boys & Girls.

Nog een paar dagen, een familiefeest en een topmatch tussen

KVO en Club Brugge scheiden ons van het vertrek.

Morgen woensdag gaan de valiezen van de zolder en begint

het inpakken.

Medicijnkast en inentingen zitten snor.

Batterijen van camera en video zijn geladen. Ook de verlopen

voor de elektriciteit niet vergeten want met de Europese stekkers

kunnen we ginds niets beginnen.

Nu nog wat T shirts en shorts en een tandenborstel :)

O ja, mask en snorkel nie vergeten want CR blijkt enkele mooie

koraal plaatsen te hebben.

Zondagavond vertrekken we naar Antwerpen, hotel Ibis. De volgende morgen vroeg

uit de veren om met de Thalys naar Amsterdam te vertrekken.

Vlucht naar Panama om 11.20 en aankomst in Costa Rica om 19.44 LT.

 

Kaats & Rudi

 

Februari 14/02

 

Valentijn,

Nie veel tijd gehad om te Valentijnen. Na het familiefeest (geslaagd) gisteren tot een kot in de nacht, terug naar Oostende. Met moeder gaan aperitieven en nog wa schoon volk tegen gekomen, dus vlug naar huis waar Frank me kwam oppikken om naar de KV te gaan. Schone match, maar de blowe efficienter. Dus = verdient gewonnen.

Di mitri brengt ons (gelukkig) naar den Anvers waar we iets na achten aankomen. Nog een Chineeske gaan doen en terug naar het hotel want morgen de eerste reveille sinds ik met pensioen ben.

 

Februari 15/02

 

Lange dag.

Om 05:30 deboe. Tickets afhalen, croissantje eten en om 7:30 de Thalys naar Amsterdam. Uurtje later aangekomen. Giga druk en zeker aan de incheck machienen. Bagage in automatische boxen en wachten op de vlucht naar Panama. We keren terug in de tijd. Op de service aan boord niets dan goed. Andere troep dan 11 jaar geleden. Aperootje, ook Gin en Bacardi, slaatje, wortelstoemp met ballekes en dessert een Panacotta. Flesje rode wijn (lust u er nog eentje meneer ?), Na de middag een ijsje en voor avond, een salade Caprese, pizza en een Tiramisu. En voor meneer nog een wijntje zeker. Lust meneer ook een konjakkie bij de koffie. Op alle vragen positief geantwoord. Dus aangekomen op Tocumen om 16:30, das bij ons dan al 22:30. Nu nog wachten tot 19:15 voor de vlucht naar San Jose waar we gelukkig een half uur vroeger aankomen dan voorzien. Vlotte transfert en leuke briefing met Geert van CRTours. Uiteindelijk om 22,00 plat (das 05.00 de volgende dag bij jullie) Uurverschil is dus 7 uren en 8 uren in de zomer.

 

Februari 16/02

 

Om 05.00 opstaan want ontbijt 1 om 06.00 en vertrek naar Tortuguero om 07.00. Luxe bus en onderweg effe halt houden voor een tweede ontbijt. Daarna overstappen op de boot voor een tocht van anderhalf uur. Lekker zonnetje en Mawamba lodge mag er ook zijn. Direct aanvallen op de Lunch die fantastisch was. Daarna per boot naar het stadje Tortuguero en te voet terug via de Caraïbische zee die luid gromt. Wat een golfslag ! Tussen vijf en zes wordt het donker en wordt er aangeraden om voor 18.00 terug in de Lodge te zijn.

Heerlijk namiddagje dus, heerlijk weertje en straks nog genieten van het diner en wat erbij hoort.

Op de bus veel info gehad over het land. O.a. dat het land twee delen kent. De Pacific zijde die een droge (nu) en een natte periode heeft en de Caraïbische zijde die een natte (nu) en een nattere periode. Hoofdexport zijn de ananas (Dole & Delmonte) en de banaan, de gekende sjiekieta. Ook veel koffie alhoewel deze niet in CR wordt gebrand, maar ruw verkocht (Starbucks).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Februari 17/02

 

Na een buikvullend en lekker ontbijt maken we ons klaar voor een tuinwandeling. Voor het eerst zie we de pijlgifkikker. Den eersten is groen en zwart. Op mijn vraag of er ook blauw/zwarte zijn antwoord men positief. Men slaat ze echter dood wegens TE giftig :D Diverse soorten bloemen, vlinders en een Leguaan in een boomtop. Dan gaan de hemelsluizen open wat een einde maakt aan de wandeling. Na de middag gaan we per boot naar het Nationaal Park. WAT EEN NAMIDDAG !! Schitterend weer.

We hadden gedacht links of rechts een aap te zien, en die waren er ook, maar wat een machtig decor ! Uren gefocust op alles wat bewoog. Leguanen, schildpadden, kaaimannen, vogels, hagedissen waren volop te zien. Het was opvallend op een boot met 16 personen hoe stil het was. Bij de terugkomst waren nog een paar Toekans aan het stoeien op de site van de Lodge. Die prachtbeesten laten zich echter niet graag fotograferen. Geen nood, we zijn nog niet weg.

Vanavond nog eens van een hap en wat drank genieten en morgen nemen we de auto in ontvangst om het grootste deel van de tour aan te vangen. PURA VIDA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Februari 18/02

 

Het was vandaag niet zo spannend. Na een weeral heerlijk ontbijt de boot in en daarna nog een stuk met de bus. Tegen de middag nog eens gaans lunchen op kosten van de organisatie (nou ja ?). Ondanks het feit dat wij niet graag in een gezelschap reizen is alles goed verlopen en moest er op niemand gewacht worden. Daarna de huurwagen gaan afhalen. We krijgen een perfect onderhouden Daihatsu Terios met 60.000km op de konteur. We vertrekken in de gietende regen op DE drukste baan van het land. We rijden richting Limon. Dit is de haven waar ALLE goederen voor CR aankomen en van daar per vrachtwagen over het land worden verdeelt. Eén lange fiele dus. Eens voorbij Limon bijne geen verkeer maar. Cahuita ligt op een boogscheut van de Panamese grens. Onderweg veel bananen plantages. Ondanks de GPS is het effe zoeken om Perdida lodge te vinden. Gezellige bungalow die wel even gelucht moet worden. We gaan boodschappen doen ttz, water, bier en wijn. Da water is om de ruitenwissertank te vullen é. Het is een tof dorpje volgestouwd met backpackers, gezellige cafes en resto's. Na een pintje en een sandwich trekken we terug naar de Lodge. Beetje internetten en info vergaderen voor de wandeling in het nationale park. Het ligt allemaal heel dicht bij elkaar en op wandelafstand. We kunnen het gebrul van de brulapen reeds horen. Geen foto's dus vandaag folks.

 

Februari 19/02

Het heeft de hele nacht watergegoten. Tegen zessen krijgen we een concert van een gemengd koor. Brulapen met enkele honderden vogels. Onze shack staat midden de natuur en dan kun je je aan zoiets verwachten. Na een lekker onbijt maken we ons klaar voor een vier uren wandeling in het Nationale park Cahuita. Zodra we buiten komen begint de zon te schijnen en die zal de hele dag van jetje geven. We hadden gehoopt méér wildlife te zien. Wat krabben en hagedissen, een gele slang(etje) een leguaan en wat capucijnerapen is alles watwe te zien kregen. De wandeling langs de zee was wel mooi. Ook positief is dat je in dit park geen inkom moet betalen. Ze vragen wel een vrijwillige bijdrage. Terug in het dorp gaan we Lunchen. "Miss Edith" zou goede keuken bieden maar ze zouden er niet vriendelijk zijn en je zou lang op je eten moeten wachten. Dat van de kwaliteit klopt en da lang wachten ook. 45' om twee slaatjes te fabrikeren ? Maar ja maaaannn you are in afro caribian é maaaannn. Terug aan de bungalow en wa zien we ? Een boom vol brulapen die we de hele dag hoopten te zien.

Een beetje verfrissen en uitkijken waar we vanavond gaan eten. Morgen een 4 uurs rit naar Sarapiqui of zo iets.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoals gezegd effe gaan dineren in het dorp. Bij een Italiaan een fantastische pasta met verse tonijn geprobeerd en Kaats een pasta di mare.Het was werkelijk AF. Perfecto Alberto. Lietertje huiswijn erbij en al zingend naar de Lodge. Kaats onder zeil en ikke voortdoen aan de site. Meer moe da nie zijn voor een vakantie.

