Filipijnen 2014

Ik moet deze beelden niet van commentaar voorzien zeker ???

Laat het bij deze gezegd wezen: HET PARADIJS OP AARDE BESTAAT. WIJ WAREN ER !!!!!

Zaterdag 15 maart

Rustig ontbijten, nog effe genieten van een zonovergoten strand en tegen 10.00 met de Hollanders het busje in naar de luchthaven. Ook rustig, ware het niet dat een paar mensen het nodig achten de reizigers te verblijden met religiueze gezangen. Het benedenverdiep was verdacht snel leeggelopen. De eerste vlucht met Air Asia (deze reis) en zoals steeds kun je er de klok op juist zetten. Bij aankomst in Manila zien we een kerel op ons komen toelopen met een rolstoel en daar achter de ambulance. We kijken verschrikt rond en hebben plots door dat Christa al terug in den Belgiek zit, Oef !!

In een wip zijn we in het hotel, printen de boarding passen voor morgen(vroeg) en gaan nog naar de Robinsons om eten te kopen vannacht. We vertrekken in het hotel om 03.00 (veel te vroeg) en dan is er nog geen ontbijt. Zal er op de luchthaven al iets open zijn op dit onmenselijke uur ? Daar Ilse en Martijn ons (als bijna de eersten) hebben medegedeeld dat zij zwanger is en in september hun eerste kindje verwacht wilden wij de eersten (of toch ook bijna) die een knuffel kochten voor de kleinen (op komst).

Kaats vindt ook een horlogehersteller die haar uurwerk weer aan de praat krijgt en erop wrijft alsof zijn leven ervan afhangt.

Iets voor zeven gaan we met de Hollanders naar de Zamboanga. We hebben mucho picanto gamba's als voorproefje. Ik bestel 1/4 van een zwijn en voel me direct Obelix in Galië. Kaats kan het niet laten een fishermans delight te bestellen (een mande vol gestoomde vis, oesters, clams, scampi's, mosselen en krab). Martijn neemt biefstuk en Ilse vanwege de zwangerschapsgevoelens stelt zich tevreden met een bordje loempia's. Groot is de ontgoocheling als blijkt dat Lechon een vierde van een melkzwijntje is. Bij het proeven verdwijnt de ontgoocheling als sneeu voor de zon want het vlees zo mals en het velletje zo krokant heb ik nog nooit een zwijn(tje) gegeten.

De show is helemaal anders dan de vorige keer en meer op een Spaanse leest geschoeid. Toch is het weer fijn en zeker die stokkendans aan fantastisch ritme.

Tegen 22.30 liggen we horizontaal voor een uurtje of vier nadat we hartelijk afscheid hebben genomen van onze (drie) Nederlandse vrienden.

Woensdag 19 maart

We besluiten de extra dag door te brengen in China Town. Met de Sky en de boot zijn we er in een wip. Het is weer verzengend heet. In de smalle straatjes is het soms een bakoven. Het is niet voor het eerst dat we hier zijn, maar toch is het elke keer weer anders. Een auto die staat te lossen zodat je er langs over een hoop pakken moet kruipen om voorbij te kunnen. Geuren brengen je naar een huisje waar kruiden verkocht worden en het is immens om te zien wat daar allemaal binnen steekt. Geuren van de straatkeukens, de stank van de brommers die huizenhoog gepakt door de straatjes gazze geven, de verkopers die luidkeels hun waren aanprijzen en anderen die in slaap zijn gevallen. Op de terugweg vergeten we te betalen op de boot en niemand die zich daar druk om maakt, wij in het minst. We gaan nog maar eens naar MBK en kopen er stokbrood met ham en groentjes. Een keer lekker Europees doen. We hebben ook nog een paar uurtjes over om te zonnen aan het zwembad. Gelukkig is er weer een briesje zodat het doenbaar is.

Straks gaan we eten in Som Tam Nua op Siam Square. Som Tam is de Thaise naam voor Papaya salad, mijn lievelingssla. Worden ook aanbevolen, de soep met varkensham het geroosterde varkensvlees en de gebakken vis. Benne benieuwd.

Net terug van de Som Tam Nua. Zoals we hadden gelezen begint het met buiten zitten aanschuiven. Na een paar minuutjes hebben ze boven nog een tafel voor ons twee gevonden. Het is inderdaad typisch Thai. Niet echt een tof interrieur maar gezellig door de drukte. Je ziet er (bijna) geen witte en het is overwegend het jonge volkje dat hier neerstrijkt. Er wordt dus veel gekakeld en nog meer met het mobieltje gewerkt. Als we zeggen typisch Thai dan geldt dit ook voor het eten. De gebraden kip voor Kaats is lekker. Mijn Papaya salade (pride of the house) is lekker maar net iets te explosief. De spicy soup met varkenshammetje is ook de max. Een ware explosie van smaken, bouillon, koreander, lemon, peterselie, varkensvlees en héél veel Chile. Ik probeer met mijn lepel tussen de Chile eilanden te maneuvreren wat maar deels lukt. Voor de modale westerling "to spicy". Ik onthoud vooral de samenstelling en denk er thuis een betere (zeg maar verwesterde versie) van te maken. Kaats neemt een colaatje en ikke twee shinga's die een groot deel van de rekening op peuzelen. Totaal prijskaartje 470 bath = 11€.

We besluiten te voet terug te gaan naar het hotel. Kaats kent de weg al van buiten en het is idd een fluitje van een cent om het hotel te bereiken. We beseffen dat we een goede keuze hebben gemaakt en denken om bij volgend BKK bezoek terug hier onze intrek te nemen.

Ook de kamer die we nu hebben is super (op een hoek met twee grote ramen en een balkon). Een soort één slaapkamer appartement met mooie living, TV, frigo, buro, gratis wifi die uitstekend werkt, badkamer met super douche, kluisje, kasten zonder geurtje en een zalig bed. Neem daarbij de ligging t.o.v. de Sky om de stad te doorkruisen en de luchthaven te bereiken en het plaatje is compleet. Kamer kost ongeveer 60 €. Niet vergeten te vermelden dat er een zwembad met ligweide is, sauna (totaal overbodig in deze hitte) stoombad, fitness, wasserette en super vriendelijk personeel.

Voila, nog een fris biertje en we zijn klaar voor de laatste nacht. O ja, de boardingpassen zijn gedrukt dus we hoeven niet langer meer te blijven :(

Filipijnen 2014

We go Filipino

Vliegen doen we opnieuw met Austrian en kunnen niet laten om te starten en te eindigen in Bangkok.

Spreekwoord zegt: Rome zien en sterven. Wij zeggen: Bangkok zien en leven !

Dinsdag 11 en woensdag 12 februari

Voila, we zitten in Bangkok. Dinsdag na de middag komt de Ron ons oppikken om naar Oostende station te voeren. Carine is al ter plaatse en na een hartelijk afscheid nemen we den trein naar den airport.

De vlucht naar Wenen vertrekt stipt op tijd en goed anderhalf uur later landen we. Geen ijs en sneeuw toestanden zoals verleden jaar en daardoor op tijd naar Bangkok. Eten op de vlieger ok maar wegens slecht weer zitten we gelijk in Parijs Roubaix. Zelfs de service moet enige minuten onderbroken worden.

Voor de rest gemaft lijk de muizen in het meel. Kaats maakt me zelfs wakker voor het ontbijt. Das genen vetten, of toch... zeer vettig. Een soort panini broodje met o.a.kaas en ui en een zjatte kaffie.

We zijn anders gewoon.

Enfin, de formaliteiten bij de imigrations waren uiterst kort en wijle met de skytrain naar het centrum.

Iets na half vijf waren we al in het hotel Evergreen. Douchke en de stad in. Bij de buren hebben we een Top Charoen brillenzaak en hoeven we niet naar Silom om de monturen bij te stellen. Skytrain op en naar MBK (megawarehouse) om ne keer de prijzen van de tillefongs te checken. Ne Samsung S4 kost hier een 350€ maar een Koreaanse versie 100€. Een Thai sim kaart in Kaats hare tillefong en bellen maar.

Vanop de skytrain platforms zien we hoe gigantisch het protest is tegen de regering. MBK is enkel met de skytrain te bereiken. Het volledige kruispunt zit pot dicht. Er staan zelfs massa's tenten voe de echte die dag en nacht ter plaatse blijven. Is wel indrukwekkend maar als je de orders opvolgt heb je geen last.

Morgen zou ik toch graag een filmke opzetten enne wa foto's trekken.

Morgen ook al vroeg uit de veren want Danny, Christa en Lesley landen om 08.00u en we gaan ze afhalen aan de luchthaven. Daarna de stad verkennen met hen.

We hebben gebeld naar het restaurant Cabbage and condoms om te reserveren vrijdagavond. De situatie rond Asok zou veilig zijn dus gaan we het erop wagen. Wie nie waagt blijft maagd hé...

We zien dus morgen verder.

Donderdag 13 februari

Vroeg uit de veren want we gaan de Catteeuwtjes oppikken. Het ontbijt is super in de Evergreen. Were met de sky naar Suvarnabhumi. We kopen al jettons voor de terugrit. Hun vlucht heeft 40' delay, dus gaan we een koffietje pakken. Op Kaats eure tablette kunnen we de aankomst tijden volgen.

Plots krijgen we een sms van Lesley dat Christa op de vlieger ziek geworden is en dat ze wachten op een rolstoel. Amaai, das nie goe hé.

Volgend smsje, mama moet met de ziekenwagen naar het ziekenhuis !? Tegen half tien komen de Catteeuwtjes aan in exit B. Christa in rolstoel en met infuus. Mag het dan nooit eens goed gaan voor ze ?

Na een vluchtige begroeting ( want de ambulance wacht) nemen we hun bagage over en gaan met de sky terug naar het hotel. Daar zitten we nu te wachten aan het zwembad op verder nieuws. Hopelijk mag Christa spoedig het hospitaal verlaten. Zou de13° daar toch voor iets tussen zitten ?

