Lapland 2017

KIRUNA - ZWEDEN

LAPLAND 10 TOT 18 JANUARI 2017

10 januari / BRUSSEL - KIRUNA

 

Iets na enen komt de Ron mij thuis ophalen (traditie ondertussen) om me naar de stoasje te brengen. De tijd van geen controle vanuit het treinstation Brussel Nationale Luchthaven blijkt ook voorbij te zijn. Alle bagage wordt gescand. Bagage naar de drop off. Voor de eerste keer heb ik mijn boarding op de GSM gezet. Ouwe rakkers zijn dus mee met de tijd. Daarna een grondige controle, overdreven zelfs. Het poortje "piepte" en dus aftasten. Ook mijn schoenen uit en zelfs de onderkant van mijn voeten aftasten. Die kerel wist niets van mijn voetkietels en kreeg bekanst mijn knie tegen zijn kinnebak. "Is dit uw tas mijnheer ?". Ja. " We hebben toch gevraagd om PC's in een bak afzonderlijk te leggen" Ik heb geen PC mee madammeke. " Ja, en dit hier ?" Das een Ereader madammeke. " Een watte ?" Laat maar zitten madammeke.

De hele controle duurde 35 minuten. Gelukkig had ik alle tijd. Nog een uurtje wachten om te boarden. Het voelt onwennig aan zonder mijn Kaats.

Aankomst in Stockholm om 20.25 i.p.v. 20.10. Het duurt dan nog eens 10 minuten voor we het vliegtuig kunnen verlaten wegens een defecte brug. Ik moet van terminal 5 naar 4 en zet stevig de pas erin om de vlucht van 21.10 te kunnen halen. Een sandwich of drankje kopen zit er niet meer in. Voor het vertrek weet de piloot te melden dat het momenteel in Kiruna -16° is en er deze nacht sneeuw wordt verwacht. Net voor het landen zingt een stewardes een liedje in het Sami wat haar een flink applaus oplevert. Op tijd geland en vlotte bagage afhandeling. De chauffeur wacht me op en 15 minuten later sta ik in het basis kamp wat een welkomst concert van de honden uitlokt. De chauffeur, Mats blijkt de eigenaar te zijn. Hij toont me waar de keuken is en zegt dat ik naar believen kan nemen om te eten en drinken. Nog een sms'ke naar huis om de goede aankomst te melden

 

Voetnoot

Door de controle's in Brussels National Airport kan een flesje water niet worden meegenomen. Begrijpelijk.

Flesje spuitwater (Spa 50cl) gekocht bij PANOS. Prijs: 3,30 €. Onbegrijpelijk.

11 januari / Kiruna/ Jukkasjarvi

 

Geslapen als een blok in de aan mij toegewezen hut. Er is idd enkele cm's sneeuw bijgevallen. Ontbijt vanaf 7:30 maar om 8:20 blijk ik de eerste gast te zijn.Een half uur later zit ik met drie Ozzies, een Indiër en twee Libanezen samen die van een driedaagse sledentocht kwamen. De kok, Sven is een Duitser met gigantische baard. Ik kom ogen te kort en het hele kamp laat een grote indruk op mij. Er zijn hier effe 155 husky's aanwezig. Voor het eerst een hondenspan zien voorbereiden is spektakel maar ook het vertrek ervan. Als een pijl uit een boog vliegen de husky's vooruit. Mats komt vertellen dat onze groep voor morgen uit slechts 3 stuks bestaat. Ikke zelf, een Engelander en een Oostenrijkse dierenartse. Er hebben er twee gecanceled en twee doen een kortere toer (de broekschijters). Zij zullen kort na de middag aankomen.

Dan komt onze gids Marcus kennis maken en bezorgt de slaapzak (kan -35C verdragen) een bivakmuts en poolhandschoenen.Sven de Swedisch chef komt melden dat in de kantine een vissoep staat. Ik mag deze nuttigen voor de lunch. Nog eens de kennels langs gewandeld en me zot gekeken op de namen van de honden. Tijdens een wandeling in de omgeving zie ik een groep met sleden terugkeren van een tocht. Marcus legt uit dat de -8C te warm is voor de Husky's. -15C tot -20C is ideaal. NIet TE koud voor de mushers en goed voor de dogs. Wanneer het kwik de -35C overschrijdt gaan de tours niet door wegens niet meer te verdragen door de toeristen. De vissoep heeft gesmaakt, bedankt Sven. Daarop komt Marcus aanwaaien met de rest van de ploeg. Josh Cohen blijkt geen Engelander te zijn maar een Amerikaan die in Tel Aviv woont en werkt. Janine Gruber is de Oostenrijkse veterinaire.Marcus geeft uitleg wat en hoe we moeten pakken. De thermopakken worden gepast. De mijne in blow en zwart godverdomme. De laarzen bestaan uit een waterdichte buitenlaars en een met wol gevoerde binnenlaars. We krijgen ook nog een wollen bivakmuts, extra wollen sokken.en een thermoskan.