 

Februari 20/02

 

De dag begint schitterend. Om 05:15 begint het concert van de Brulapen. Ze geven zo een half uurtje volle petrol. Vanop ons terras geluidsopnamen gemaakt om te verwerken in de film. Daarna lekker zonnetje en hemelsblauwe lucht. Het nat seizoen in Caraïben valt dus mee. Na de check out op weg naar Limon. We ontzien de weg van Limon naar Guapiles wegens het zwaar wegvervoer. Gelukkig is het zaterdag en de trafiek is een stuk minder. Aan een zéér gezapig tempo rijden we naar Sarapiqui. Onderweg stop in een supermarkt. Inslaan van wijnen, bier, water en wat versnaperingen. Na de middag zijn we op onze volgende bestemming, Selva Verde Lodge. Geen vijf sterren gedoe maar een ontzettend prachtige jungle lodge naast de Sarapiqui rivier. We bestellen het buffet voor vanavond. We wandelen in de prachtige tuinen en zouden morgen in alle vroegte veel pijlgifkikkers kunnen spotten. We nestelen ons in een comfortabele schommelstoel op het terras als we plots onze eerste Colibri vogel te zien krijgen. Het vraagt véél geduld om deze op film en foto vast te leggen maar het lukt. Ondertussen is in de tuin een boom omgevallen en met veel lawaai op het overdekte wandelpad terecht gekomen. Twee Americans hebben direkt in hun broek gescheten van schrik. Ik riep “No problem guys, he is already dead”,

Iets later kwam er een Amerikaanse (het stik er hier van) dame voorbij getsjokt in wit zwemkostuum en zelf spierwit. Moest ze in de sneeuw vallen vinden ze haar nooit meer terug. (grapje hoor). Ik terug naar de schommelstoel maar Kaats heeft het woord Toekan horen vallen en is met alle film apperatuur vertrokken.

Tegen zeven gaan we eten. Het buffet is heel lekker en de kwebbelende Americanoos zijn ook grotendeels vertrokken. Nog wat internetten en de site bijwerken en we zijn rijp voor het bed.

Februari 21/02

 

Kaats vindt het hier zo tof dat ze al om 06:00 naar buiten is met camera en fototoestel. Zis zot van de beesten zegt ze. Ik ben lui en kom pas twee uren later in actie. Kaats heeft buiten een massa Americanoos niet veel wild gespot. Het ontbijt nemen we op het terras. Het is een komen en gaan van eekhoorns, vogels van divers pluimage en een soort wasbeer. We zitten dus twee uur aan het ontbijt. Koffers pakken en uit tsjekken. Ik kijk nog vlug effe op internet en kan vaststellen dat Kveetje de Kwekkers een pandoering heeft verkocht. Het jammere daaraan is dat die Blowe daarvan profiteren, en ik er niet bij kon zijn.

We vinden het spijtig Sarapiqui te moeten verlaten want het was er super leuk. Op weg naar Arenal begint het landschap te veranderen. We trekken de bergen in. Er is weer een stralende zon. Tegen de middag zijn we aan de “Leguanen brug” waar enkele fraaie exemplaren te bewonderen zijn. Kort na de middag komen we op onze nieuwe stek. In Lomes de Volcan worden we verwelkomt door Roberto. Neeje niet den deen van op TV maar nen echten. SUPER vriendelijke mens. We worden gehuisvest is een toffe bungalow met alles erop en eraan. We besluiten ons de rest van de namiddag aan het zwembad en jacuzy te nestelen. Iets na 4 begint het te regenen en vluchten naar binnen. Tijd dus om de site aan te passen en de foto's te keuren.

We blijven ook op de Lodge om te gaan dineren. Da was plezant in die zin dat het eten vree lekker was, perfect zelfs en ook de bediening was toppie. Aan den andere kant zat de zaak volgestouwd met Americanoos die een wedstrijdje hielden om ter luidst te kwebbelen. Het was een gelijke score gezien het lawaai. We hebben weer een geslaagde dag achter de rug.

Februari 22/02

 

We gaan slapen met de kiekens en staan ook zo op. Een stevig ontbijt is nodig want het wordt een drukke dag. Tegen acht vertrekken we richting Nat. park Arenal. We hopen uiteraard een beetje wildlife te kunnen meepikken. De laatste 5 km naar het park gaat over een archie slechte weg. We begrijpen meteen waarom we een 4 x 4 van doen hebben. Net voor het park komt een neusbeer(tje) bedelen om eten. Het park zelf kost traditie getrouw 15$ p/p. We kunnen kort zijn. Het is een heel mooie wandeling met als finish een zicht op de vulkaan en het daar rond gelegen meer. Maar buiten zo'n slingervogel en een verdwaalde aap hebben we NIETS gezien. Ik vind het dan wel veel geld voor een wandeling van ongeveer 2 ½ uur.

Als we de slechte weg nog 5km volgen zouden we aan een park komen waar vogels, vlinders en pijlgifkikkers te zien zijn. We schudden ons verder een weg door de met putten en stenen bezaaide route. Inkom voor dit park weer 15$ p/p. Vlinders hebben we in overvloed gezien en zelfs hele mooie. De kikkers gaven niet thuis wegens daglicht. Het zijn wezens die slechts bij nacht actief zijn. We kunnen een tweetal kikkers fotograferen die een stuk van de dag hadden doorgetrokken (smile).

We zien een paar colibri vogeltjes maar die aalvlugge beestjes zijn aartsmoeilijk om te kunnen filmen. We hebben dus wel etwa gezien maar ook hier hadden we meer verwacht. Wij zijn TE VEEL verwent zeker ?

We rijden terug richting het dorp en maken een stop bij een restaurant. Het is ondertussen 15.00u en de kast rammelt. We bestellen ons een stevige steak. Lekker zonder meer. De koffie wordt door een jong ventje gepresenteerd en opgegoten aan tafel. Tof.

We rijden verder naar het dorp en gaan eerst tanken. 1 liter naft kost = bij ons 1 liter mazout. Valt dus mee. We hadden een verbruik van 37 liters op 500 km = 7,4/100km.

Dan naar de apotheek voor hoest pillekes. Dan de GSM laten bijladen in een supermarktje en nog wat te knabbelen voor vanavond. Kaats ziet plots dat de Volcan Arenal uitzonderlijk NIET onder de wolken zit. Rap een paar shots en terug naar huisje weltevree waar de voetjes laten rusten. Het einde van weer een mooie dag vol zonneschijn.

Februari 23/02

 

't Is were valiezekoers vandage. Tegen 09:20 kunnen we vertrekken. We verlaten nu voorgoed het Caraïbische deel van CR en rijden naar de Pacific. Onderweg krijgen we iets uniek te zien. De volcan Arenal zou slechts enkele dagen per jaar volledig te zien zijn, ttz niet in de wolken. We hebben een stralend blauwe hemel voor ons maar de hitte is drukkend. De AC in de auto moet volle bak aan. Onderweg plots een vijftal neusberen in volle sprint. Hebben eten geroken ? Kilometers verder ligt een leguaan doodgereden. Een vijftal arenden zijn het boeltje aan het opruimen. Het levert een paar mooie beelden op. Eens over het gebergte is het verschil tussen beide zijden van het land zeer duidelijk. Van alles groen en kleur komen we in droog en dor. We komen op de N1, de verbindingsweg tussen Nicaragua en Panama. Ze zijn er een heuse autostrade van aan het maken. We mogen slechts op één kant rijden en het staat zeer slecht aangegeven. Wat verbaast is dat er ook nauwelijks verkeer is. Daardoor schieten we goed op en zijn reeds voor 13:00u aan de Hacienda Guachipellin. Dat gaan we dus High Chaperal ofte HC noemen voor het gemak. We krijgen onze bunkhouse toegewezen die naar onze normen voldoende comfort biedt. Na de lunch vertrekken we voor de eerste wandeling naar een waterval (letje). Het water is zuiver en aangenaam fris. We zijn net voor donker terug en verkennen even de immense eetzaal. Waarschijnlijk gaan we hier niet omkomen van de honger en er is bovendien een machtige View. Dagje voorbij dus meer het mag iets minder heet zijn toch.