Het is iets na vier uur dat we bericht krijgen dat ze naar het hotel komen en tegen vijven zijn ze er idd. Christa ziet er gelukkig al stukken beter uit. Ze logeren op hetzelfde verdiep zodat het versassen van de valiezen vlot gaat. Na een verfrissing gaan we naar Asiaticq Waterfront, een nightbazar waar we van heerlijk eten en drinken voorzien worden. Christa begint er van langs om beter uit te zien. Na nog een wandeling langs tal van boetieksjes ziet ze er weer stralend uit. Met de laatste boot en de laatste sky gaan we terug naar de Evergreen Place waar we net namiddernacht in de koffer duikelen.

Vrijdag 15 februari

Op het gemak een stevig ontbijt verorbert en de sky op richting Sapan Taksin om daar met de public boat naar de Ratchawongse pier te varen. Er wordt vergeten te komen ontvangen bij ons, maar ja de boot zat tsjokke. We hebben wat moeten zoeken maar komen toch op de bloemenmarkt terecht. DeThai zijn gewoon kunstenaars in het bloemschikken. Zéér mooi, zeker het vandaag Valentijn is. Van daar gaan we doolhof van China Town in. De Catteeuwtjes kijken hun ogen uit de kop. Het is bloedheet vandaag en botteltjes water gaan er vlotjes in. Wegens tsjutte gelopen nemen we een Tuksje naar de Wat Traimit, een watje met een gouden boedhabeeld van 5000 kg. We mochten niet fotograferen maar al rap had de Gerylo een plekske achter een kast gevonden om TOCH foto's te maken. Ik ga toch al naar de hel, dus zo'n zonde kan er zeker bij.

Het is maar een schete ver naar Hualompong railwaystation. We eten er rap een broodje en aanschouwen er de prachtige trein van de Orientexpress.

We gaan ondergronds naar Silom en komen er terecht in een nest betogers. Alles gaat zeer gemoedelijk, in feite een sit in op belangrijke kruispunten. Telkens er een nieuwe lading betogers aankomt is er een fluitconcert van jewelste. De monikken schijnen de touwtjes in handen te hebben. Bij één van de vele stalletjes koop ik een protest Tshirt. Aja, hoe geraakte hier anders een keer in den jail ?

Het is werkelijk indrukwekkend. Overal mensen die de blauw-wit-rode kleuren dragen. Tentenkampen om de plaatsen dag en nacht bezet te houden. Geen flikken te zien (benauwd were zekers ?).

We nemen weer de Sky naar MBK. De Catteuwtjes zijn weer van hun melk (zeker de vrouwelijke leden) bij het zien van dergelijke shoppingcentra. Met een nieuw valies trekken we richting hotel want we hebben gereserveerd bij de condoomtjes om 20.00u.Op de terugweg krijgt Danny examen om te kijken of ze weg terug vinden. Hij krijgt 100%. Christa daarentegen is gebuisd. In de lift van het hotel stapt ze te laat uit en is weer naar beneden. Je moet een badge van de kamer hebben om de lift te kunnen bedienen. Ze moet etwa op en neer om ten slotte toch op floor 18 aan te komen. Het is wit, en gaat op en neer, wat ist ?.... Juste, Christa.

Het eten bij de condoomtjes was als altijd, SCHITTEREND. Wegens een boedhistische feestdag was echter nergens een pintje te bekomen, zelfs niet in de 7eleven. Aan het hotel hebben we dan eerst een massageke laten zetten en dan nog op ons kamer enen gaan drinken en wa navertellenover de afgelopen dagen. We hebben ons gejeund !! Tegen da de valies geprepareerd is, is het half een geworden. Da wordt een kort nachtje.

Zondag 16 februari

We hebben voor de eerste keer op de reis uitgeslapen en maar om 09.30 gaan ontbijten. Niet zo compleet als in Bangkok maar meer dan voldoende. Opeens grote consternatie, sirenes van brandweer ambulances, politie en de hele straat vol rook. Blijkt dat de bank waar we niet succesvol konden pinnen gisteren in de fik stond. We kunnen nu wel getuigen dat geld stinkt, zeker als het opgebrand is. Maar ja, dat weten de sossen in België al veel langer.

En ze hebben het geweten want de eerste bank waar we pinnen lukt het. Oef.

Tegen 13.00u worden we opgehaald door onze driver/gids Frank voor een bezoek aan de stad. Blijkt dat wij logeren in de oude stad. Het nieuwe Manila is netjes maar alle buildings zijn kantoren. Er woont dus geen mens en daar het zondag is zie je er ook niemand. We rijden door een wijk waar de rijken wonen en passeren ook de villa waar de ex-president Marcos woonde. Er loopt een boulevard door deze wijk waar je niet mag stoppen. Alle zijstraten van deze boulevard zijn afgesloten door security gards. Je komt er slechts in als je er woont.

Eerste stop is aan een memorial van gesneuvelden tijdens WOII. Best indrukwekkend, zeker de landkaarten aan de muren gemaakt in mozaïk.

Tweede stop is in Intramuros (binnen de muren) ooit gebouwd door de Spaanse bezetter. We krijgen er een zotte gids op ons dak die ons een uur zoet houd. Fort Santiago of wat er van overblijft is in feite niet veel soeps.

Op de terugweg naar het hotel passeren we Asia shopping Mall. Bedoelt om de grootste ter wereld te zijn maar tijdens de bouw ervan voorbijgestoken door de oliesjeiks in Dubai. We krijgen ook de tip om vanavond te gaan eten in de Zamboanga, op loopafstand van het hotel en met een show. We gaan er een kijkje nemen en bestellen voor twee tegen half acht.

We zijn net terug van de Zamboanga. SCHITTEREND !!! We kregen doar een mande gestoomde seafood ( fantastische spinkrab, mosselen, clams, oesters, gomboos en vis overgoten met verse groentjes) en doorgespoeld met een lekkere Australische witten. Me pense zit boemedevul !!

De show was ook de moeite. Als er iemand naar Manila gaat is het een zonde de Zamboanga over te slaan. Wil je effe een kijkje nemen: www.zamboangarestaurant.com .

Maandag 17 februari

Kaats maakt me deze morgen met de alarmbel. Het is 09.45 en we kunnen ontbijten tot 10.00. Het is dus effe vlug in de broek (kleed) te psringen en naar beneden te sprinten. We zijn nog net op tijd en het werd dus een fast breakfast. Ik denk dat ons lichaam pas nu begint te beseffen dat het met vakantie is.

Morgen moeten we de bus op om 08.15. Das dus were de wekker zetten.

We gaan across the street voor een pedicure, zeg maar met je voeten laten spelen. Kaats laat ook nog een manicure doen (een Franse). Met lakken (bij Kaats only) en alles moeten we 300 van die kromme piso betalen = 5€.

We nemen een taxi, en laten ons naar het kerkhof voeren :) Nie voe begraven te worden natuurlijk maar naar het schijnt wonen er 100.000 mensen op da kerkhof. Aan den ingang doen ze al moeilijk want ja, we hebben geen lijk bij. Met een steekpenning komen we er toch in. We krijgen de waarschuwing om in de taxi te blijven wegens no save. Bij de eerste gelegenheid ikke eruit om foto's te trekken. We komen bij een gebouw dat effetjes te groot blijkt voor graftombe. Wijle naar binnen en plots staan we bij de verbrandingsovens. Het ruikjt daar een beetje naar Cote al'os (ost een dikken was) of naar ribbetjes (ost zoon pannelatte was). Hilarisch: tussen de ovens staat een soort pooltafel en de stokers zijn in afwachting van de volgende klant aan het biljarten. Den oven kan niet altijd gespannen staan (of was het de boog ?).

We gaan der bij een familie enen drinken (limonade want van alcohol vat ge daar vuur) en delen wat van onze lekstokken uit. Na wat foto's wijle were weg. We moeten perse ook een foto nemen van de daar begraven Aziatische Marlon Brando.

Bij het Rizal park (Rizal=plaatselijke held) verlaten we de taxi waarvoor we veel te veel betalen. Het park is nie veel soeps en we lopen effe een supermarkt (Robinsons) binnen waar het aanschuiven is voor de controle.

Daarna laten we ons een eerste (en zeker niet de laatste) massage zetten. Ingewreven met kokosolie, gekneed en genepen, de rug belegd met bananebloars en nog een keer gekneed en geslagen. Voor de prijs van 6,5€ komen we opgeblonken buiten. Voor die prijs kunde nie ongemaseerd op straat lopen hé.

Dinsdag 18 februari

We zijn dus gisterenavond nog etwa gaan eten bij Robinsons. Voor 7€ een buffet alles wat je wil en zoveel je wil. Achter ons hebben ze de deur gesloten... omdat het 21.00u was :)

Deze morgen wast vele minder,were diene stomme wekker. Een voorlopig laatste ontbijt in Manila en daarna de bus op voor een ritje van twee en eenhalf uur langs meestal goede autostrade. Aan de haven in Batangas is het weer een trekken en duwen van porters die met alle macht uw valies willen dragen, terwijl het op wieltjes loopt. Op de boot moest vanwege de felle wind de gordijnen dicht want het water spetterde over de zijde. We hadden onze tickets via Fillitravel maar moesten nog eens 30 piso betalen om aan boord te kunnen en 100 om eraf te mogen. Bovendien werden we aan de verkeerde kade afgezet. Niemand stond ons op te wachten, dus wij met een Jeepney naar het hotel. De driver van het hotel stond aan een andere kade..

Prachtige locatie maar ijzig kalm. Buiten onszelf een jong koppel. We zitten alleen in het restaurant en het eten is lekker, maar het is er niet gezellig wegens alleen. Die jonde gasten zullen van de liefde leven zeker.

Morgen is een luie dag en bij een temperatuur van tegen de 30° een stevige zeebries zullen we ons niet veel bewegen, of tis in twater voe een snorkeliengsje en de onderwatercamera effe uit te testen.