Josh en ik worden naar het Ice Hotel in Jukkasjarvi gevoerd. Een ticket kost 325SEK (34€). Het blijkt zijn geld meer dan waard. Ik koop ook nog een fleece voor m'n schatje die thuis zit en assan koed et. Ik had dat Ice hotel niet zo groot verwacht. Het zijn er eigenlijk twee. De ene (den echte) is gemaakt van ijsblokken en smelt vanaf april volledig weg. De andere is in steen maar wordt van binnen met ijsblokken bezet. De suites zijn versierd met prachtige sculpturen. Andere kamers zijn simpeler. Op het ijsbed liggen lattenbodems met een matraske en rendiervellen. Slapen is in dezelfde slaapzakken die wij ter beschikking kregen. De temperatuur in de kamers = -10C. Je kan er aan de bar cocktails bestellen die in ijsglazen worden geschonken. Je mag dus je glas meenemen naar huis :) Twee uren later komt Marcus ons weer ophalen. Het eerste wat ik doe als we terug zijn op basecamp is mijn blow zwart apenpakske gaan inwisselen voor een rood/zwart exemplaar. Ook de muts van stinkdiervel ruil ik in voor een frisser model van keune boent. We hebben nog een uurtje voor het avondeten en vullen de tas die we kregen met de eigen spullen. Ik kan omzeggens alles meenemen. De valies en de rugzak worden in een verwarmde container geplaatst. Diner bestaat uit een stoofpot van rendiervlees met patatjes en rode biet. Het bessensap is bere lekker. We hebben een toffe babbel maar mijn reisgezellen zijn een stuk in de nacht van huis vertrokken en gaan slapen. We moeten om 7:00 op om de honden in te spannen. 8:00 ontbijt en om 9:00 weg met de geit (allé hond).

12 januari / HUSKY TOCHT 35km

 

Als ik om 7:00 wakker wordt zijn mijn reisgezellen aan het pakken. Nog een douche nemen en gaan ontbijten. Er is keuze genoeg. Verschillende soorten brood, vlees, kaas, eieren, muesli, youhurt, koffie, thee, chocolade ed. Dan krijgen we een briefing betreffende het slederijden en vooral hoe te remmen en te stoppen.. De "Handlers" brengen de honden bij de sleden. We stapelen de bagage in de sleden. De honden rukken als gek aan de sleden om te kunnen vertrekken. De anderen in de kennels komen gelijk gek omdat ze niet mee mogen. Een hels kabaal dus. Het "moment suprême" breekt aan. Je moet je stevig vasthouden want de Husky's gaan er als een speer van door. De eerste 10 minuten zijn wat onwennig en de eerste tests zijn de remmen. De dogs kijken boos als je remt, maar dan gaat alles los. Na een half uur durf ik al de handle bar lossen en de poolhandschoenen uit trekken. Daarna iets wat ik niet kon dromen: rijden met de camera in de hand. Het is er waanzinnig mooi. De sneeuw moet hier zowat 60 a 70 cm dik liggen. Tegen de middag lunchstop. In geen tijd weet Marcus een fel brandend vuur te hebben. Hij zwaait een driepikkel erover en enkele minuten later een pot instant soep. De honden nestelen zich in de sneeuw. Na de lunch glijden we verder en het enige geluid is het knisperen van de slee over de sneeuw en het gehijg van de Husky's. Alles is wit, bossen meren en bergen. We komen aan de Thorne rivier. Je kijkt op een gigantisch wit tapijt. Het begint te sneeuwen. Tegen 14:00 bereiken we onze eerste hut, en joepie... het is er warm. De hut wordt dag/nacht warm gehouden met een mazout kachel. Eerst een snack voor de honden ( een brok vervroren vlees). We leren de honden uitspannen en naar hun nachtverblijf brengen. Dan wordt de ketel gestookt voor het eten van de honden. Nog het vuur aanmaken in de sauna en naar de rivier om water te halen. Het is een stevig karwei om de wak met een ijspik vrij te maken en dan 7 bidons van 25 liter water de oever op te sjorren en naar de hut te brengen. Gelukkig komt Marcus helpen. Daarna krijgen de honden te eten. Ieder bediend zijn team. Dan is het tijd voor de sauna. Het is ondertussen weer stevig beginnen sneeuwen. Ter afkoeling met de blote pens in de sneeuw. Ondertussen heeft Marcus gekookt. Tortelini Carbonara met pikante worst en een groenten mix.