Nog een punt over CR. Dit is het enige land ter wereld die GEEN leger heeft. Alle geld wordt gebruikt voor schoolinfrastructuur. CR telt enorm veel hoog geschoolden in die mate zelfs dat werkers uit Nicaragua moeten komen op de plantages werken (koffie, ananas en bananen). Zouden we geen hoop politiekers uit CR kunnen invoeren in den Belgiek ? Onze eigen politiekers eruit (besparing) geen raketten, schepen en vliegtuigen voor een onnozel Belgisch leger (meer besparing) onze eigen kinderen gratis naar den unief en alle vreemdelingen aan de slag of buiten (nog meer besparing). Op reis doe je geweldige ideën op hé ?

O ja, en de koffie is hier heerlijk. Zowat de beste die we ooit proefden. Kan de civet koffie niet aan tippen.

Februari 24/02

 

We hebben de wekker gezet om 05:30. Uurtje later ontbijt en dat naar het Nationaal Park. Opnieuw 30$ ophoesten. Hopelijk deze keer een voltreffer. Het vulkanisch gedeelte kunnen we maar gedeeltelijk wegens werken en vulkanische activiteit. Als die Mud Pots een eerste keer zien ben je wel onder de indruk. Wanneer je reeds Roturoua in New Zealand hebt gezien vindt je het niets. Wat we wel vinden is dat het zo vroeg zo ontzettend heet is. Om 10:00 willen we een tweede wandeling aanvatten. Bergop gaan in deze hitte is echter niet te doen. Wanneer de trail iets ruwer begint te worden geven we er de brui aan en keren terug. Er is NIETS te zien, zelfs geen hagediske. We verlaten weeral teleur gesteld een NP. We rijden naar de Rio Negro waar we als gast van de HC gratis toegang hebben. Capucijner aapjes en leguanen stelen er de show. We kunnen in diverse hot springs, ons insmeren met stinkende modder en nadien in de frisse rivier jumpen. In de namiddag trekken we richting HC.

Nog effe nagenieten aan het zwembad en niet te vergeten een lekker fris biertje binnen kappen. Een medewerker van het hotel zegt ons dat het verleden week niet te doen was van de wind, en nu van de hitte. Vanavond zullen we eens het diner buffet gaan aanvallen maar we zullen rap omliggen van de hitte en de inspanningen.

Februari 25/02

 

We vertrokken deze morgen om een kijkje te gaan nemen naar de waterval van Llanos de Cortes. Die ligt om een dikke 40 km van de HC. Geen ingang te betalen maar 2000 C. parking en een vrijwillige bijdrage voor een school. Het is deze morgen gelukkig niet zo heet, een 28°. Aan het meertje duikt een prachtige waterval naar beneden. We genieten een paar uurtjes van het uitzicht, niet alleen van de waterval maar ook van de vele meerminnen die uit het water opduiken. Iets na de noen rijden we naar de stad Liberia. We worden door de politie direct omgeleid en vinden een leuke parkeerplaats. We horen muziek en er staat veel volk langs de weg. Onverwacht komen we terecht in een soort stoet van cowboys. Er wordt uiteraard show gegeven en bier en tequilla vloeien rijkelijk. In de Toro Negro laten we ons een cowboysteak bereiden met gebakken patatjes. Kmoen niet zeggen dat het smaakte zeker ? We lopen nog wat in de stad en in een supermarkt vullen we onze water voorraad aan. In de late namiddag rijden we terug naar de HC. Er staat een nijdige wind en ondertussen is de weg rond de HC geasfalteerd. Een douchke doet deugd en we kunnen weer terug kijken op een geanimeerde dag.

Februari 26/02

 

We vertrekken van de HC en rijden terug naar de N1. De eerste 80 kilometers zijn saai langs deze weg maar gelukkig is het niet te druk. In Limonal maken we een koffiestop en kunnen er de kleuren van een stel Arra's bewonderen. Het is er blijkbaar een transit plaats voor busreizigers. Beredruk dus. We verlaten de N1 en onder een stralend zonnetje met de AC vollen bak rijden we naar Monteverde. Een smalle asfalt baan verandert in een gravelroad met massa's putten en bulten. Bij momenten gaat de weg zo steil dat je gelijk in een raket zit die omhoog gaat. Een trage raket dan want in fourwheeldrive in eerste vitesse om boven te geraken. In Santa Elena, zeg maar een gehucht van Monteverde maken we halt en nemen er een late lunch. Het restaurant Morpho (naar de vlinder bleu morpho) aanbevolen door Geert is een meevaller. Ech lekker ! Der zitten een bende Amerikaanse senioren waarvan we de jongste op 90 jaar schatten. Hoed af voor deze mensen om op die leeftijd nog dergelijke reizen te ondernemen. We lopen het dorpje af en komen bij een orchideeëntuin. De gekken vragen effe 10$ entree p/p. Net alsof we in Azië nog geen orchies hebben gezien.

Je moet goed de knip op de portemoné houden want de dollars suizen hier door de lucht. Alles is ontzettend duur, en dan zeker als je de prijzen in het oosten gewoon bent. In het dorp zorgt de nevel voor een constante motregen. Hoe verder we richting Cloud Forest Lodge rijden hoe meer nevel. Plots worden we in het nevelwoud verwelkomt door een schitterende regenboog. In de lodge krijgen we een huisje toegewezen en een uitleg over de gang van zaken alhier. Eerst maken we een kleine wandeling in de tuinen van de Lodge. Een eerste indruk opdoen van een machtig stuk bos. Daarna trekken we richting Bar en zijn aangenaam verrast door de grote plaats die in feite een uitkijkpost is op het regenwoud. Gewoonweg grandioos !!! De vensters schuiven open en je kan er filmen en fotograferen naar hartelust. Om 18:00 begint de nachtwandeling maar dan slaan we over voor morgen of overmorgen. Genietend van een frisse pint bier zien we hoe de zon ondergaat in het nevelwoud. Tijd dus om te beginnen aan het opslaan van film en foto matriaal van de dag en onze story te schrijven voor het thuisfront.

Februari 27/02

 

We genieten van ons eerste ontbijt bij Cloud Lodge in Monteverde. Geen buffet maar wel overdadig. Giga bord fruit, eitjes, toast, cereals, confituur met stukken fruit,koffie en opgediend met een smile. We rijden naar Selvaverde waar een wandeling is met acht canopy walk bridges. Ingang normaal 60$ per 2 pax zegt de jonge man aan de kassa. Ikke: normaal ? Dus kunnen we korting krijgen ? OK zegt die gast 50$ dan. Wij rap naar binnen voor die van gedacht veranderd. Het is een prachtwandeling in een machtig stuk nevelwoud. We zien geen dieren maar de planten en vooral de rust maken alles. Je hoort enkel het ruisen van de bomen in de wind, de vogels en het water van het riviertje. Aan het riviertje blijven we effe genieten. Op het einde van de wandeling komen we op een plaats waar suikerpotjes hangen die de Colibri's aantrekken. We zitten daar ruim een uur tot dat de hemelsluizen open gaan. In het bureeltje krijgen we nog koffie aangeboden. We keren terug naar het dorp voor een late lunch. Kaats besteld een Morphos hamburger. Aan de volgende tafel brengen ze me daar een brood met beleg, monsterachtig groot. Ikke tegen Kaats: kijk das zo'n Morphos beeste. Heeft ze daar zitten zweten met het idee zo'n joekel te moeten binnenspelen. Tanken moest ook want op zo'n hellingen in 4 x4 speelt die bak wat benzine binnen. We laten ook eens de was doen. Terug in drie uren ? De oenderbroeken geurden gelijk een bos bloemen. We gaan naar de Lodge en ik bestel een (nacht) wandeling die om 17:20 vertrekt. Daarna een diner in de Lodge en het einde van weer een mooie dag.

Februari 28/02

 

Moet eigenlijk beginnen met gisterenavond. De nachtwandeling was wel tof, maar de beesten ontbraken een beetje. Onthouden: vriendelijke gids Eric met massa kennis en de manier waarop hij een Tarantulla uit zijn kot lokte. Kaats was superblij daar niet bij te zijn.

Terug in de Lodge aan tafel voor het diner en een lekkere fles Casillero del Diablo erbij.