Woensdag 19 februari

Were lange geslapen. Uit de douchekop komen maar een paar druppels water. Ons Dolores zal da in orde (laten) brengen. Ontbijt is ok zij het niet in buffetvorm. We installeren ons aan het zwembad om verder te luieren. Ondertussen doe ik een test met de pas aangeschafte snorkelgear. De duikbril sluit prima en de korte vinnen doen het goed. Was meest benieuwd naar hoe de foto's en film onderwater zouden zijn en het blijkt een meevaller. In de late namiddag gaan we effe wandelen. Onderweg een pint pakken, wat lullen met de locals en lekstokken uitdelen aan de kids. We willen ergens waspoeder kopen maar ze bieden direct aan om de hele was te doen. Ok dan maar. We kunnen bij die familie zelfs krab gaan eten, wat we in overweging nemen voor de komende dagen. Vanop de heuvel hebben we mooi zicht op de baai. In de vooravond komr Dolores vragen wat we willen eten en hoe laat. Prima service dus.

De avond brengen we door met internetten, boekske lezen en pinten drinken. Lang leve de congé.

Donderdag 20 februari

 

Vandaag gaan we dus “on tour”. We hebben afgesproken om 10.00u, kwestie van e bitje lange te kunnen slapen hé. Onze chauffeur stelt zich voor als Danté. Hij is op schok met een ultra schamel karretje. Ik zit naast hem en zie meer beton passeren als ik naar beneden kijk of door de voorruit. Hij geeft mee dat hij vanwege ons comfort niet vlugger dan 30 km/u zal rijden. De eerste molhoop da we tegen komen moet Danté plank gas geven om 15 km/u te halen. Maar allé, tis ne toffe pé en geeft wel wat uitleg.

We rijden door een bergachtig landschap en hebben af en toe prachtige zichten op de baaien en stranden van Mindoro. Aan één van de stranden maken we halt waar ik in het koele sop duik. We blijven nog een uurtje zonnen en trekken dan verder. De tweede stop is aan een waterval en daar het ondertussen middag is begint Danté het eten klaar te maken. Inmiddels ben ik tot beneden aan de waterval geweest maar gezien het doge seizoen is er nie veel spektakel. De lunch is lekker en een fris pintje smaakt want het is bloedheet geworden. Op de terugweg naar Puerto Galera maken we verschillende fotostops. We gaan naar een Mangyan dorp, ttz een bende wilde die ze ondertussen tam hebben gekregen maar nog steeds in hutten leven. Dan wel met een schotelantenne op het dak die van een grassoort gemaakt is.

We rijden verder naar White beach waar we kunnen zwemmen. Het is echter danig heet geworden dat we in de schaduw van één van de talloze bars blijven hangen en weer bier drinken (ja, Kaats ook). We aanschouwen de plaatselijke natuur en andere voorbijgangers. We beseffen hoe gelukkig we zijn op onze kalme rustige stek in de Bleu Christal Beach. Nog een half uurtje en we zijn “home”. Ook zaterdag zal Danté ons naar de boot brengen.

Bij Dolores bestellen we diner. Kaats een zeevruchtenpasta en ikke een stik van tzwien met frieten. Ik ga de was ophalen (keurig gedaan) en de lady of the house stelt voor: een massageke vanavond wat Kaats OK vindt. Den ouwen begint weer over zijn krabben en laat me een fors exemplaar van een kilo zien. 600 Pisos, maar als we hem zo'n tasje van de was geven doet hij het voor 300. Zullen we dan straks wel overleggen.

Vrijdag 21 februari

Vandaag hebben we niet veel te vertellen. Bij het ontwaken horen we een fluitende wind. Effe piepen door de gordijnen laart dat de zon niet thuis geeft vandaag. We nemen dus relaxt ontbijt en zitten nog wa te internetten wat gisteren niet lukte wegens no connection. Tegen de middag laten we ons naar Puerto Galera voeren, de hoofdstad van het eiland. Nie vele speciaals, maar we komen bij een Italiaan terecht die fantastische pizza's bakt in een houtoven. We verkennen de haven, nou ja, "den trap" in Ostende is groter. We terassen voe de plaatselijken in de gaten te houden. Ondertussen begint het te regenen zonder dat de straat nat wordt ! Wegens de warmte verdampen de druppels direct. Tegen half zes komt onze sidecarist George ons ophalen om terug naar Blue Christal Bay te voeren. Kaats besteld het eten bij Dolores en ik werk de site bij. Alles is geregeld voor morgen, boot, bus en vliegtuig. Via Fillitravel werden de boardingpassen aangemaakt. Nu maar hopen dat het morgen niet zo stormt want leuk op die boot is anders. Afgaande op de weerberichten is er de komende dagen niet veel meer dan regen te verwachten. Straks hebben we bij de buren nog een afspraak voor een massage, maar de krab laten we voor wat het is. De massage is weer super en de familie neemt hartelijk afscheid van ons en wenst een safe trip. We krijgen de raadmee op te passen in Bohol waar nog steeds naschokken zouden zijn na de earthquake van enkele maanden geleden.

Om middernacht wordt er nog geskypt met Kaats haar zus en vader. Den hond Kira is in alle staten als hij Kaats haar stem hoort maar haar niet kan vinden.

Zaterdag 22 februari

 

Deze morgen vroeg uit de veren. Transfertday. Na het ontbijt nemen we afscheid van Dolores en het Christal Bleu team. De driver staat te wachten om ons naar de pier te brengen. We varen nu een stuk rond het eiland want op een tweede pier staat nog een hoop volk te wachten. Eerst is de overtocht woelig maar eens tussen de eilanden verloopt de vaart rustig. We moeten 10 Piso betalen om van Mindoro weg te mogen en moeten zelfs niet betalen om op Luzon aan te komen. Bustochtje van 2,5 u tot Manila waar Didi ons met een taxi opwacht om naar de luchthaven te brengen. Deze proza zit ik nu te schrijven terwijl we wachten om te boarden. De vlucht gaat super vlot en na anderhalf uur landen we op Palawan. De koetse van het hotel staat te wachten en 5' later zijn we in de www.puertoprincesahotel.com Hibiscus Garden Inn. Lijkt een prachtplaats. We besluiten om hier te blijven eten en niet meer rond te daggeren. Hebben we geen seconde beklaagt want het is mega lekker. We nemen ook info voor morgen de underground river tour. Het zou de langste onderaardse rivier ter wereld zijn. De girl aan de resepse zegt da slippers en een veste genoeg zijn. We zullen toch maar onze Chinese lamp van 4000 Lumen meenemen en het fotomatriaal natuurlijk.

Zondag 23 februari

De wekker gezet om 05:00. Kaats om te beginnen douchen, ikke voe te kiekken noar de uutslag van de Kavéé. Da wéreldploegsje è were gewonnen :) Nog twee puntjes voe de zevenste plekke. Kavéé you make my day.

Tegen zessen gaan ontbijten en half uurtje later vertrekken naar de andere kant van het eiland. In de Van krijgen we een symphatiek Fillipijns jong koppeltje mee die in Manila wonen en enkele dagen erop uit trekken. Na twee uren bereiken we de pier naar de underground river. Eén uur later als de papierwinkel in orde is kunnen we inschepen op een ferme jolle.

Na een kwartier langs de kust te hebben gevaren bereiken we de ingang van de grot. Overland zou deze tocht 4 uren in beslag hebben genomen. Met reddingsvesten en helm op kunnen we vertrekken. Met die lamp op mijn kop ligt de helm al rap in't water en moet de gids vissen. We gaan slechts anderhalve kilometer het labyrint in. Enorme stalgmieten/tieten zijn er te zien en duizenden vleermuizen. De gids ziet alle soorten beesten en fruit in de rotsvormen (die ik nie zie) tot zelfs de Titanic. Enfin het is best indrukwekkend en de moeite om zien. Dank zij de lamp kan ik treffelijk filmen en foto's maken.

Bij de uitgang van het National Park zien we reuze hagedissen die verdacht veel weg hebben van de Komodootjes. Met bootje terug naar de pier waar ons een lunchbuffet wacht. Verrassend lekker. Twee uren terugtocht naar Puerto Prinsessa.

We verfrissen ons wa en gaan te voet naar het stadscentrum. De zon brandt ongenadig. We lopen langs de Bay Walk en de markt en kopen een brood om morgen vissen te voederen. Na een terrasje nemen we een tricycle terug naar het hotel, waar een douchke deugt doet voor we gaan eten.

Maandag 24 februari

Weer vroeg uit de koffer want men komt ons om 7.00u ophalen voor de Honda bay toer. Heeft niets te maken met die brommers maar alles met een baai die bezaaid is met eilanden. Met onze gids gaan we aan boord vor een tocht van een half uur naar Starfish island. Het zonnetje is van de party en dank zij een stevige bries voelt het aangenaam aan. Er zijn twee Filipijnse koppels mee, vriendelijke en aangename mensen. De boatmen nemen ons mee naar de snorkelplaats. Mooie koraal en veel vis. Wat verkruimeld brood rondstrooien en in een mum van tijd hebben die slokkoppen alles op. Op den duur moet ge zelfs maar een lege plastiek zak uithalen en ze komen af. Kaats doet het foto en camerawerk vanop het strand. Ondertussen heeft de gids onze lunch klaargemaakt. We lunchen al om 11.00u en het is superlekker. Krab, geroosterde vis, zeewier,mango, varkensvlees en diverse groenten gaan er vlotjes in.

We hebben ook een vlotte babbel met onze reisgenoten. Voor we vertrekken nog effe het sop in. OP het tweede eiland, Luli island is het water erg troebel. Jammer want de vissen zijn veel groter maar wegens de geringe zichtbaarheid niet prettig. Na een half uurtje zetten we koers naar Cowley island. Das een groter stuk land met zelfs sanitaire voorzieningen, bar, restaurant, massages maar vooral de beach en een heerlijk zonnetje. Tegen vier uur zijn we terug op de pier en een half uurtje later terug in het hotel.

Vanavond gaan we met Rich en Eylan dineren bij Ka Lui (zou dat de afkorting van kabouter lui zijn ?). Die resto staat omschreven als the best in town. We wil waith and see.

We hebben in alle geval een schitterende dag achter de rug. Ons verslagje typen we nu in de tuin van het hotel terwijl de zon stilletjes aan het zakken is bij zo'n 28° en we een frisse San Miguel achterover slaan.