Na de afwas drinken we een taske thee en schrijf ik mijn verslag in een boekske. Het is dan al 21:30 en de blaffeturen vallen dicht. Na de ervaring van vandaag kijk ik zeker uit naar morgen.

 

 

13 januari / HUSKY TOCHT 35km

 

Overslapen. Ik kom pas wakker om 7:15 i.p.v. 7:00. Na het ontbijt wacht een nieuwe taak. Het leren harnassen en inspannen van de honden. Het heeft de hele nacht gesneeuwd. Waar je gisteren tot aan de knieën inzakte, sta je er nu in tot aan je klokkenspel. Wegens de vele sneeuw moet de tocht van vandaag gewijzigd worden. We mijden de bossen waar kan en glijden meestal over de meren. We nemen de kortste weg via de rivier (toch nog 35 km) om de volgende hut te bereiken. Nu draag ik wel de sneeuwbril en de poolhandschoenen want het is op de rivier stukken kouden door de wind. Je moet erg geconcentreerd glijden. De vele wakken * op het ijs maken het moeilijk voor ons en de honden. Tegen de noen gaan we toch het bos in om de lunch klaar te maken. We moeten nu de sleden soms duwen door de massa sneeuw. We zijn weer in winter wonderland. De boterhammen die we deze morgen prepareerden met soep en koffie zijn de lunch. De laatste lepels soep beginnen al aan de kom te vriezen. We glijden nog een uurtje over de rivier en bereiken de volgende slaapplaats. Een véél minder "luxe" barak en geen verwarmde zaak. Het is vandaag mijn taak om vuur te maken. In iedere kamer (3) is een kachel + de sauna. Het is geen kattenpis want het hout is vochtig, maar het lukt. Vandaag ben ik de enige in de sauna en dus gewassen. De rest doet een dutje en zullen straks de honden eten geven. Op de GSM zie ik bereik omdat we langs de rivier zitten waar mensen wonen. Ik kan wat SMSen met Kaats. Morgen opnieuw, want na de toer keren we terug naar dezelfde hut. Hopelijk sneeuwt het niet meer of we verzuipen erin. De thermometer toont -10C wat te warm is voor de honden. Deze functioneren best tussen -15C en -30C.

Mijn haar en baard zijn al aardig gegroeid en bieden bescherming tegen de koude. Handen en voeten blijven warm maar de neus is een ander probleem.

*Wak

Het ijs op de rivier is zo'n 70 cm dik. Wanneer heel veel sneeuw valt breekt het ijs onder dit gewicht. Gevolg: het water komt op het ijs te staan maar de sneeuw blijft boven. Het is dan niet makkelijk de slee te besturen (aquaplanning). Vandaag werd dus niet veel gefimd want het was vasthouden geblazen.

 

 

 

14 januari / HUSKY TOCHT 40 km

 

Gelukkig heeft het niet veel gesneeuwd deze nacht. De dag begint met een stront job. Alle hondendrollen moeten opgeruimd worden. Marcus en Janine maken eten voor de honden en ik prepareer ontbijt. We hebben veel minder werk omdat we in dezelfde hut blijven vanavond. Het water komt van een rivier zodat we geen ijs moeten hakken. De tocht vandaag leggen we af met bijne ledige sleden en dat is goed voelbaar. We glijden afwisselend over meren en door bossen. Het water op het ijs is ondertussen ook ijs geworden maar je glijdt precies als over kasseien. We gaan voor de eerste keer een berg(je) op. 750 meter. Na heel wat duwwerk door de sneeuw houden we boven lunch. We maken een gat in de sneeuw van meer dan een meter diep. Daardoor zijn we beschermd tegen de ijzige wind die hierboven waait. Om 13:00 zien we zowaar de zon opkomen. Het is voor Marcus de eerste keer in drie maanden dat hij de rode bol te zien krijgt. Helaas: om 13:20 gaat de zon weer onder. Ge moet hier rap zijn om te bruinen hé ? Te gek maar we krijgen wel een kleurenspektakel door de weerkaatsing op de sneeuw. Dan beginnen we aan de downhill. WAUW !!