 

De hele nacht heeft het gestormd en water gegoten. Na het ontbijt zien we de regen verder evolueren en blijven in de bar/uitkijkpost. Een familie neusberen is van de party alsook de dagelijks talrijke vogels. Kaats chat met de familie en ik werk de beschrijving van de hotels bij. Net voor de middag gaan we ons een broodje kopen en rijden naar Curi Cancha Reserve park. Ingang + gids kosten 34$ p/p. We hebben geluk want we zijn de enige deelnemers. Het geluk duurt niet lang want al gauw komen er nog zes de groep vervoegen. Gelukkig valt het mee en zitten er geen laweit makers bij. We krijgen massa info van gids Oscar maar het doel, n.l. de Quetzal zien lukt niet. Toch een geslaagde maar zware namiddag. Het is constant op en af over modderpaadjes waar constant slipgevaar is.

Toffe geste van de patron: omdat we de Quetzal niet hebben gezien krijgen we morgen een herkansing tussen 7 en 9 uur. Ik denk niet dat we om 5 uur daarvoor uit onze nest gaan komen.

Na een diner onderweg komen we lichtjes versleten aan in de lodge. Nog de site bijwerken en dan dooke doene.

Februari 29/02

 

Deze morgen eens het lokale ontbijt geprobeerd “Gallo Pinto”. t' Is nie gelik dajje peist, het heeft niets te zien met pinten. Het is rijst met zwarte bonen, kaas, tomaat en gebakken banaan. Voedzaam is het zeker, lekker ook, of toch een beetje. Het is wennen natuurlijk. Voor we vertrekken kan ik nog het recept bemachtigen van de Marmelade die ze hier 's morgens voor zetten. Onwaarschijnlijk lekker. We kopen ook nog een paar pakken Monteverde koffie. Zoals eerder reeds gezegd, de beste koffie die we ooit dronken.

Via een super bochtige gravelroad rijden we richting Transamerica highroad. We komen ogen te kort om de prachtige vergezichten te bewonderen. Gelukkig zijn de meeste kilometers over asfalt wegen. Rond de middag maken we een pauze en zien vanop de nabijgelegen brug massa's krokodillen in het water en op de oever. We gaan maar ergens anders zwemmen zeker ?

Tegen 15:00 komen we aan op onze nieuwe stek, Villa's Rio Mar in Dominical, een surfersdorpje aan de Pacific ocean. Na het inchecken een verkenning in de mooie tuin en dan met een Imperial (pilsje) aan het zwembad gaan zitten. De zon begint onder te gaan en we noteren nog steeds een kleine 30° graden. Hopelijk hebben we de wind en de regen achter ons gelaten.

Maart 01/03

 

Na een heerlijke nachtrust en een dito ontbijt (weeral) trekken we naar zee. We lopen een eind voetjes in het water en genieten van de Pacific coast. Wel veel wind maar naarmate de middag er aan komt wordt het weer bloedheet. Plots zien we een formatie Pelikanen overvliegen die best mooi lijkt.We lopen wat op den “dijk” maar in het dorpje is niets te beleven. Zelfs de supermarkt is dicht wegens inventaris. De plaats is bevolkt door een bende langharig (rasta) werkschuw tuig. Ze slapen in tentjes op het strand en hoeven niet te smeren tegen de muggen :) Den afwas doen ze in zee ? We gaan met de auto een dorp verder en kopen gerief om zelf een koude pla ineen te slaan in onze Cucina. Het is echt TE warm om iets te doen en daarom doen we niets :) Zelfs in den auto met de AC vol aan is het te warm. We blijven luieren op ons terras. Ook het water in het zwembad is te warm !!! Een super rustige namiddag voor de boeg en een diner in het restaurant van het hotel. Bloedhete maar heerlijke dag.

Maart 02/03

 

Via een hotelmedewerker vernemen we dat er op een kwartiertje rijden een sanctuary is van allerlei dieren. We besluiten een kijkje te gaan nemen. Het is gelegen nabij de villa's Altura. Ook een sjiek verblijf zulle. Er wordt 50$ inkom gevraagd. We ontmoeten er Mike, een Amerikaan die hier al 15 jaar woont en zich ontfermt over gewonde dieren. Hij begint zijnen toer met uitleg dat er hier drie soorten “gevallen” zitten. Dieren die gewond werden door aanrijding met auto's of aangevallen van honden. Dieren die ten onrechte werden gehouden als huisdieren (al dan niet mishandelt) en alzo niet meer terug kunnen naar de jungle. En ook dieren die verstoten werden door eigen soortgenoten.

Net zoals we in Borneo vernamen over de Oerang Oetang worden de moederapen gedood en de baby's verkocht als huisdieren. Er zijn schrijnende gevallen gekend van apen die jaren aan een ketting van 2 meter hangen en de verkeerde voeding krijgen. Zo werd een aapje van 4 jaar binnen gebracht die nog nooit iets anders dan rijst en bonen had gekregen. Bij het voederen van de eerste banaan werd het dier gek van vreugde. Het zou teveel zijn om alle story's die Mike vertelde neer te schrijven, maar ik kan jullie verzekeren dat sommige mensen de dieren ontzettend veel leed bezorgen. We konden vrede nemen met de bijlage van 50$ als we zagen hoe hier voor de beestekes wordt gezorgd. Indien mogelijk worden ze later terug in het wild gezet maar dat lukt slechts bij een klein aantal. Alle anderen kunnen hier de rest van hun leven slijten, zij het in gevangenschap.

Tof was ook dat er drie baby Tweeteenluiaards waren. Het is niet simpel om deze beesten in het wild aan te treffen. Ze bewegen zich nauwelijks en dan nog enkele in het duister. Veel jongen worden verstoten, daarom deze leukerds hier.

Mike vertelde ook een verhaal over de TV reportages op BBC, CNN en National Geographic. Dieren worden in sanctuary's gehuurd om ergens in het wild te plaatsen en aan te geven als ontdekking in de jungle. It's all fake aldus Mike.

Op weg naar Dominical is het weer ontzettend heet. Nog wat drank inslaan in een supermarkt en de rest van de dag doorbrengen in het park en aan het zwembad. Aan het zwembad krijgen we nog een extraatje van een Tucan die is komen aanvliegen in een boom. Hij speelt een half uur de vedet in een fotoshoot. Einde van een mooie en leerrijke dag.

Maart 03-03

 

We besluiten om nog in de voormiddag richting Puerto Jimenez te rijden. We zijn nog niet goed vertrokken of we zien al één van die monster tucks in den decor zitten. Van de kustweg komen we terug op de Trans americana voor enkele kilometers en daarna door een prachtig landschap naar onze eindbestemming van de dag, Cabinas Marcelina. We worden er super vriendelijk ontvangen door Magda. Een joviale en spraakzame zeventigster waar we samen in de tuin een babbeltje mee maken. De cabina is klein maar heeft iets en is zeer netjes. We zijn verbaasd hier zo'n goede wifi verbinding te hebben. Tijdens het uitpakken horen we een kabaal in de tuin en een viertal Ara's komen vruchten plukken uit een boom. Levert dus mooie foto's op. We gaan ook tanken waar de regular benzine blijkt op te zijn. Bak dus volgooien met super. In de BM (noemen we gemakshalve Bon Marché) nog wat inkopen gedaan voor het middageten de komende drie dagen. Ontbijt en diner zijn inbegrepen in ons tentenkamp La Leona Lodge in Corcovado. Dorpje verkennen broodje eten en een biertje gaan drinken. Bij terugkomst in Magda's tuin een oorverdovend lawaai. Tientallen groene papegaaien bevolken een boom en een gevecht in regel breekt uit om de schoonste tak te bemachtigen. Na een half uurtje valt de duisternis en zijn de vogels gaan vliegen. Site aanpassen en nog gaan eten bij Carolina's op aangeven van Geert. Morgen vroeg dag dus.

Maart 04/03

 

We verlaten in de loop van deze voormiddag Dominical en gaan richting Corcovado. Wegens geen elletriek daar zullen we dus een dag of vier geen verslagen of foto's kunnen plaatsen. Daarna gaan we via het gebergte naar onze strandbestemming Manuel Antonio. Daar zullen we dan onze site weer kunnen up to daten. Adios muchachos.

 

Na een zweetvolle nacht en een overvloedig ontbijt zijn we klaar om naar onze tent te trekken. We praten nog wat met een Duitser die hier een pension had en die nu heeft verkocht. Het leven in CR wordt onhoudbaar duur voor de bevolking. Er zijn mensen die 2 dagen met de bus naar Panama reizen om inkopen te doen. Alles 50% goedkoper.