Meer moet da niet zijn zekers ?

Dinsdag 25 februari

 

Iets voor tien uur worden we opgehaald door Daytripper die ons naar El Nido zal brengen. Na te hebben ontbeten hebben we ruim afscheid genomen van Rich en Eylan. Fantastische mensen en blij hen te leren kennen.

Het busje blijkt een superbus te zijn. Gelukkig maar want met de bumpy road in het vooruitzicht... De eerste drie uren vallen mee maar de twee en een half volgende zitten we precies in de volgwagen van Mark Coucke tijdens Paris – Roubaix. Goe geshaked komen we aan in El Nido. Het hotelletje heeft een fantastische ligging maar daarmee is alles gezegd.

We gaan effe uitkijken waar we vanavond kunnen eten en de was wegbrengen. De was is zo gepiept en tientallen restaurants hebben we ook gevonden. We zitten op de beach met de voeten (bijna) in het water en genieten van heerlijk geroosterde inktvis en gele snapper. De olielampjes en het ruisen van de zee in combinatie met de zwoele temperatuur en een koele Red Horse maken het plaatje compleet. Dat beloofd sterk voor de komende drie avonden.

Woensdag 26 februari

 

We worden wakker in een doeffe kamer. Blijkt dat we geen ellentriek hebben en bijgevolg ook geen warm water voor de douche. We gaan eerst ontbijten in de hoop dat er nadien wel ellentriek is. Navraag bij de receptie leert dat er tussen 06.00 en 14.00 geen ellentriek is. Toffe gasten hier.

Voor we aan boord van de “Stingray” kunnen gaan moeten we elk eerst 200 pisoos environment tax betalen. We krijgen een koppel Finnen mee, Matti en Anne waarvan de man geen bal Engels kent. De tocht naar de eilanden duurt een half uurtje en de eerste stop is op een strand. Hadden ze zich kunnen besparen want er is niets te zien. Gelukkig is dit geen aanzet voor de rest van de dag. Beschrijven kan niet zelfs niet met foto's en film. Ronduit de mooiste Nautische site dat we hebben gezien. Zwemmen en snorkelen in afgelegen Lagunes. Aanmeren om te lunchen en te genieten van geroosterde vis en kip. Eten met je vingers terwijl je met je gat in het zand zit, turend over turkoois helder water en indrukwekkende limestone clifs. Het zal zonder twijfel een topdag van de vakantie worden.

Tegen half vier zijn we terug in El Nido en gaan het zoute water doorspoelen met een paar “Red Horses”. Terug in het “Marina Garden Resort” merken we dat de kamer niet is opgemaakt. Geen nood maar we vragen aan de receptie twee verse handdoeken die met duidelijke tegenzin worden gegeven. Iets later dan toch een vriendelijke mokke die ons een bolle schijtpapier en een stukje zeep brengt. Met voorsprong het triestigste verblijf van de reis (hopen we).

Tegen de avond kunnen we douchen onder warm water. Met de straal die uit de sproeier komt moet ge weg en were springen om nat te worden. Helaas is de douche zo klein dat ge niet kunt springen. Enfin, na een tijdje geraken we toch nat en gewassen. We gaan weer eten op het strand en wegens bijna volzet hebben we een tafel tegen de vloedlijn. Lekker eten, doorspoelen met een “Red Horse” en af en toe de golven die aan je tenen komen likken. Heerlijk toch !

Jammer dak mien bedde nog moest maken voor dak koste in mien doze kruupen.

Donderdag 27 februari

 

Waar ze in deze “resort” geen probleem van maken in het ontbijt aan de kamer brengen. We hebben een ferme terras net aan het strand en laten de toast met ei en een berg fruit smaken. Net als de vorige dagen is de zon present en we gaan er een luie dag van maken. Strand liggen, een wandelingske maken met de voetjes in 't water en tegen de noene een pizaatje met zeevruchten gaan eten. Op den terras komen daar een tros Rusinnen neergestreken met gigantische hoeden op der kop. Die zitten verkeerd en moesten nie in EL NIDO zijn maar op WAREGEM KOERSE. Hebben ons een breuk gelachen met die onozel geiten. Pas op , der zaten daar wel een stel ferme geiten bij hoor !!

Het blijft hier dertig graden met gelukkig een fris briesje. Kaats kan het toch niet uithouden in de zunne. We hebben ook gezelschap gekregen van een stel honden die ook van het mooie weer willen genieten. De restaurantuitbater heeft naar eigen zeggen een Labrador. Eigenlijk zegt ie ist een mix van een Labrador en een Fieliepieno. Hebben het lachen uitgesteld tot we de restaurant verlieten.

Tegen achten trekken we weer naar OG's en hebben weer een mega diner met seafood. De Russen zijn ook terug van de koers en overbevolken het terras. Er speelt een band oldies uit de sixties and seventies. Het is 28° een heerlijk briesje het geruis van de zee en een frisse "Red Horse" LIFE IS BEAUTIFUL AT EL NIDO-PALAWAN-PHILLIPINES !!

Vrijdag 28 februari

Onze tweeden luie dag gaat in. We slenteren effe door het dorp en kuieren langs het strand en bewonderen het schitterende uitzicht op baaien en Limestone clifs. Tegen de noen etwa gaan lunchen, Kaats een giga pannenkoek en ikke probeer ne keer zwaluwnestensoep. Lekker, maar zoals met alle van die speciaal artikels kost het veel navenant het maar is. Enfin dat weet ik dus ook weer. Ik zou graag in Bangkok eens haaivinnensoep proeven. Is zeer duur, maar allé met die pré van bij "De Lijn"moet dat daar net van af kunnen zekers ?

Na de middag doe ik verwoede pogingen om de site aan te passen wat slechts gedeeltelijk lukt. Voor de rest zijn we verschrikkelijk lui en profiteren van het zonnetje en de voorbij slenterende brokken natuur.

Tegen den avond een douche met lauw water en terug naar OG's waar we kiezen voor Ti Pan van seafood. Hebben ons moeten scherp zetten om alles naar binnen te wurmen. Doorspoelen met een paar rooie paarden (nie de deze van Waregem hé) en de dag was weer effen. Of toch niet, ik ga nog een massageke laten plaatsen.

Zaterdag 1 maart

Na het ontbijt zitten we lekker te wachten op het busje die ons naar Puerto Prinsessa moet brengen. Iets na 8.30u ga ik vragen of het busje er nog niet is. Blijkt dat wij naar de busstation moeten. Vlug een trycicle opgescharreld om een kwartiertje later aan de station te zijn. De terugweg verloopt zoals de heenrit, verry bumpy. Het is nog geen drie uur als we al op onze kamer zijn in de Hibiscus. Van een opluchting gesproken ! We nemen een biertje en gaan aan het schrijven en foto's op de site downloaden.

Ondertussen maken we kennis met Martijn en Ilse die net terugkomen van de Honda Bay. Ze blijken ook te reizen met Filitravel en zullen elkaar in Cebu en Bohol nog ontmoeten. Vanavond gaan we nog eens dineren in Ka Lui (Loewie uitgesproken) waar we met Ailen en Rich zijn geweest. Morgen is het weer vroeg dag want we hebben om 10.00 een vlucht naar Manila.

Zondag 2 maart

We moeten maar tegen 8.30 op de luchthaven zijn en hebben dus alle tijd om van het ontbijtte genieten. Met hotelbuske naar de airport waar 15' later reeds alle formaliteiten zijn vervuld. De vlucht vertrekt 20' vroeger dan gepland. Daardoor in Manila een beetje moeten wachten op Didi en Tata die ons naar het hotel brengen. Het is pas half twaalf en we zijn al op de kamer. We gaan geld tanken en naar Robinsons om te lunchen. In een spelleke waar uw bord een bananenblad is. Kaats had soepe besteld. Kunje zeggen dat da nie simpel is met je bananneblad :) We slufferen de winkels door en omdat je sluffers doar zo van verslietten enk e poar andere gekocht. Tegen vijven terug naar het hotel om anderhalf uur later weer te fretten. Deze keer bij Roasters. Kip met gebakken krieltjes, gestoomde groensels, de onvermijdelijke pot rijst, een muffin en een dranksje: 450 piso voor ons beiden = 7,5€. Meer moe da nie zijne.

We gaan ook naar de Zamboanga om ons afscheidsdiner op de Filipijnen te bestellen op 15 maart. Het eten en de show zijn fantastisch en als we wa gesparig zijn kunnen we misschien een keer kreeft bestellen ?

Maandag 3 maart

Vandaag moet er weer vroeg worden opgestaan want om 7.00 worden we aan het hotel (wat een luxe hé) opgehaald om naar Banaue te trekken. De chauffeur is Jay en de gids Andre.

Het wordt een zware dobber met een autorit van ruim 350 km gedurende 9 uren. Ene voormiddagstop, lunchpauze en ene namiddagstop inbegrepen. Het is een eentonige rit met in feite geen fluit te zien. Op zo'n 30 kilometer van het doel begint het aardig te klimmen en gelukkig zijn we niet met de fiets. Het ene uitzicht al mooier dan het andere. Net voor 4.00 zet Jay ons af in het hotel dat eigenlijk meer een studentenkot is, maar met een vree schoon terras, ttz een grandioos uitzicht. Ook de eigenares is een vriendelijke vrouw en we hebben zelfs internet jongens ! Af en toe wel ne keer genen ellentriek zegt ze, maar da zijn we al lang gewoon.

We spreken af tegen 18.30 met Andre om naar het dorp te gaan en onze kennis van de Fillipijnse keuken aan te scherpen. Morgen hebben we keuzes zat ivm. de uitstappen. Van gemakkelijk tot verry heavy. We zullen de forme van de dag afwachten. Vanavond gaan ze ons zeker niet moeten in slaap wiegen en kunnen we eindelijk eens onder de dekens kruipen ipv. te liggen zweten bij den airco.