In een duizelingwekkende vaart slalommen tussen de bomen. Weer alle hens aan dek om de slede op goede koers te houden. Het is bijne 15:00 als we aankomen. Wegens mijn horeca verleden ben ik bij wijze van test kok vanavond. Das een groot voordeel want je hoeft niet meer naar buiten voor allerhande klusjes. Josh is de muule in en ligt te maffen. Ondertussen is de sauna op temperatuur en het is genieten hoor. Terwijl Marcus & Janine de sauna bevolken maak ik bacon met gebakken patatjes en groentenmix. Na het eten nog een koffie of thee met chocolade. Terwijl de anderen de afwas doen zit ik wat te SMS'en met Kaats en het dagverslag te schrijven. Het is ondertussen 21:00 en het zandmannetje doet zijn werk. Morgen hebben we de langste rit van meer dan 50 km voor de boeg. Daarom staan we op om 6:00 i.p.v. 7:00. Welterusten ollemolle.

15 januari /HUSKY TOCHT 55km

 

Geslapen als een blok maar dat zal geen verrassing wezen. Wat wel een verrassing was: mijn sluffers ( nat van de sauna) waren aan de vloer gevroren. De koude kwam zo uit de vloer. Het bleek buiten -34C te zijn. Marcus gaf de raad om alles wat we bijhadden ook aan te trekken. Thermo ondergoed, broek, trui, vest en thermo pak. In de boots twee paar kousen. De handschoenen en poolwanten. Ondermuts, bivakmuts en poolmuts. Moest ik zijn omgevallen, ik kwam nooit meer recht. De ochtend is ondertussen routine, stront scheppen, ontbijten, hut opkuisen en honden inspannen. Er is voor het eerst geen wolkje aan de lucht. Bij een eerste stop na 10 km bekijken we elkaar en zien 3 vervroren standbeelden staan. We glijden verder over de meren. Ik glijd zoals gewoonlijk een stuk achterop. Marcus haalt een hond uit zijn span en wisselt Ami voor Nébe. Plots glijd mijn slede als een GT en moet ik veel remmen. We lunchen pas om 13:00 en Josh is versleten en verkleumd tot op het bot. Uit nieuwsgierigheid

maak ik een shelfie. Ik weet niet wat ik zie. Dit wordt zeker de nieuwe FB foto. Tijdens de lunch doe ik de poolhandschoenen af en besef dan pas hoe vreselijk koud het is (ondertussen -38C). Onze boterhammen zijn steenhard vervroren en dienen bij het vuur ontdooit te worden. Marcus gooit een kop kokend water de lucht in. Het verdampt en vliegt weg als een wolkje. Geen druppel raakt de grond. Zodra soep en koffie uit zijn vervolgen we onze lijdensweg. We zien de zon die prachtige schaduwen op het sneeuwtapijt tovert. Helaas kan ik niet filmen want het is onmogelijk om de handschoenen uit te trekken. Aangekomen op onze bestemming blijken er geen hokken voor de honden te zijn. Die trekken zich niets van aan en hebben het best naar hun zin. We moeten 3 uren stoken voor de hut heerlijk warm is. Ondertussen is mijn status als kok bevestigd en moet ik niet meer naar buiten. Tenzij... om te gaan kakken. Gelukkig is de WC bril in isomo, anders zouden er wel eens wat onderdelen vast komen te vriezen. Het is broek af, laten glijden, afkuisen, broek op en weg. Geen boek of gazette dus.

De sauna is warm gestookt maar de koude blijft uit de vloer opstijgen. Zelfs mijn tandpasta en tandenborstel zijn vervroren.Vlug wassen en terug naar de hut.

Rond de kachel hangt het droogrek vol sjaals, handschoenen sokken ed. om te drogen. Marcus en Janine ontfermen zich over de honden terwijl ik kook. Zalm met citroensaus en dille met aardappelpannenkoekjes en de onvermijdelijke groentenmix. Alles is diepvries want verse produkten kunnen in dergelijke omstandigheden niet worden mee genomen. Josh doet den afwas. Alles is tot de laatste kruimel opgefret. Het was ook veruit de best uitgeruste keuken van alle hutten. Na het eten zitten we nog wat na te kaarten. Marcus zegt dat er goede mogelijkheid is om noorderlicht te spotten. Josh verlaat de hut om 21:10 ( beste tijd is tussen 21:00 en 23:00) maar is enkele minuten later al weer terug vanwege de koude. Hij legt zich op bed en 2 sec. later ligt hij blok toe. Na een paar SMS'jes en mijn relaas van de dag kruip ik ook in de slaapzak.