Dit heeft te maken met de Amerikanen die hier met geld komen smijten en zo niet alleen levensmiddelen maar ook gronden en huizen onbetaalbaar maken voor de locals. De taxidriver, Dennis from Jimenez noemt hij zich, is een toffe gast die graag praat en af en toe stopt om zaken te tonen. De weg is vreselijk en de 4x4 taxi is geen luxe. Gelukkig staan de rivieren laag waar we door moeten. Na anderhalf uur komen we bij het basiskamp en laten de rugzakken daar achter. De bagage en de auto zijn bij Magda achter gebleven. De dagrugzakken worden met paard en kar bij laag tij achter gebracht. Wij moeten via een trail een dik uur stappen. In La Leona worden we opgevangen door Ida (een Spaanse) die ons wegwijs maakt. Een gewicht valt van Kaats haar schouders als ze de tent ziet. Leuke plaats op de rand van de jungle waar die over gaat op het strand en de Pacific ocean. Op de hele site zijn beeldhouwwerken en schilderijen te zien door de tuinier gemaakt. We zijn er direct zot van en kopen twee koppen gemaakt van een kokosnoot. We verkennen de omgeving langs het strand. Gelukkig is het vandaag bewolkt en met 31° te doen dus. In de late namiddag installeren we ons op de veranda voor onze tent. Kaats heeft zich verzoend met het verblijf en ziet het volledig zitten “oef”. Straks diner en nog wat aan de bar “hangen”. Van dan af gebeurd alles met kaarslicht. Morantisch é ?

Maart 05-04

Eerst even terug naar gisteren. 17:15u We zien de zon langzaam ondergaan die als een rode bol verdwijnt achter de rotsen. De felle rode gloed weerspiegelt in het water en levert ontzettende schone beelden op. EN...Wie heeft er al eens buiten in de jungle gedoucht bij kaarslicht ? WIJ ! Onbeschrijfelijk ! Kaarsjes in de tent, kaarsjes op het pad naar het restaurant, kaarsjes op tafel, kaarsjes aan de bar, kaarsjes overal. De rest laten we aan jullie verbeelding over. Kaats gaat als eerste douchen en vindt een slang in de douche. Emmer water erover en weg slang. Na het ontbijt moeten we effe wachten op de gids die van Jimenez moet komen. Steven blijkt een toffe gast wat niet kan gezegd worden van het koppel Engelanders die mee gaan. Ze doen wat uit de hoogte en lachen met ons schoeisel (sandalen). We vertrekken voor een 8 km lange tocht, afwisselend jungle en strand. Aan het eerste riviertje mogen de GB'ers hun schoenen aan hun dikke nek hangen. Wij peddelen verder op ons sandallekes. We zien vogels van allerlei slag, apen, miereneters, baby leguaan en bijna een tapir. De gidsen vinden sporen maar een uitgebreide zoektocht levert niets op. Op de terugweg zien we hoog en droog nog een tweetenige luiaard hoog in de bomen hangen. Tegen 13.30 zijn we terug in de lodge waar het bier koud staat. We nemen afscheid van Steven en nuttigen de lunch. De rest van de namiddag brengen we ontspannen door op onze veranda. Genieten van het lekker weertje, boekje lezen en wegdromen in het gebeuk van de golven op de Costa Ricaanse kust.

We doen onze smoking aan voor het candle light diner maar eerst nog een frisse pul bier. We krijgen spaghetti, drinken er een wijntje bij en gaan met kaarslicht onder zeil.

Maart 06-03

We hebben weer geslapen als marmotten in ons tentje. Ik jaag Kaats als eerste naar de badkamer om de slangen te verjagen. Als tegenprestatie krijgt zij AL het warm water om te douchen. Als ontbijt lekkere tortillas met ham en kaas. De zon is niet van de partij en een fris windje maakt de temperatuur dragelijk. We zien de Engelanders met een lang gezicht afdruipen. De schudders ! Met een veldgids probeer ik alle namen van vogels en dieren die we gezien hebben op te schrijven. Het wordt een lange lijst.

En de lijst wordt nog langer !

Na de lunch volgen we een “Sandero” van de lodge. Het gaat steil bergop en al gauw staan we in het zweet. Plots zien we iets weg springen: een groen zwart kikkertje. We worden waakzamer en maken geen geluid meer. Waar we gisteren anderhalf uur met man en macht naar zochten staat plost voor onze neus. De TAPIR. Op nauwelijks twee meter staan we oog in oog. Het dier blijft rustig (wij ook). We kunnen naar hartelust foto's nemen en filmen. De tapir volgt enkele minuten ons pad. Zot content vervolgen we onze weg en zien nog een paar van die groen zwarte. Bergaf terug naar de Lodge waar we onszelf op een pul bier trakteren en de medebewoners stikjaloers maken met onze film van de tapir. Ondertussen een peleton Belgen gearriveerd. Zij reizen met Koning Aap (de reisorg.) en hebben ook een fijne tijd. Geen zonsondergang vandaag en na de lunch vroeg in bed.

Maart 07-03

Deze morgen extra vroeg (05:00) op. Adrien, de manager ziet erop toe dat we om 6:00u kunnen ontbijten en dat de bagage om 7:00 naar het basiskamp wordt gebracht. We hebben nog een babbel en nemen hartelijk afscheid. Wij stappen dus weer een uur richting basecamp.

Daar staat Dennis van Jimenez al te wachten. Terug bij de Cabinas Marcelina rapen we de bagage bijeen en laden de auto. We hebben een rit van 275 km (6 uren) voor de boeg. Het wordt een onverwacht rustige tocht met weinig verkeer. Tegen 13:00 zijn we al voorbij Isidro waar het na een lunchstop 50 km bergop gaat. Twee uur later zijn we op de nieuwe stek. WEER een toplocatie. Het Savegre blijkt een klasse tent te zijn. We hebben een zeer mooie kamer. Bagage afkappen en nog een stevige wandeling maken met zeer steile bergop. Terug in het hotel maken we een wandeling door de tuinen en zien verschillende mooie vogels. We eindigen de dag met een uitstekend diner en een flesje Casillero.

Maart 8-03

 

Deze morgen heel vroeg opgestaan. Reistassen herschikken, WARME douche voor Kaats ( en ikke) want het is hier nauwelijks 7° s' nachts.

We kunnen nog een aantal mooie shots maken alsook van een Quetzalver. We vertrekken tijdig want om 14:00 moeten we de auto inleveren in onze laatste bestemming, Manuel Antonio. Een geluk, want het schiet niet op onderweg. Kilometers achter bussen en/of vrachtwagens hangen, dalend op bochtige wegen. Enfin, we gaan eerst nog naar Quepos naar de supermarkt om voorraad in te slaan.

We staan om twee uur in te checken in hotel Costa Verde als het autobedrijf reeds belt om de auto te komen halen. Vlug alles in de nieuwe stek dus. De madam van Adobe vindt twee builtjes tussen de voorruit en de zijruit chauffeurs kant. Nooit op gelet maar toch een rapportje moeten invullen voor de verzekering. Gelukkig benne we omniejum verzekert. We vallen op ons gat als we het appartement te zien krijgen. Twee grote bedden, ruime zithoek met TV, AC, kluisje, keukentafel en volledig ingerichte keuken met alles erop en eraan. Schoon terras met schommelstoelen.

Daar we gewoon kapot zijn van de rit + vroeg opstaan moeven we niet meer. Kaats zoekt muziek op internet en ik maak spaghettisaus MET vlees, en voor vanavond steak met gebakken patatjes en een tomatensla. Bij 35° moet da niet meer zijn zeker. Ik maak ook gebruik van de avond om de site en zeker de fotoos bij te werken (ik kreeg al klachten). Vermoeiende maar fijne dag met happy end.