Dinsdag 4 maart

We hebben gisteravond een toffe avond gehad in de Peoples Inn ( Bie uus zeggen ze De Volksboend). Onze gids die in feite Anthony noemt en de broer is van de madam van Filitravel in Nederland is een toffe pee. Het eten was lekker en bij enige "Red Horsen" hebben we wat zitten aflullen. Kwestie van geen slaappilltje te moeten pakken.

Deze morgen komen ze op de deur kloppen om te zeggen dat het ontbijt al geserveerd is (Opjagers). Tegen achten staan we gereed voor de tour. We maken ons op zijn smalst om in de Jeepney te kruipen. onderweg moeten we nog een local guide oppikken, de Jozef. Via een afwisselend slechte en zeer slechte weg komen we in Batat (ik had eerst Patat verstaan). Ttz we komen op een plaats waar we te voet naar Patat kunnen. Op aanraden van Jozef huren we een wandelstok. Het is een afdaling tot aan een dorp die in het midden van de rijstterrassen ligt. We hebben al menig terrasje gezien maar nog niet zo steil. Deze zijn gebouwd met stenen muren ipv klei. Kaats besluit om in het dorp te blijven en niet verder af te dalen naar de waterval. De wandeling door de terrassen vergt enige evenwichtskunst. Kaats houd ons in de gaten met een verrekijker. Het is geen makkelijke wandeling maar enig mooi. Jozef geeft aan dat ik bij het dalen meer de wandelstok moet gebruiken. Doe ik tot plots op een super steil stuk de stok breekt en ik met mijn fikken het ravijn in verdom. Gelukkig is er veel struikgewas en twee helpende handen om me terug op het (r)echte pad te krijgen. Wa vel van mijn knie en teen maar geen erg. De gehuurde stok flikkeren we in het ravijn. Na anderhalf uur komen we aan de waterval. Wa foto's genomen en na een flinke slok water vatten we de terugweg aan. Het dalen was niet van de poes, maar het klimmen nog veel minder. Zonder verdere problemen bereiken we het dorp Patat terug waar we Sinigang eten, een soort hutsepot met rijst die ik in no time verslind. We moeten echter nog terug naar de plek waar onze koetse staat te wachten. In verschillende etappes en zeiknat van het zweet komen we aan. Onze koets blijkt vertrokken en met een Van vatten we de terugweg aan. Onderweg bewonderen we (gedwongen) de plaatselijke wegenwerkers. Tegen vijven zijn we terug in ons studentenkot waar ik me op de PC stort om dit verhaaltje neer te pennen.

Nog een ferme douche en gaan eten in de Volkbond zal zowat alles zijn voor vanavond. Volgens Anthony is het morgen minder lastig.

Woensdag 5 maart

 

We hebben gisterenavond weer een gezellige avond meegemaakt. Tegen 18.30 vertrekken we richting centrum naar de Volksbond. Anthony en Jay staan voor het hotel maar kan een bijverdienste doen met twee gasten naar het centrum te voeren. Wij akkoord en gaan te voet. Het betrof een corpulente persoon met wit haar en dito baard. Deze werd direct Santaclaus gedoopt en Jay de Rednows reindeer. Het koppel moest ook terug gebracht worden. Lekker gegeten en veel gelachen dus.

Deze morgen tegen achten vertrekken. Eerste stops zijn een paar vieuw points, waaronder ene waar een paar ouderlingen zitten, helemaal opgetuttematooid maar zo doof als een pot en blind als een mol. Kgeloven dat de joengste 92 was.

Enfin, na een ruim uur bereiken we Bontoc waar we het plaatselijk museum gaan bezoeken. We zijn zo geen museumvogels maar het was wel tof. Ook die fieliepienoos blijken koppensnellers te zijn geweest. Je mag geen foto's nemen maar daar trekken we ons geen zak van aan. Een Nonneke is blij met ons bezoek als ze hoort dat we Belgen zijn. Den eerste paster in 1909 was een Belg. Als ik zeg dat we geen kat olieken (meer) zijn is de blijdschap rap over.

Daarna moeten we ons melden bij het tourisme bureau, ttz betalen. Anthony regelt alles. Ondertussen waar we geparkeerd staan merk ik een cactus op waar op alle stekels een sigarettenfilter is geplant. Deze krijgt onmiddellijk de naam Jaytree (naar de chauffeur Jay die rookt als een ketter). Daarna gaan we lunchen in Youhurt house. Het woord zegt het zelf, ze hebben er héél erg lekkere youhurt. Daarom bestellen we een “Red Horse”. Het eten is echter een voltreffer.

Na de lunch gaan we op kerkhofbezoek. Eerst de hedendaagse versie en daarna de kisten die in grotten staan gestapeld. Deze zijn tussen de 35 en 200 jaar oud. Ook hebben ze kisten aan de Limestone rotsen gehangen. Hoe hoger hoe dichter bij god.

We keren langs dezelfde weg (ook de enige) terug naar Banaue. Deze morgen zat de zon niet goed voor te fotograferen, maar nu komt er pottedikke mist op. Jay trekt zich niets van aan en geeft gewoon gazze zodat we ruim voor vijven terug zijn. Een toffe en weer leerrijke dag.

Tegen zeven uur aan gaan we were no de Volksboend gan eten. Men vele klachten. De biefstuk is op, Jay krijgt geen nestee en geen extra soepe, en top of the bill: zen vergeten de "Red Horse" koed te zetten. We drinken dus gewone pils en zagen een beetje tegen de serveuze. Ze durft op den duur bekanst niet meer aan uze tafel komen. We kramen vroeg op omdat Jay een beetje grieperig is en morgen bijna 10 uren moet rijden. Hij heeft paracetamol gepakt en zegt ok te zijn. In het hotel wil een Duitse toeriste behulpzaam zijn en gaat haar pillendoos halen. We zeggen tegen Jay dat ze een blauw pilletje gaat halen. Anthony komt niet meer bij van het lachen. De Duitse verschijnt met groene pilletjes tegen de pijn. Als ik zeg dat Jay een blauw pilletje verwacht vertrekt ze met haar apotheek. We wensen Jay een vrolijke nacht.

Donderdag 6 maart

 

We moeten niet TE vroeg op en kunnen rustig ontbijten. Voor het hotel zien we een Jeepney staan in toffe kleuren. De rit terug naar Manila verloopt vlekkeloos. De eerste stop in Buko is om taart te gaan eten. Een soort pie van kokos. Verrassend lekker. De locals staan daar in de rij en kopen er hele dozen. Ook Anthony neemt er een paar mee voor zijn kids. Tegen de noen stoppen we in hetzelfde Chinezenkot van de heenreis. Jay rust een beetje en wij gaan neffens de Chinees een ijsje lekken. Weer in de koetse voor het vervolg van de rit (saai). Jay heeft de hele morgen gereden alsof de duivels op zijn hielen zaten maar als we op de autostrade komen rijdt hij met moeite nog 60 ??

Blijkt dat hij tussen 15.00 en 19.00u niet mag rijden in Manila. Het zit zo, op maandagen mogen de wagens met nummerplaat eindigend op 1 of 2 niet rijden op dat tijdstip. Op dinsdagen deze eindigend op 3 en 4. Dus op donderdagen deze met 7 en 8 als laatste nummer. Daarom blijven we meer dan een uur staan op een tankplaats. Het is nauwelijks donker als we Manila bereiken en tegen 18.30 zijn we toch in het hotel. De voucher voor de boot naar Tagbilaran ligt klaar maar de Boardingpassen voor morgen niet. Blijkt te zijn opgeslagen in HTML en het afdrukken kan enkel in PDF. Allé na enkele pogingen raken we weer op de site van Cebu Pacific en kunnen we printen.

Ondertussen hebben we afscheid genomen van Anthony in de bar van het hotel onder het genot van een fris pintje. Hij mocht niet vertrekken voor alles OK was. We bedanken hem hartelijk voor het feit dat hij een deel van onze vakantie hielp slagen.

Ondertussen is het negen uur geworden en moeten we alle zeilen bijzetten om nog wat te gaan eten en Piso's te gaan tanken. We moeten ook nog de valiezen sorteren want we gaan der weer één in Manila laten. Morgen worden we tegen achten afgehaald in het hotel (wat een luxe) en naar de luchthaven gebracht.

Vrijdag 7 maart

Een vermoeiende dag achter de rug. Om 06.00 appel. 7.45 krijgen we al telefoon op de kamer dat Tata (de taxichauffeur van Filitravel) staat te wachten (den opjager). Vlugge check out en op naar de luchthaven. Niet eens drie kwart later hebben we al de bagage afgegeven en door de controle. Vlucht klein half uurtje vertraging. Op Cebu airport worden we opgewacht door een chauffeur die niet (of nauwelijks) kan klappen, allé toch geen Engels. Eerst zet hij ons af bij een restaurant om te BBQuen. Een schelle spek en een ende ribben met Chap Choi laten we ons smaken. Dan beginnen we aan een helse rit. Tijdens de drie durende rally begaat de chauffeur zo'n 400 verkeersovertredingen. Kaats zit met een ei, en 't is ter een van een Struisvogel ! Precies om 16.00 zet diene apenkammer ons af bij het Eden resort in Santander. De naam is schitterend gekozen want het is hier paradijselijk. Openlucht bar en restorant, een vlugge blik op de kaart toont dat we hier niet zullen vermageren. Poepsjieke kamer met dito terras en zicht op zee. Als je uit het zwembad valt lig je in de oceaan. Kaats 100% in haar nopjes en ikke ook. Met uitzondering van morgen (we gaan om 6.30 als Walvishaaien spotten) zullen we hier super lui zijn. Lang leve de congé !!!

Zaterdag 8 maart

Gisterenavond hebben we Martijn en Ilse terug ontmoet. Fijn stelletje Hollanders, aangename mensen waar we komende dagen regelmatig samen zullen zijn. Het eten is hier ook van een klasse apart, ttz HEERLIJK.

Deze morgen staat de chauffeur van het hotel te wachten om ons vieren naar de plaats te brengen waar we de zee ingaan om te zwemmen met de Walvishaaien. Deze beesten zijn tussen de zes en acht meter lang en hebben nog een groter bakkes dan ikke.