16 januari / HUSKY TOCHT 45 km

 

Marcus zegt dat ik waarschijnlijk goed geslapen heb. Kon hij afleiden uit mijn gesnurk. We volgen de dagelijkse routine en geven de honden te eten (anders is er morgen geen stront meer). Het heeft niet meer gesneeuwd. Er is een heldere hemel en de thermo geeft -28C aan. We trekken dus weer de hele kleerwinkel aan. Josh is al direct versteven en gebruikt twee paar kousen in de poolhandschoenen om de vingers warm te houden. Het verveelt waarschijnlijk als ik zeg dat het FE NO ME NA BEL is. Af en toe moeten we de wimpers uitwrijven want door het ijs vriezen ze de ogen dicht. Mijn bril zit in de vest want wegens aandampen en direct vervriezen zie je toch geen steek. Het is nauwelijks 12:00 als we stoppen voor de lunch. Twee uren later zijn we aan de hut waar we de eerste nacht hebben overnacht. Dezelfde routine met de honden ware het niet dat ook hun nagels geknipt worden. De vorige bewoners hebben de boel maar smerig achter gelaten, zeker de sauna. Wassen slaan we dus over vandaag. Marcus vertelt over de Moose (eland) en dat het een lekker stukske vlees is. We besluiten om morgenavond in Kiruna te gaan eten in een resto dat hij aan prijst. Ben benieuwd. We zijn nu allemaal de muule in en het is nog geen 21:00 als we allemaal geveld liggen.

 

17 januari / Laatste Husky tocht 40 km

 

Dak weer goe geslapen heb moenk verzekers nie meer zeggen. Eerste werk is gaan pissen en naar de thermometer kijken. -12C, Joepie. We hebben nog 40 km voor de boeg, meestal door de bossen. Dat is het leukste vanwege het bochtenwerk. Het is duidelijk vroeger licht (1 uur per week) en we hebben ruim de tijd om de Husky's een uitgebreide knuffel beurt te geven. Den Keppler zet zijn voorpoten tegen mijn borst en doet dan koppie koppie. We beginnen aan de laatste rit. Het klaart op en tegen de noen hebben we weer -20C wat voor de dogs ideaal is. Op de middag doen de soep en koffie deugd. Het laatste stuk is werkelijk schitterend. Rond 14:30 zijn we terug in basecamp. De honden uitspannen en de sleden wegzetten zijn de laatste handelingen van dit onvergetelijk avontuur. We krijgen weer een hut toegewezen en gaan een heerlijke douche nemen. We halen de valiezen op en beginnen al te pakken voor morgen. Josh vertrekt morgen na de middag. Janine blijft nog 5 dagen en gaat paard rijden.

Marcus komt ons tegen 18:30 ophalen met zijn super Dodge Ram om te gaan eten. Het kwik stijgt weer naar -10C en het begint te sneeuwen. Het eten is super lekker en zeer mooi gepresenteerd.Voorgerecht bestaat uit uit gemarineerde bruine forel op brood met een dillesaus. Het hoofdgerecht is Eland met champignons, bessen en puree. Het dessert is koffie met kaas erin ? en een vanilleijs met bosvruchten. Marcus brengt ons terug. Josh heeft een spel kaarten mee (etwa mé bonen) en we spelen een spel die meer dan een uur duurt. Janine wint. Ik vervolledig nog mijn dagverslag en ben dan ook rijp voor de tweemeter bak.

 

18 januari / Kiruna - Brussel

 

Vandaag dus terug naar den Belgiek. Opstaan, kattewastje en de koffer gereed maken. Na een afscheid met mijn reisgezellen brengt Marcus mij naar de luchthaven. Incheken en wachten op de vlucht van 10:10. Alles verloopt vlot. Tegen de middag in Stockholm waar ik een hamburger ga eten en de tijd dood met een boek te lezen. Ook de vlucht naar Brussel is smooth as silk. Om 18:00 de trein nemen en iets voor achten staat de Ron en Kaats me op te wachten om naar huis te gaan.

Besluit

 

Zoals jullie uit de commentaar en de foto's kunnen afleiden gaat het dus niet om een gewoon uitstapje. Bezint eer ge begint dus.