Maart 9-03

 

Na een ontbijt aan de zuinige kant (wel lekker maar geen fruit zoals gewoonlijk in CR) gaan we richting Manuel Antonio city. Een mondvol voor zestien keer niets. Een paar hotel/restaurants een supermarkt en 20 souvenir koten. Van zodra je de straat nadert om het nationaal park in te gaan wordt er aan de mouw getrokken. Parking, gidsen enz. Ook de verhuurders van strandstoelen prijzen hun waren aan maar zijn niet lastig. Hebben we in CR nog niet meegemaakt. We kopen een paar hot streepke dogs voor deze middag en ik vind er mijn zomeruitrusting om naar KVO te gaan. Via een korter maar steiler weggetje bereiken we nat bezweet het hotel. We hebben ons voorgenomen lui te zijn en hebben niet de minste moeite om het te doen. Na de middag trekken we richting zwembad. Geen olympisch bad maar voldoende. De ligplaats er rond is super ruim. Dr eerste uren toeven we veel in het water want we hebben 37°. Na 15:00u zakt de temperatuur en met een windje wordt het aangenaam. Er begint ook meer volk te komen. Tegen vijven krijgen we spektakel. Een horde capucijner apen komen een dagelijks rantsoen fruit ophalen. Geen wonder dat er geen fruit is bij het ontbijt. Morgen hang ik gegarandeerd den aap uit. Ook de groene papegaaien komen een palmboom aan het zwembad bevolken. Prachtige taferelen kunnen we filmen. Ook de zakkende zon is van de party en levert mooie plaatjes op. We trekken naar de kamer en genieten van een spaghetti en een glaasje rode wijn. Toffe eerste dag in MA.

Maart 10-03

 

Vroeg op (gelijk altijd) maar nu om de trail rond het hotel te verkennen. Zonde van de tijd want het trekt nergens op. Terug naar af en gaan ontbijten. Het is een geweldige plaats om te zitten en we geraken er maar moeilijk weg. We nemen de bus vanaf het hotel naar Quepos. 310C. p/p. Na een kwartiertje zijn we ter plaatse. Een gezellig dorp. Kaats is gepakt van de hitte en we gaan er enen drinken. Wat ijs in de nek doet deugd en we kunnen weer verder. Op de middag eten we een broodje ham. Boodschappen doen in de Pali. Yes we have chicken tonight. Het wordt kip met tomaat, champignons ananas en witte wijn. Kruiden met pezo en paprika. We nemen de bus terug en eens op kamer wordt de kip klaargemaakt. Heb maar te verwarmen vanavond en patatjes te bakken. Ook een ananas versnijden en koel zetten en natuurlijk een paar pullen bier. De rest van de dag aan het zwembad vertoeven en lekker niets doen. Opnieuw een heerlijke dag.

Maart 11-03

 

Voor vandaag kunnen we kort zijn, heel kort zelfs. We hebben het niets doen erg letterlijk genomen. In de zonnestoel en eruit. In het zwembad en eruit. Af en toe enen drinken. En opnieuw van vooraf aan. Een mens wordt er rood (bruin?) van. Tegen valavond nog een verliefd koppel gefotografeerd. Lekker lui is ook tof en ik ben daardoor kort van stof. Heerlijk luizendagje.

Maart 12-03

 

We waren van plan om vandaag wéér te nieksen. Aangezien dit niet ons ding is besloten we om alle negatieve kritiek over het Nationaal Park van Manuel Antonio over boord te gooien en te vertrekken.

Met de bus (zelfde chauffeur van eergisteren maar de zanger was afwezig) naar MA dus. De aangekondigde trubbels (mouwtrekken en lastig zijn) waren er niet. In het begin van de straat was de politie op post en dat kan het verschil gemaakt hebben ?

Aanschuiven voor een ticket: forget it. Direct een kaartje (16$p/p) zoals aangekondigd en de inhoud van de tassen moeten tonen (geen alcohol in het park). Van de gidsen hebben we geen last. Af en toe een voorstel maar No Gracias volstond telkens.

Het eerste gedeelte is wat druk en de capucijneraapjes zwerven om je heen. De borden “niet voederen” hebben dus niet de gewenste uitwerking. We hebben de indruk dat veel parkgangers enkel voor het strand komen ? OK. Wij trekken echter de trails op en zien daar nagenoeg geen mensen meer. We zien schone stranden, baaien, apen, leguanen en vogels en voelen ons in ons sas. De trails zijn vermoeiend vanwege de honderden trappen. Het is warm, zeer warm en zeer vochtig. Het zweet gutst ons van het lijf en in geen tijd zijn de waterflessen leeg. We kunnen bijvullen op het park maar het goedje smaakt meer naar chloor dan naar water. Desondanks hebben we een geweldige dag maar zijn blij het park te verlaten en een frisse pint te kunnen pakken. Met de bus terug naar Costa Verde.

Daar steekt een brief aan de deur waarin gezegd wordt dat er morgen 13/03 een huwelijksreceptie plaats vindt en we vanaf 15.00 geen gebruik meer kunnen maken van het zwembad. We worden door verwezen naar de andere zwembaden voor de families (met kinderen) die we absoluut wilden vermijden. Ook nu vindt een oefening plaats voor den trouw en hebben we geen rustig moment aan het anders zo rustige zwembad. Ik kan je zeggen dat een stelletje opgewonden Americanoos meer kabaal kunnen maken dan 100 van die groene papegaaien samen.

Toppunt: in de brief staat dat we aan de receptie een bon kunnen afhalen om een cocktail gratis te nuttigen vanaf 17,00 in hun restaurant waar het feest plaats heeft. Wij zullen GEEN hinder ondervinden. Nou breekt mijn klomp zouwe de Ollanders zeggen !!

Een gemoedelijk briefje naar de directie geschreven om ons ongenoegen te uiten.

Maar... ons Belgen kennende zullen we wel ons plan trekken en van de laatste volle dag rustvakantie het beste maken. Die cocktail kunnen ze in een donker olleke gieten en gaan eten doen we zeker niet in één van hun resto's. Voila !!

We zijn voldaan maar zeer moe en vallen héél vroeg in slaap. Weer een happy day.

Maart 13-03

 

Vandaag de laatste volledige dag in M.A. Na het ontbijt nemen we plaats aan het zwembad en blijven daar tot de laatsten, ttz tot iets voor drieën. De werken voor het trouwfeest zijn dan al in volle gang.

Bij het naar de kamer trekken zien we dat Bernie ( the american from Phoenix Arizona) eens niet overdreven heeft. Er hangt idd een luiaard in een boom thv zijn kamer. Jammer genoeg hangt het beest in een positie die we niet kunnen filmen.

Ik werk nog wat aan de site en Kaats is aan het recupereren van de 1000 trappen dag van gisteren. We zijn van plan om straks nog eens de bus naar Quepos te nemen en daar te blijven voor het avondeten. Kaats heeft zenuwen omdat ze weer naar huis moet en omdat de twee Toucan's die op ons terras zaten zich niet meer laten zien.

Morgen moeten we maar om 12:00u uitchecken en kunnen dus nog de hele voornoen in het zwembad zitten en zonnen. Het is hier gewoon supertof en vinden het triestig dat het einde van de vakantie nabij is.

We nemen zoals gepland de bus naar Quepos en hebben via TA gezien dat er een goede resto is, Z gastro bar, aan de haven in Quepos. Met de “Lijnbus” naar het stadje en een wandeling naar de haven. Het resto ligt in de Marina Pez Vela, een centrum met allemaal bars en resto's.

Gezellig en aangenaam vertoeven. We hebben een lekkere diner, Kaats met gegrilde scampi en ikke een perfect gegrilde steak. Wijntje, biertje en als afsluiter kregen we een limoncelo aangeboden. De patron komt een praatje maken en geeft wat tips voor morgen in San Jose. Zijn madam blijkt een Bruselette te zijn. Klap op de vuurpijl: we krijgen twee tickets voor de shuttle die ons gratis terug naar het hotel brengt. Van service gesproken !

Maart 14-03

Voila, 't zit erop. Na het ontbijt doen we nog een poging enthousiast te blijven en brengen nog een uur twee door aan/in het zwembad. Het vooruitzicht dat we overmorgen met zo'n graad of dertig gaan zakken in temperatuur doet geen goed aan het humeur.

Tegen 12:00 van de kamer en nog wat rondhangen een de receptie. Busje is iets na 13:00 reeds daar. Natuurlijk met een stel Americans erin. Gelukkig houden ze zich koest. Onderweg een 20' stop. In San Jose eerst naar de luchthaven, dan nog een hotelletje of twee en tegen 17:30 zijn we in de Balmoral. Kleine maar toffe gezellige kamer. Het bed is net geen 120 breed. Zullen vannacht dus dicht liggen. We eten in El Patio, het resto van het hotel. Sjiek spul, lekker eten en een zacht prijsje. De temperatuur is hier gezakt naar 22° en we ruttelen bijkanst uit ons vel. Wegens versleten maken we geen wandeling meer in de stad (wat blijkbaar niet aan te raden is ook). Nog verslagje schrijven en dooke doen. Morgenvroeg ziene we dan wel weer.