Eerst krijgen we instructies van do's en dont's ( we mogen die reuzen niet bijten, zelfs nietaanraken !!). Daarna betalen voor de crew en dan het bootje in. We hebben gelukkig gekozen voor de vroege sessie terwijl alle Nipper nog in hun nest liggen.

Als je spreekt van een ONVERGETELIJKE ervaring, dan is dit er één van. Je moet 4 meter van die lobbesen wegblijven maar dat lukt nauwelijks. Het is alsof je er naar toe wordt gezogen. Na 40 minuten (je hebt de indruk nog maar 4' in het water te liggen) moeten we eruit. Na een klauterperte geraakt ik terug in de kano en aan land.

Fel onder de indruk worden we terug naar de resort gebracht waar het eerste werk is de foto's en film bekijken. WAW in het kwadraat !!!

De rest van de dag vullen we met eten, biertjes drinken, zonnen, snorkelen en vooral genieten en verschrikkelijk lui wezen. JOEPIE.

Samenvatting: EEN VERSCHRIKKELIJK MOOIE DAG !!

Zondag 9 maart

We worden reeds om 6.00 wakker wegens uitgeslapen en de zon die onze kamer binnen gluurt. Toch reuze om zo te kunnen ontwaken hé ? Een uurtje later gaan ontbijten en tegen 7.30 liggen we al in de zon. In de voornoene ga ik nog eens snorkelen om te zien of alles er nog is. Alles ok. Net voor de middag nemen we afscheid van Martijn en Ilse die met hun valiezen in een trycycle worden geperst om naar de overzet te worden gebracht. We zien elkaar overmorgen terug op Bohol.

Voor middagmaal kiezen we voor een giga pizza. Verder om beurten zonnen en in het zwembad duikelen. Het is zeer heet en iets na vieren moeten we naar de kamer vluchten om in de koelte van de AC te gaan liggen. Iets later genieten we van een mooie zonsondergang. We hebben ook twee masseuses bestelt tegen zeven uur. HEERLIJK, zelfs zo dat we de dames hebben gevraagd om morgen terug te komen, same place same time same price.

We checken de mails en stellen vast dat Martijn en Ilse pech hebben. De overzet naar het eilandje hierover was ok maar de Oceanjet voer niet uit wegens defect. Zij moesten voor een andere (en langere) route kiezen en zijn zelfs niet zeker als ze nog vanavond op Alona beach geraken. We hebben intussen contact met Filitravel die de zaak opvolgen.

Het eten vanavond was in ieder geval een voltreffer. Morgen dus weer een zelfde luie dag.

Maandag 10 maart

Vandaag weer een super luie dag maar ook een zwien in de béiten. Martijn heeft ons (gelukkig) laten weten dat de boot die wij morgen moeten hebben van Dumaguette naar Tagbilaran defect is en niet vaart. Zij hebben een giga omweg moeten maken en hebben 7 uren varen erop zitten voor ze om middernacht in het resort Alona beach aankwamen.

Wij hebben hier info gewonnen en idd de boot vaart niet wegens defect. Na mail naar Filitravel zullen zij de boottickets aanpassen zodat we morgen met de boot vanuit Cebu naar Tagbilaran kunnen. De bus van Santander naar Cebu zou goedkoper zijn maar we besluiten om met de taxi weer een rit van drie uren of meer te wagen naar Cebu.

Vandaag hadden we maar met mondjesmaat de zon wegens veel wolken. Lekker gegeten en vanavond komen de masseuses terug om ons een beurt te geven. Daarna nog eens lekker eten om zo een happy end aan ons verblijf in het Eden te resort te breien.

Morgen dus weer een transfert dagje om daarna te profiteren van onze laatste dagen strandvakantie in de Fillipijnen.

Dinsdag 11 maart

We nemen afscheid van eden resort maar dik tegen ons goesting. Eerste shock van de dag: de taxidriver die ons terug naar Cebu moet brengen blijkt dezelfde hufter te zijn die ons naar Santander bracht. We kruipen met volle maag en bang hart in de auto. Wat blijkt, hij heeft vandaag de juiste pilletjes ingenomen en rijdt super voorzichtig. Wat blijkt: we staan even goed tegen 11.00 in Cebu aan de haven, terminal 1. We zouden 3 uren moeten wachten op de boot van 2pm maar voor 100 pieso kunnen we herboeken voor de boot van 11.40 wat we graag doen. We zitten in Buiseness class wat eigenlijk niet veel voorstelt maar we hebben wel plaats zat. Na twee uren vaart komen we aan in Tagbilaran, hoofdstad van Bohol. Met een tricycle laten we ons naar het Alona Tropical beach hotel brengen waar we vier nachten verblijven. De kamer is minder luxueus dan in het Eden resort (hadden we wel gedacht) maar de bungalow is ok. Een mooi strand voor de deur waar we direct eens op verkenning gaan en iets nuttigen van spijs en drank. Voor het resort ontmoeten we onze Nederlandse vrienden opnieuw die in twee dagen tijd een lekker kleurtje hebben gekregen. We gaan in Frank's bar een pilsje nemen en praten wat bij. Martijn en Ilse besluiten om mee te gaan naar de Zamboanga in Manila komende zaterdag. We hebben ook dezelfde vlucht.

Dineren doen we samen in het resto van het resort. Super gezellig met live muziek (seventies) en heel lekker. Tegen dat we opkrassen merken we dat het geregend heeft.

Woensdag 12 maart

Tegen zevenen worden we wakker en horen de regen op het dak van de bungalow kletteren. Gauw de PC open om het weerbericht te checken. Het zal opklaren en 30° worden. Oef !! Het ontbijt is méér dan voldoende en smakelijk. We doe effe de toer van het hotel, vooral de tuin die prachtig is. Er is nog steeds geen zon maar Kaats installeert zich al op den beach. Niettemin moeten we weer naar binnen want het zal de hele voormiddag water gieten. Na de middag kunnen we van de zon genieten, maken we nog een wandeling langs het strand met de pootjes in de zee en genieten van een terrasje.

's Avonds gaan we lekker smullen in de resto.

Voor morgen hebben we toch een tour geboekt. We gaan de Leboc rivier op, zouden de Tarsier aapjes kunnen zien en gaan ook de Chocolatte bergen bekijken. We zijn benieuwd.

Donderdag 13 maart

Tegen negen staat de chauffeur te wachten aan de receptie. Hij stelt zich voor als Julius, wat bij ons direct de herinnering oproept van onze chauffeur verleden jaar op Flores (weet je nog wel ?). Blijkt een goede kerel en dito driver. De eerste stop is aan een monumentje die deel van de geschiedenis van de Filipijnen uitmaakt.

Bij de tweede stop heb ik effe geluk. We zouden de grootste in gevangenschap zijnde phytonslang bezoeken. Bij het betalen van de entree fee haal ik mijn portefeuille uit (slangenleer) en de mevrouw bemerkt dat dit slangenleer is. Ik zeg meteen dat het niet de eerste Phyton is die ik dood maak. Zij zegt: gelukkig is onze Phyton van 300 kg zwaar zes maanden geleden overleden want die kon een varken van 100 kg in één keer op. Heb me verder héél stilletjes gehouden.

De volgende stop is bij de in Bohol wereldberoemde Tersieraapjes. Had al foto's van gezien maar ze niet ZO klein verwacht. Ze zijn nauwelijks een vuist groot. Het zijn nachtdieren die overdag liggen te pitten en niet gestoord willen worden. Toch lukt een zeldzame foto.

Van de apen gaan we naar een vlindertuin. Niet alleen de vlinders, maar ook de tuin is prachtig. Eén vlinder komt bollen uit mijn neus peuteren en legt die dan op Kaats haar hoofd. We zien ook een vlindersoort die ruikt naar Chocolade ?? en rupsen in zwart geel rood. Die kunnen dus zo mee naar den Brazil binnen een paar maanden.

Van vlinders en rupsen gaan we naar de chocolade bollen. De choclat hills zijn wereldberoemd in Bohol. Vanop een heuvel, ook zo'n bol, of wat had je gedacht ??

hebben we enig zicht op de omgeving. Er hangt wat mist (of is het slagroom) tussen de bollen wat het helemaal maakt.

De laatste stop is tevens de lunch die wordt geserveerd op een boot die de Loboc rivier opvaart. Het is (te) toeristisch en er wordt een (aangenaam) showtje rond geweven maar het is leuk en mooi. Zeker de kinderen die een dansje opvoeren met een specialen die met zijn gat staat te schudden dat het geen naam heeft.

We zien in de terugrit ook de vele kerken die zijn getroffen door de aardbeving van een half jaar geleden. Bijna alle bruggen hebben schade en overal zijn er werken aan de gang.

Iets na vieren komen we terug in het resort en gaan op het strand een praatje maken met Ilse en Martijn onder het genot van een biertje.

Daarna naar binnen, want het wordt donker en moskietoos beginnen bijten, en verslagje typen. Straks gaan we (weeral) lekker eten om dan te genieten van een zalige tropische nacht.

Vrijdag 14 maart

Lekkere luie dag, het is 6.30 en het zonnetje geeft van sajet. Vlug gaan ontbijten en met de pense in de zunne liggen. We hebben geluk want de zunne blijft de hele dag van sajet geven. Tegen de middag een pastaatje binnenslaan. Kaats gaat het zwembad testen en neemt een pootmassageke. Ikke het strange afdweilen en genieten van de strandgenoegens, schone billen, schone schelpjes en een fris biertje. Onze boardingpassen voor morgen printen lukt niet wegens defecte ? printer in het hotel. De vlucht is pal op de noen dus het lukt wel morgen. We zien nog een fijne sunset en gaan nog eens proeven van de zeedelicatessen.

Zondag 16 maart

Zoals gezegd om 02.00u opstaan om een uurtje later te kunnen vertrekken. Wij vonden dat onmenselijk vroeg om een vlucht van 06.25 te halen. Bij het vertrek kwam de aap al uit de mouw. Om 05.00 startte de marathon van Manila. Het parcours was grotendeels op de weg naar de luchthaven. Alle bevoorradingsposten waren al opgesteld en een uurtje later ging de boel dicht. Omleidingen en verkeersellende (alsof ze er hier nog niet genoeg hebben)alom dus. Welke gek gaat nu 's morgens om 05.00 gaan marrathonnen ???