De hutten, zelfs in het basiskamp zijn basic. Je hebt wel een fijn bed en een uitstekende slaapzak. In het basiskamp kun je douchen. In de wildernishutten is er sauna. De kachel is altijd verbonden met een watertank. Je hebt dus steeds de (primitieve) mogelijkheid om je te wassen.

Het eten is geen culinair hoogstandje. Het gaat om simpele bereidingen die wel lekker zijn. Alles is diepvries en in poedervorm. Vanwege de extreme temperaturen is iets anders niet mogelijk.

Het rijden op de slede is makkelijk maar je moet wel bij de les zijn. Het vergt geen uitzonderlijke lichamelijke conditie alhoewel dat wanneer er een flinke pak sneeuw valt de slede dikwijls moet geduwd worden. Dit vergt dan wel een goede conditie. Ook het harnassen en in/uitspannen van de honden is niet altijd even makkelijk. De Husky's hebben heel veel kracht en kunnen makkelijk iemand omver trekken.

Wanneer je te maken krijgt met extreme koude (-35C en meer) moet je je wel heel goed kleden. Het thermopak en laarzen die je krijgt zijn dan niet voldoende. Vertrek dus met goede winterkledij en wollen sokken.

Luister zeker ook naar de raad en onderrichtingen van de gidsen. Deze mensen hebben heel wat ervaring in deze streken en weten dus best wat er dient te gebeuren.

Het is ook een beetje werkvakantie. Je moet er je eigen team honden verzorgen. Niet alleen eten geven maar ook de uitwerpselen opkuisen. Zeker niet vergeten te knuffelen want de honden zijn super lieverds.

Ook naar het toilet gaan is niet zoals we gewoon zijn.

We keren dus heel ver terug in de tijd. Er is nergens elektriciteit en alles gebeurd met kaarsen. De verwarming is met houtkachels die zelf moet aansteken. Er is ook geen stromend water. Dus worden dagelijks bidons gevuld aan de rivier, meer of bron. Vooraf gaat dan het ijsvrij maken van de wakken. Er moet niet alleen gekookt worden maar ook afgewassen en de hut proper maken.

Het is een doe vakantie en op het einde ben je moe maar o zo tevreden dat je de gelegenheid had om op een uitzonderlijke manier een schitterend land te kunnen bewonderen.

Het reisagentschap Asteria uit Brugge heeft alles tip top geregeld. Door de ervaring van deze mensen beleef je een fantastisch avontuur.

 

Rudi

De Honden

 

De honden zijn Siberische Husky's. Mijn twee lead honden noemen Diezel en Lurvas. De laatste noem ik gemakkelijkshalve Loebas. Zij slapen buiten in hokken waar stro in ligt. Als het niet extreem koud is slapen ze in de sneeuw. Hun eten ligt bij de hutten. Het zijn blokken vlees van 10kilo die met bijlen in stukken worden gehakt. Zo'n vervroren stuk is s'morgens en s'avonds hun snack. De brokken vlees worden in een een frigobox gedaan en overgoten met kokend water. Zo ontstaat een soort stoofvlees waarvan ze bij iedere maaltijd ruim 1,5 kg naar binnen werken.

Mijn twee volghonden zijn Ami & Keppler. Op de derde dag wordt Ami vervangen door Nébe. Die laatste is supersterk en doet het tempo van de slee gevoelig de hoogte ingaan. Keppler begin ik Keppe noemen omdat hij supergraag geknuffeld wordt.

De honden worden gemiddeld tussen de 9 en 12 jaar oud. Vroeger werd alles met sleden en honden vervoerd. Met de komst van sneeuwscooters is dit fel vermindert. De honden worden dus eigenlijk nog gekweekt om toeristen rond te voeren en voor sportwedstrijden met de sledes. De sprint ? loopt over 30 km. Korte afstand is gemiddeld 500 km en lange afstand 1000 km. Uiteraard lopen de races over verschillende dagen en worden er verplichte rustpauzes ingelast.

Tijdens de zomer verliezen de honden hun wintervacht en krijgen een dunner exemplaar aangemeten. Ze hebben dan geen taken en kunnen zo enkele maanden tot rust komen. Van jongs af aan worden ze gewoon gemaakt aan de mens. Daardoor zijn het lieverds die soms een knuffel verkiezen boven hun voeder. Als je een beetje fiziek hebt en niet bang bent van de koude moet je beslist eens kennis maken met deze prachtbeesten.

all rights reserved © Rudi Geryl