Maart 15-03

We hebben goed geslapen ware het niet dat we in kamer de muizen horen lopen op de gang (figuurlijk toch). Zeker wanneer andere gasten de deuren nogal hard toesmijten. Douchen en gaan ontbijten en dan nog eens de stad in voor een paar uurkes. In feite zitten we al met ons gedachten op het vliegtuig. Eens zover dan heb je het gevoel dat ge niet rap genoeg kan thuis zijn.

Maar na een laatste buffetontbijt trekken we nog voor een uurtje of twee de stad in. Hoogbouw is er nauwelijks. Shoppingmalls evenmin. Wel verkeersvrije straten waar het aangenaam wandelen is. De temperatuur is er aangenaam (28°). Op 100 meter vindt je er makkelijk 10 mensen die loterijbriefjes verkopen. Ze prijzen hun biljetjes luidkeels aan. Ook veel straatmuzikanten die alles samen het straatbeeld gezellig maken. Om iets na de middag komt de chauffeur ons oppikken voor de rit naar de luchthaven die een klein uur in beslag neemt. We denken alle tijd te hebben maar de incheckbalie van de Costa Ricaanse luchthaven is de helaasheid der traagheid. Na anderhalf uur zijn we ingecheckt en hebben de 58$ betaald die nodig zijn om het land te verlaten. Geen inreis, maar een uitreis visum dus.

Met kleine vertraging aangekomen in Panama. Daar blijkt dan helaas dat de instapkaarten niet ok te zijn, en weer is het aanschuiven om alles weer netjes te registreren. Net op tijd om alle controles te passeren en op tijd te boarden. Wegens aanschuiven op de runaway vertrekken we met lichte vertraging.

Maart 16-03

De vlucht verloopt voorspoedig en de service aan boord van KLM is weer prima net als bij de heenreis. We kunnen deze maatschappij dus zeker aan bevelen. Iets na elven komen we aan op schiphol waar de paspoorten twee keer gecontroleerd worden. Met de laatste voucher gaan we het ticket voor de thalys naar Antwerpen afhalen en hebben nog tijd voor een koffie. We waren geboekt voor de trein van 13:33u maar konden gelukkig mee met deze van 12:33u. Uurtje later in Antwerpen en om 14:06 trein naar Oostende. Iets voor 16:00 komen we aan en staan Ronny & Carine ons traditiegetrouw op te wachten. Pas nu ondervinden we de koude wind en het voelt helemaal niet prettig aan. Gauw de bagage thuis afgezet en mee met Decootjes om nog een gezellige en smakelijke avond vol reisverhalen te beleven.

 

Wat is het weer mooi geweest.

Beoordeling Costa Rica

 

We zijn op een paar dagen van het einde van deze trip en kunnen dus aan de beoordeling beginnen.

Eerst en vooral mogen we spreken van een geslaagde, zeg maar geweldige reis. Een vriendin vroeg ons op welke plaats we CR kunnen zetten, maar dat is moeilijk.

Kwa natuur blijft New Zealand nr 1 en het zal moeilijk, zo niet onmogelijk zijn om dit land van de eerste plaats te verdringen.

Het is ook moeilijk om een echte klassering te maken maar CR mag gerust plaats nemen in het rijtje van Borneo, Fillipijnen, Indonesië (Sulawesi, Flores en Oost Java) Laos en Thailand.

Waar CR wel op nr 1 komt is met de dieren. Nog nooit zoveel soorten dieren, vogels en amphibiën gezien. Ook de bloemenpracht is overweldigend.

Tortuguero is schitterend en past zeker in deze trip. De weg naar en van Cahuita is druk, maar het gezellige dorpje, het verblijf en het mooie NP maken dit ruim goed. De Caraibische kant is echter niet de gezelligste om met de wagen door te rijden.

Nog saaier is de rit naar Rincon de la Vieja. Je komt van het groen in een dorre streek terecht. We hadden een beetje pech met het verblijf en vanwege de intense hitte hebben we het NP niet echt kunnen verkennen. Ook de geothermische activiteit is een lachertje als je Rotorua in New Zealand hebt gezien (we zijn TE kieskeurig zeker ?).

Maar van dan af gaat het crescendo. Bergen, onmetelijke stranden prachtige natuur en massa's dieren en vogels. De lodges en hotels die waren gereserveerd door Transcostaricatours, zeg maar Geert Vandewoestijne zijn ronduit schitterend. Het ene valt beter in de smaak dan het andere maar we kunnen echt weinig of zeg maar niets afkeuren van de accomodaties.

De huurwagen was een fijn karretje die ons overal heen bracht en voor een 4x4 echt zuinig was. We reden een totaal van 1800 km en hadden daarvoor net geen 150 liter benzine nodig. In San Gerardo de Dota moesten we wel plankgas gaan om boven te geraken. Geen problemen met het verhuurbedrijf. De GPS werkte niet altijd naar behoren maar de bijgevoegde weg beschrijving van TCRT was overduidelijk.

Wat CR helpt maken is zijn bevolking. De mensen zijn er super vriendelijk. Bijna iedereen groet je met een “ola” of “buenos dias”.

Het is zeker geen must om Spaans te kennen in CR maar de mensen vinden het fijn als je de moeite doet hen met een paar woorden in hun taal aan te spreken. In de hotels en lodges spreekt het personeel vloeiend Engels en zijn zeer behulpzaam.

Minder fijn zijn de prijzen. Dit heeft als oorzaak dat de Amerikanen hier met geld komen smijten en zo de prijzen van gronden, huizen en zelfs voeding de hoogte in jagen. Als je verneemt dat Costa Ricanen twee daagse busreizen naar Panama of Nicaragua ondernemen om daar voedsel kleren enz. te gaan kopen (50% goedkoper) dan stel je je toch vragen, en het einde zou nog niet in zicht zijn.

Als je dit prachtige land met hun fijne mensen wil bezoeken, wacht dan zeker niet lang meer.

Ook adviseren we om Geert en TCRT onder de arm te nemen om alles vlekkeloos te laten verlopen. We danken hem en zijn organisatie voor een schitterende vakantie in een al even schitterend land.

 

Kaats & Rudi

Hotel Radison San Jose

5 sterren hotel die ons inziens geen 5 sterren meer is. Pas op, we hadden zeker niet te klagen. Ruime grote kamer met twee mastodonten van bedden. Wij zijn in 't zelfde bed gedoken. Alles heel netjes. In de badkamer bij het nemen van een douche vallen de kranen van de muur (gelukkig niet op de tenen). Het hotel is duidelijk aan een opknap beurt toe. Het ontbijt was zonder meer grandioos. Lekker en massa keuze. De signorita aan de receptie deed alsof we niet bestonden en liep ons 20 keer voorbij voordat zij het zich waardig achtte om ons te bedienen. Van daar de lage score,

6,5/10

 

Mawamba Lodge Tortuguero

Een geanimeerde tocht per boot naar ons tweede verblijf. Een warme ontvangst met drankje. We hadden er een ruime en propere bungalow met een uitstekend bed. De maaltijden waren lekker en er was een ruime keuze.

Vriendelijk personeel. De uitstappen waren super, zeker deze met de boot. De tuin bood de mogelijkheid om diverse dieren te spotten. Jammer dat de Toekans zich niet lieten fotograferen. De gids Cynthia was behulpzaam en steeds aanspreekbaar. Het was een fijn verblijf,

8,0/10

 

Ciudad Perdida Ecolodge

Opnieuw een mooie en ruime bungalow met terras. De kamer was nogal duister. Veel dieren in de onmiddelijke omgeving. De brulapen gaven nogal van jetje zodat we 5:15u al wakker waren. Goed bed maar lakens een beetje krap. AC die goed werkte. Badkamer ok. Het ontbijt was lekker en zeker voldoende. De signorita aan de receptie was vriendelijk. Auto parkeren voor de bungalow.