Onderweg zien we langs de dijken de daklozen met honderden in de aanplantingen slapen. Ben al wat gewoon in dit stukje van de wereld maar dit hadden we nog niet gezien.

Tegen 03.30 op de airport en 20 minuutjes later door alle controles heen. Het is dus nog dik twee uren wachten voor ze boarden. We doden de tijd met boekje lezen. Ook de vluchten met Cebu Pacific zijn allemaal vlekkeloos en stipt verlopen. Filitravel heeft voor ons steeds plaatsen aan de nooduitgangen voorzien zodat we plaats zat hebben. Op de drie en een half uur durende vlucht doen we tuksje. We landen op de voorziene tijd maar aan de immigration is het een drukte van jewelste. Toch gaat alles vlot want we kennen onderhand onze weg daar hé. Met de Sky vlotjes naar Payathai en met een overstapje naar Ratchathewi zijn we nog voor 11.00u op onze kamer in Evergreen Place. We pakken uit en en gaan weer met de Sky naar Chatuchak, ge weet wel, die reuze weekendmarkt. Waarschijnlijk door een combi van niet genoeg geslapen en een loden hitte houden we het na twee uurtjes voor bekeken en gaan terug naar het hotel. Aan het zwembad val ik in slaap. Kaats weet van de warmte en gaat vroeg onder zeil. Ikke nog een massageke en een biertje om de dag af te sluiten.

Maandag 17 maart

We zijn vroeg op en gaan dus op tijd ontbijten. Daarna gaan we te voet voor de eerste keer naar Siam. Eens tussen de winkelreuzen vindt Kaats blindelings haar weg. Toch gaan we ergens binnen want het is niet te doen van de hitte. In een oogwenk ben je doornat van het zweet. Het is crazy om de verbeelding van de Thai gade te slaan ivm etagages maken. Met houten plankjes wat bloemen en zelfs betonijzer maken ze de gekste dingen. We doen wat koopjes en raken MBK binnen. Ik voel aan mijn theewater dak het nie lang zal vol houden en keer terug naar het hotel. Het is geen 10 minuutjes lopen. Fris biertje en naar het zwembad waar ik met Kaats heb afgesproken. Na een paar uurtjeskomt ze er door. Nieuwe sjakos gekocht. Sjiek wi. We blijven nog etwa zonnen en maken ons dan klaar om te gaan eten. Via internet heb ik een nieuwe stek gezocht en gevonden. Baanthaisuk 16. Staat beter aangeschreven als de condoompjes. Het zal dus héél goed moeten zijn ! We nemen de Sky naar Asoke. Van daar is het nog een kwartiertje wandelen. Het resto ligt heel afgelegen in een rustige buurt. Het is een oud Thai huis in teak. We zijn de enige gasten waardoor het in eerste instantie niet zo prettig aanvoelt. We krijgen een menu om U tegen te zeggen. Het is typisch Thai food want de kaart is bezaaid met spicy gerechten. Kaats neemt de zoetzure kip en ikke een papayasalade waarvoor ik Maypet vraag (zonder peper). Ik krijg niet de gebruikelijke grijns op het gezicht van de ober. Verder bestel ik varken in groene curry.

Pas dan begint het feest. Dat we daar alleen zaten speelde geen enkele rol meer. Lekker met grote L. De kritieken op internet hebben dus niet overdreven. ZEKER voor herhaling vatbaar.

Op de terugweg wil Kaats nog effe binnenwippen in Terminal 21. Blijkt weer zo'n mastodont van een shopping Mall te zijn. Ieder verdiep stelt een Europese hoofstad voor. Na Parijs en Rome heb ik me een beetje bij de Trevie fontein gezet.

Met de Sky terug naar het Evergreen om weer een mooie dag af te sluiten.

Dinsdag 18 maart

Na het ontbijt die weer mega was (gebakken patatjes, kieken, asperges, shitakes en loempia's)gaan we de stad in. Het is ontzettend heet en we lopen gauw de winkelcentra binnen. Het is verleidelijk om alles te kopen aan deze spotprijzen maar we moeten denken aan het gewicht van de valiezen. Tegen de middag gaan we lunchen in de Food Replubic van het Siam center. Gegeten en gedronken voor 230 bath, ofte 5,60 €. Na het eten terug naar het hotel om aan het zwembad nog een beetje bij te kleuren. Tegen den avond de PC op om de boardingpassen te downloaden voor de vlucht van morgennacht. Wat ik ook probeer, het wil niet lukken. Als ik mijne goeie bril opzet zie ik dat we hebben geboekt voor de vlucht van donderdag 20 maart om 23.55u. Das dus ne dag later ?? Ikke de lift binnen en naar de groundfloor met de vraag of we nog een nachtje langer kunnen blijven. Gelukkig vormt dat geen probleem. Per mail en telefonisch het thuisfront op de hoogte gebracht van een 24 uren delay. We moeten dus een dag langer blijven :(

Donderdag 20 maart

 

Na het ontbijt gaan we de valiezen pakken want voor twaalven moeten we uitchecken. Tegen de middag kunnen we alles naar beneden brengen en de handbagage kan in een lokker van het zwembad worden geplaatst. Ik maak me klaar om de rest van de dag aan het zwembad door te brengen. Kaats gaat nog effe naar den MBK maar ligt tegen tweeën ook aan het water. Het is weer verzengend heet (38°) maar het is precies een bakoven. Om het kwartier laten we ons in het sop vallen. We eten nog een kleinigheidje en tegen 18.30 is de zon onder en gaan we douchen. Iets later vertrekken we richting luchthaven. De GPS staat nog verkeerd ingesteld en we nemen de Sky in de verkeerde richting. We schuimen van het zeulen met de bagage. Op de Inter City is het heerlijk koel. In de luchthaven ook waar we constateerden dat we 45 kilo bagage hadden (46 toegestaan). We proberen ook even het goed aangeschreven resto op het eerste verdiep en het blijkt inderdaad lekker, maar vooral mega goedkoop voor een luchthaven. We boarden op tijd maar vertrekken met een half uurtje vertraging.

 

Vrijdag 21 maart

 

De plaatsen op het vliegtuig krimpen precies de laatste jaren, zeker de beenruimtes. Het vliegtuigeten kan erdoor en naar gewoonte pitten we een uurtje of zeven. De rest van de tijd doden we met een filmpje en een boek.

In Wenen hebben we net de tijd om te versassen naar de volgende en laatste gate van deze reis. Binnen een tweetal uurtjes staan we in Brussel om dan met de trein huiswaarts te keren. Net voor de noen staan we thuis. Het regent en het is koud. We hebben direct het verlangen naar de witte zandstranden, het hemelse weer en het zalige nietsdoen.

Helaas hebben we een slechts een paar dagjes om te bekomen en tegen maandag terug aan de slag te gaan. Maar... wat hebben we weer een schone reis gehad.

Algemene indruk

 

Een eerste keer naar een land reizen is steeds verschillend. Ook al gingen we al ZO vaak naar Z.O. Azië toch is het weer anders.

 

De eerste kennismaking met de Fillipijnen voor ons was Manila, de hoofdstad. Achteraf zijn we daar nog verschillende keren geweest, maar het is er niet leuk. Veel valt er niet te zien of te beleven. Ons devies is dus: aankomen in Manila, één overnachting en zo vlug mogelijk naar de eilanden, waar het dan wel weer heerlijk toeven is.

 

Manila is een drukke, vuile stad en een veilig gevoel heb je er nooit, zeker niet bij nacht. Je wordt er voortdurend aangeklampt door bedelende mensen, het afval ligt op de straat en je wordt er vooral aanzien als een wandelende geldautomaat. Enig soelaas bieden de supermarkten zoals o.a.Robinsons, waar men steeds wordt gecontroleerd bij het binnengaan en een restaurant. Niet te vergeten ons Hotel, De Lotus Garden die een veilige haven was en goede plaats om te verblijven. Mijdt taxiritten want de chauffeurs willen gewoonweg de meter niet gebruiken. Bende afzetters.

 

Terwijl we toch de negatieve snaar aan het betokkelen zijn, is de tweede plaats waar we geen goed gevoel aan overhouden: Banaue. Het is niet zozeer de plaats, want ondanks alles hebben we veel gezien en een leuke tijd gehad met Anthony en Jay,maar het is een ultra vermoeiende reis. Van de vier dagen breng je in feite drie dagen in de auto door. Het hotel is niet direct een voltreffer, maar er is daar gewoonweg niets anders. De wandeltocht naar de rijstterassen was dan wel weer de moeite waard.

 

Een positievere noot hebben we wel van de eilanden. We verbleven graag op Mindoro (Puerto Galera) maar iets actievere mensen zullen waarschijnlijk liever op White beach hebben verbleven. Het is een opluchting als je van de hoofdstad komt.

 

Palawan met o.a. Puerto Princessa en het verblijf in Hibiscus waren super. We hebben er tevens Martijn en Ilse leren kennen alsook Ailan en Rich & Jeff en Nash. Mochten we er terug keren zouden we volgende zaken anders aanpakken: De autorit naar El Nido zouden we vervangen door een vlucht en voor een schitterende plaats als El Nido zouden we opteren voor een ietsje luxueuzer hotel. We zijn er ons van bewust dat dit het prijskaartje zou doen stijgen, maar je vermijdt twee maal een minder prettige bumpy autorit van 5 tot 6 uren en het strand van El Nido krijgt een meerwaarde. El Nido werd door ene Jacques Custeau beschreven als één der mooiste plaatsen op de wereld, zowel boven als onder water. Tijdens onze Z.O. Azie reizen hebben we menige Limestone cliffs gezien maar o.i. is dit zelfs mooier dan de overbekende Halong Bay.