7,5/10

 

Selva Verde Lodge Sarapiqui

De kamer in deze lodge was zeer groot. Opnieuw maar van 1 bed gebruik gemaakt. Zeer veel licht wegens hoekkamer. Grote kluis. Badkamer ok. Bed biedt goede slaapkwaliteit. Mensen aan de receptie uiterst vriendelijk. Prachtige tuin waar ook veel vogels en een neusbeer te spotten waren. Toffe wandeling in de tuinen. Ook de schommelstoelen op het terras waren leuk. Ontbijt en lunch goed maar beperkte keuze. Hadden graag nachtje langer verbleven

8,0/10

 

Hotel Lomes Del Volcan

We hadden een mooie ruime bungalow (weeral) maar ongelukkig aan de rand van het park. Daardoor was het niet aangenaam om op het (toffe) terrasje te zitten. Kamer ruim maar duister. Goede AC. Grote badkamer met dito douche. Wat opviel was de super vriendelijke ontvangst door ene Roberto. Ontbijt lekker maar beperkte keuze (voor ons ok). Heel goed en groot bed. Mooi zwembad en jaccuzi.

8,0/10

 

Hacienda Guachipelin Rincon de la Vieja

Hartelijke ontvangst door Norlan. De huisjes stonden in een lange rij aaneen. We hebben hier gebruik gemaakt van beide bedden omdat ze tegen de muur stonden. Goede AC. Compacte badkamer. Wegens een waterlek in de kamer naast de onze hebben we twee van de drie dagen geen warm water om te douchen. Beperkte geurhinder van de achterop liggende paardenstallen. Graag maken we komaf met de vele zevers die op Tripadvisor worden geschreven. Het ontbijt en de bufetten zijn lekker en ruime keuze. Indien je dit niet ok vindt blijf dan thuis of ga in de Dominicaanse naar een all-inn. De plaats aan de Rio Negro waar hotelgasten gratis mochten toeven bood ons een mooie namiddag.

7,0/10

 

Cloud Forest Lodge Monteverde

Steeds opnieuw vriendelijk ontvangen. De huisjes liggen in een tuin met daar rond een prive woud met mooie wandelingen. Grote kamer met veel plaats om bagage te bergen. Geen AC maar ook niet nodig wegens minder warm op deze hoogte. King size bed met super dekbed. Ruime badkamer en heet water. Drie keuzes ontbijt die super waren, veel fruit en koffie naar believen. Vriendelijk personeel en ook het diner is er lekker. Maar wat een bar !!! Het is in feite een reusachtige uitkijkpost op het nevelwoud. Bij het ontbijt zie je een parade van vogels en andere dieren. De suikerpotjes trekken veel Colibri's aan. Prachtige plaats ware het niet dat de weg er naar toe zeer slecht is.

8,5/10

 

Hotel Villa's Rio Mar

Vriendelijke ontvangst door Esteban. De villa's liggen in een prachtige tuin die super onderhouden is. Alleen jammer dat er achteraan een vuilbelt is. Strookt niet met het eco label waar ze voor staan ! Ruime kamer en badkamer. AC en kluisje. Goed bed. Ontbijtbuffet dik in orde. Het restaurant voor diner is gewoon goed. Bediening heel vriendelijk. Mooi en onderhouden zwembad. Door de hitte is het water te heet. IJsmachine waar je vrij ijs kan halen. Bier en witte wijn goed gekoeld dus.

8,0/10

 

Cabinas Maecelina

De kamertjes zijn klein maar gezellig. Goed bed. Koude douche. De ontbijtruimte is buiten in de tuin. Het ontbijt is ruim en lekker en opgediend door een schoon meiske. HET van HET is de ontvangst. Magda een kranige zeventigster komt een praatje maken en leren we kennen als een heel vriendelijk madammeke. Je voelt je er ogenblikkelijk thuis. We mogen er de auto en de bagage achterlaten voor we naar Corcovado gaan en voelen dat alles er safe is. Zij belt ook de taxi om ons bij haar te komen ophalen. Kwa acomodatie stelt het niet veel voor maar de charme van Magda is onbetaalbaar.

8,0/10

 

La Leona Lodge Playa Carate

Waar Kaats dus niet gerust op was. De tent is super proper en het zijn goede bedden. De badkamer is buiten en uiteraard geen warm water. Gezien de temperatuur is warm water ook niet nodig. Een gezellig balkonneke en vele hangmatten. De ontbijtruimte en bar zijn rijkelijk versiert met beelden, schilderijen en koppen gesneden uit kokosnoot. Mooie tafeltjes, en na 18,00 gebeurd alles met kaarslicht, ook het douchen. Speciale ervaring. Adriën, de manager en Ida, the first lady helpen graag en geven veel info. Het is een geweldige plaats om te verblijven want je voelt jer één met de natuur.

9,0/10

 

Savrege Mountain Hotel San Gerardo de Dota

Een jammere zaak dat we hier maar voor één nacht waren. De weg er naar toe is steil en de laatste 10 km fel bergaf langs een kloteweggetje. Het verblijf is andere koek. Prachtige kamer, ruim, safe, AC, goede bedden, ruime badkamer, warm water (is hier ook nodig was 's nachts 7°) en parking dicht bij de kamer. Zeer mooie en gezellige bar. Zowel het diner als het ontbijt in buffet stijl. Super ruime keuze en lekker. Wijn aan redelijke prijzen. Vriendelijke en vlotte bediening. Geweldige koffie !

De kamers zijn gelegen in een sjieke tuin waar de vogels, vlinders en hagedissen zich thuis voelen. De 4 sterren zeker waard.

9,0/10

 

Hotel Costa Verde Manuel Antonio

Toen we hier aankwamen vielen we letterlijk op ons gat. We kregen hier een super grote en luxe studio. Als ge spreekt van room met vieuw ! En te zeggen dat we nog geen kamer hadden met frontaal zeezicht. De service op de kamer was top. Dagelijks verse handdoeken, ook al werden ze te drogen gehangen. De kleine handdoekjes waren soms smerig door ons gebruik (om het zweet op de trails op te vangen) maar geen probleem, dagelijks vers. Twee bedden super goed en ventilator erboven. Schoon en ruim terras. AC en kluisje. Ontbijt van de kaart. Steeds super en de bediening nog superder. Mag zeker eens in de verf gezet worden want de garçons waren toppie. Durf het woord super bijna niet meer te gebruiken maar het zwembad en het aansluitende terras waren …

Een iets hielp veel in de vernieling. Op zaterdag 12/03 na de terugkomst van M.A. National park hing er brief aan de kamerdeur dat we zondag 13/03 vanaf 15.00u het zwembad niet meer konden gebruiken wegens een huwelijks ceremonie. Hadden we dat vroeger geweten zouden we op zondag het M.A. N.P hebben bezocht. We vinden het niet kunnen dat een event als deze op minder dan 24u. op voorhand aan de klanten wordt bekent gemaakt terwijl deze events toch heel lang op voorhand gepland zijn. Als troostprijs konden we een gratis cocktail gaan drinken in het restaurant waar nota bene het feest plaats had. Wij zouden daar echter geen hinder van ondervinden ? Ook was er de dag voordien reeds een repetitie voor het huwelijk zodat vanaf 16.00u de rust aan het zwembad verdwenen was. Besluit: een formidabele plaats als er geen wedding events zijn. Jammer dat zo een schitterende plaats met fantastische bediening daardoor van de nummer 1 plaats valt.

7,00/10

 

Hotel Balmoral San Jose

Dit is het laatste hotel waar we verblijven voor we terug naar huis vliegen. De ontvangst is zonder meer goed. We krijgen een kamer op het derde verdiep. De kamer is super netjes maar ook super klein. Als ge grote voeten hebt moet ge de badkamer verlaten om u te draaien. Het bed is net geen 120 cm. Dus, dicht liggen bij het vrouwtje. Voor de rest is alles aanwezig. De geluiden op de gang zijn zeer goed waarneembaar.

Het restaurant is een gezellige plaats en het eten lekker. Vooraan is het er nogal winderig. Buffetontbijt die keuze en kwaliteit biedt. Ook ons laatste verblijf bevestigd dat we kwa logement in CR zeker niet te klagen hadden.

 

Conclusie:

 

Het ligt niet in ons om te vitten en willen graag een objectieve beoordeling geven voor de plaatsen waar we gelogeerd hebben. We mogen stellen dat we stuk voor stuk prachtige hotels/lodges hadden en de beoordeling afhangt van details of van het moment waarop we ons goed/minder goed voelden. Aansluitend op ons algemeen verslag mogen we zeggen dat TCRT een geweldige job heeft gedaan en ons in aangename tot schitterende plaatsen heeft te logeren gelegd.

© Copyright Rudi Geryl All Rights Reserved.