 

In Santander op Cebu is het Eden resort een ware voltreffer. We hebben er vier dagen heerlijke vakantie gehad. De trip naar de walvishaaien was een voltreffer maar de kamer, het terras, het restaurant, de zee, het personeel en de rust waren grandioos. Neem daarbij nog de heerlijke massages die je er kunt krijgen en het plaatje is rond.

 

Ook Bohol mag en kun je niet weglaten uit een Fillipijnentrip. Het strand en het verblijf zijn AWSOME. Ook een oog werpen op de Chocolatte bergen, Vlinder en bloementuinen, de Loboc river, de Tarsieraapjes en de schitterende natuur zijn een must. Het Alona Beach resort straalt rust uit. Het is gelegen op het einde (of begin) van het strand. Iets verderop kun je een drukker stuk beach opzoeken met heerlijke restaurantjes maar helaas ook ietwat luidruchtiger omgeving. Tja, je bent niet de enige die wil genieten van al dat moois.

Wat ook voor ons (en waarschijnlijk voor de meesten onder ons) belangrijk is, is de keuken.

Zéér kort: HEERLIJK IN HET KWADRAAT !! Voor veel Europeanen belangrijk: er is brood.

Je bent dus niet aangewezen op drie rijstmaaltijden per dag alhoewel... het is zo lekker.

Ook de (meeste) mensen hebben een positieve indruk gelaten op ons. Zeer vriendelijk, behulpzaam en steeds in de weer.

Het was onze eerste Fillipijnenreis waardoor we zeker geen algemeen oordeel kunnen vellen over het ganse land. Wat we wel kunnen is beschrijven zoals wij het beleefd hebben. De delen van het land die we hebben bezocht laten een positieve indruk op ons. Mogen we aannemen dat dit geldt voor het volledige land ? Waarschijnlijk wel.

Wat we wel met zekerheid kunnen zeggen is dat we reuze tevreden zijn over de organisatie van Filitravel, t.t.z. Hans en Myra. Mensen die graag naar dit immense land willen reizen kunnen we twee zaken aanbevelen:

Ons verslag lezen en er uit filteren wat belangrijk of niet is voor jou.

Boeken met Filitravel, vertrouwen op de kennis van Hans en Myra maar vooral GENIETEN !!

De Asianlovers Kaats & Rudi

 

 

Hotel recenties

 

Ervergreen Place Bangkok

 

Het zal verbazen maar we verblijven niet in Nana deze keer. Met de Sky komende van de luchthaven is er aansluiting op Payathai en de Sukhumvit line. Eén halte tot Ratchathewi en nog 50 meter te voet en je bent in de Evergreen Place. Ruime kamer, frigo, kluisje en een goed bed. Voor de liefhebbers een ruime fitness, sauna en stoombad. Groot zwembad en ruimte om te zonnen. Het ontbijt in buffetvorm is compleet. De staff is er vriendelijk en behulpzaam. Dicht bij de Sky en Siam Plaza, MBK etc... Een aanrader die we via booking.com reserveerden. Ook onze laatste nachten in Bangkok verblijven we hier. Je hebt geen taxi nodig, de Sky is comfortabel en je hebt geen trafic jam. Free Wifi het hele hotel door en goede bereikbaarheid. Door ons zelf geboekt via Booking.com

 

Lotus Garden Inn Manila

 

Een goed cityhotel voor het verblijf van enkele nachten. Ruime propere kamers, frigo, kluisje en een goed bed. Een ruim ontbijtbuffet. De staff is vriendelijk en behulpzaam. Zeer centraal gelegen. Een aanrader geboekt door Filitravel. Free Wifi met heel goed bereik.

 

Bleu Christal Beach Resort Mindoro

 

Voor wie houd van rust en stilte is dit de absolute max. Prachtige bungalows, pal aan zee. Ruime verzorgde kamer met goed bed, frigo en kluisje. Iedere kamer heeft een balkonnetje. Er is een zwembad maar vanaf het hotel duik je zo de zee in waar men kan snorkelen. Het ontbijt is niet in buffetvorm maar voldoende. Dolores heeft er ons goed verzorgd en er is een uitstekende keuken. Met trycycle ben je voor een paar euro's op White Beach, Puerto Galera of Sabang. Free Wifi maar niet steeds optimaal.

Een aanrader geboekt door Filitravel.

 

Hibiscus Garden Inn Palawan – Puerto Prinsessa.

 

Een charmant hotelletje met prachtige tuin net buiten het drukke centrum en dicht tegen de luchthaven. Ruime nette kamer met frigo, kluisje, een goed bed en free Wifi met prima bereik. Het ontbijt is niet in buffetvorm maar ruim voldoende.Het personeel is er zeer vriendelijk en behulpzaam. Absolute aanrader is het restaurant. Lekkere en verfijnde keuken aan democratische prijzen.

Een topper geboekt door Filitravel.

 

Marina Garden Resort Palawan – El Nido

 

Het “resort” ligt op het strand, dus kan je kwa ligging niet beter zijn. Het ontbijt is niet in buffetvorm maar voldoende en rijkelijk met fruit voorzien. Daarmee is dan ook al het positieve gezegd. De kamer is klein maar er zijn geen klachten over de service wegens niet aanwezig. De kamers worden niet opgemaakt. Je dient je eigen bed op te maken (doe ik thuis nog niet). Een verse handdoek moet je aan de receptie vragen die je dan met een lang gezicht wordt overhandigd. Idem voor een bol toiletpapier en een stukske zeep. Op El Nido is geen elektriciteit tussen 06.00 en 14.00u. Het ware tof dat de hotelreceptie dit vertelde want je kan dus 's morgens alleen koud douchen. Onder de douche zou je moeten weg en weer springen om nat te worden maar wegens te klein kan dit niet. Dus maar 's avonds douchen (als de waterpomp niet stuk is). Na het ontbijt verwijnt het weinige personeel en voor een drankje ga je dan bij de buren op het strand. Tijdens een wandeling op het strand hebben we veel betere logementen aangetroffen. Er is free Wifi maar niet in de morgen. De verbinding is pover en downloaden kwasi onmogelijk.

Het is in feite een backpackershotel met 0 service en hopelijk het minst kwalitatieve tijdens onze reis op de Filipijnen. We mailen onze bevindingen naar Filitravel en krijgen volgend antwoord:

We delen jullie mening over Marina Garden: Myra is enkele maanden geleden daar geweest en ze heeft ook ervaren dat de service erg achteruit is gegaan. We waren al erg in twijfel om toekomstige boekingen nog onder te brengen bij dit resort. Wellicht herinneren jullie je nog dat we een andere resort hebben voorgesteld (El Nido Viewdeck) vanwege de betere kamers, maar helaas geen directe strandlocatie.

Jullie bemerkingen hebben de doorslag gegeven: we gaan Marina Garden uit onze reizen verwijderen!

Gelukkig laten jullie je niet uit het veld slaan door een resort met slechte service en we wensen jullie nog een prettige voortzetting van de reis.

Groeten,

Myra en Hans

Filitravel-Logo 3

Myra Baggermans- Castro

Filitravel V.O.F

Tel. Number: +31137370180

Mob. Number: +31653933114

Website: www.filitravel.nl

 

Banaue Vieuw Inn – Banaue – Luzon

 

In het verslag noemde ik het een studentenkot wat het in feite is. Het is zeker geen gezellige kamer maar het mooie terras met panoramisch zicht maakt ietsje goed. We denken dat een opknapbeurt en enkele liters verf veel zou veranderen. Probleem is de vochtigheid, wegens het ontbreken van verwarming/verluchting, vandaar de vele schimmelplekken. Er is geen ontbijtbuffet maar voldoende toast, eieren en jam. De free wifi werkt uitstekend. We hebben in het dorp echter geen betere lodge kunnen ontdekken zodat we vermoeden dat er geen andere opties zijn op deze plaats. We hebben wel een goed bed. De badkamer staat deels onder water en het warm water in de douche werkt als een knipperlicht.

Geboekt door Filitravel

Eden Resort Santander Cebu

 

Na een helse rit met een chauffeur die voorzeker de verkeerde pilletjes had genomen komen we al schuddend en bevend uit de taxi. Alle spanning verdwijnt als we zien waar we zijn terecht gekomen. In een vréé sjiek spel met een fantastische kamer en dito terras. Ruime badkamer met douche. Het bed is een bokssprieng met ruime afmetingen. Op het ruime terras hebben we twee makkelijke grote zetels en een tafel. Een kleerkast van een kleerkast die voor de verandering eens niet muf ruikt en een kluisje. Airco en plafondhelikopter zijn aanwezig alsook een minibar. Het restorant biedt een ruime kaart en het eten is niet alleen lekker maar ook stijlvol gepresenteerd. Het ontbijt is ruim en lekker. Er is een ruime verzorgde tuin en dito zwembad met zonneplatform en het uitzicht vanuit het resto, de kamers en het terras zijn formidabel. Vanuit het resort kun je zo de zee induiken en snorkelen tussen het koraal en de honderden vissen.

Als we dan toch iets negatief moeten zeggen (wat moeilijk is) is dat er geen Wifi is op de kamers, enkel in het restorant maar wel gratis. Schitterende plaats die we iedereen (die van rust houdt) aanbevelen.

HET TOPVERBLIJF VAN DEZE REIS !! Geboekt door Filitravel

Alona Tropical beach resort

Het grote verschil met het Eden resort is de kamer. Deze is veel kleiner maar het is een bungaloiw met terras vlak aan het strand en een aangenaam verblijf. De tuin is megasjiek. Toen we aankwamen waren er onderhoudswerken aan het zwembad maar tijdens de eerste dag werd deze opnieuw gevuld. Het is een goed bed. Badkamer is ok maar warm water beperkt. Er is geen kluis of frigo. Internetverbinding is gratis in Franks Bar en het restaurant. Gezien de ligging van onze hut (naast Franks bar) hebben wij verbinding op ons terras. Het restaurant is een topper. Lekker eten, mooie presentatie, gezellig en live music + een prima bediening. Schitterende plaats voor een strandverblijf.

Geboekt door Filitravel

Copyright © All Rights Reserved