New Zealand 2011

2 februari2011

We hebben een afspraak deze morgen met OZ trail, die ons een dag in de Blue Mountains zal bezorgen. Met busje wat rondhotsen in Sydney om andere deelnemers op te halen en ondertussen wat sightseeing doen. Het is opnieuw ontzettend heet. In de voormiddag stoppen we aan een aantal vieuw points met prachtige zichten op de canyons. Te vergelijken met de Amerikaanse Grand Canyon maar dan volledig bebost. Het stadje Leurie waar we halthouden voor de lunch is mooi en gezellig. Na de middag gaan we mits een opleg van 25$ (afzetters) naar scenic world. PRACHTIG !! Met een kabelbaan dalen we de 75O meter diepe canyon in. Daar een canopywalk door een stuk regenwoud en de vroegere koolmijnen. We verlaten de ravijn met een superlage trein. Net alsof je door een rotsspleet wordt gecatapulteerd.

Op de terugweg krijgen we een hele uitleg over de Aboriginals, maar we zijn eigenlijk niets wijzer geworden. Het blijkt een zéér gesloten gemeenschap te zijn waar ook de overheid geen blijf mee weet. We stoppen nog in een park waar een rijke fauna en flora is. We zien inderdaad in het wild levende kangoeroes en kunnen ze zelfs dicht benaderen. Wegens trafic jams kunnen we het atletendorp in Sydney niet bezoeken en eindigen de trip met een cruise op de Penatta river die uitmond in de haven. Zo zien we Harbour Bridge en Operahouse uit een ander punt. Vandaar gaan we deels te voet en deels met de metro terug naar ons logies. We kruipen vroeg onder de wol want morgen is het opnieuw (vroeg) vliegen.

5 februari 2011

Rond negenen vertrekken we voor onze verkenning van het land. Het weer is bewolkt en we hebben een goede 20°, ideaal om te rijden dus. De madam in de GPS loodst ons probleemloos door de stad en op weg naar Lake Tekapo.De eerste 100 km zijn wat eentonig maar gaandeweg komen we in prachtige berglandschappen terecht. Iets na de middag zijn we ter plaatse. Na inchecken in onze opnieuw degelijke guesthouse en een broodje Paninni vergapen we ons aan de omgeving van het meer. Op aangeven van onze gastheer rijden we de bergen in naar een sterrenwacht. Prachtige zichten ! We krijgen ook een tip van een aangespoelde Hollander om morgen richting Mount Cook een wandeling te maken in de Hooker Valley. We maken ook nog een boswandeling en genieten vooral van het vele natuurschoon. Op de terugweg kopen we alles om een spagetti te maken in onze guesthouse. Gezellig ! Iedereen kookt, eet en praat honderduit. Net één grote familie. Na het eten kijkt Kaats foto's en gelukkig heb ik vandaag wel goede connectie om deze proza te schrijven. We kunnen ook telefoneren en skypen met het thuisfront.

6 februari 2011

Times travel fast. We zijn reeds één week van de vakantie door. Dit doet ons beseffen dat we ten volle moeten genieten hier. We volgen de tip van die Hollander en rijden richting Mount Cook. Het is bewolkt maar ook veel wind. De hemel klaart stilaan uit. Als we anderhalf uur later Hooker Valley naderen begint het te regenen. Samen met de wind geen plezier om een vier uur durende wandeling te maken. Na een koffietje en wat wachten besluiten we terug te keren. We volgen de wegwijzers om een zalmfarm te bezoeken die we helaas niet vinden. Een 50 km op een grintweg tot gevolg. De zon is ondertussen volop van de party en het is heet. Gelukkig hebben we AC in onze Familia (Mazda).

Daar we vroeg terug zijn besluiten we weer zelf te koken. Koude patatjes, sla, tomaat en een steak. Klaar in een wip. Kaats doet ondertussen een wasje. Alles is ter beschikking en met die hitte en wind droogt het terwijl je erop kijkt.

Morgen rijden we naar Dunedin waar we maar 1 nacht verblijven.

9 februari 2011

 

Voor de eerste keer deze vakantie zetten we geen wekker. Na ontbijt vertrekken we voor de verkenning van de Catlins. We mogen gerust zeggen dat er geen weg, geen waterval en geen baai is die we niet gezien hebben. Pinguins hebben we helaas ook vandaag niet gezien maar Zeeleeuwen des te meer. Op Canibal bay lagen er stuk of tien. Geen van die reuzen zoals gisteren maar des te allerter. Hier konden we geen neuze-neuze doen. In de voormiddag hadden we weer een portie regen en na de middag een melange van zonnige en warme perioden met een vlaagje. Typisch Belgisch dus. Het landschap was er echter niet minder betoverend door. Ondanks een top periode zijn hier maar mondjesmaat toeristen te bekennen. Het verkeer is bijna onbestaande. Effe wennen als je uit Europa komt. Wat wel vreet zijn de talrijke onverharde wegen met gravel. Het knettert en klettert op het chasis dat het een lust is. Gelukkig hebben we full Insurance zodat het op geen builtje aankomt. Terug in onze guesthouse eten en uitrusten om morgen de verplaatsing te maken naar de Fjordlanden.

11 februari 2011

 

Vroeg uit de veren vandaag want we hebben een twee uren rit voor de boeg en moeten de boot van 11u. halen in de Milford Sound. De weg er naar toe ligt bezaaid met schitterende plekjes die smeken om gefotografeerd te worden maar we laten die liggen voor het terug keren. We hebben eindelijk de zon mee van in de morgen. Het inchecken gaat zéér vlot en stipt om 11u. vertrekken we. Er is gratis koffie maar de omgeving is dermate mooi dat de mond enkel opengaat om ons te vergapen aan al dat moois. SCHITTEREND !!! Bergen met wolkensluiers rond, watervallen die van honderden meters hoog de fjord induiken, seals die speels rond de boot komen zwemmen en een adembenemend uitzicht. Door de wind is het toch frisjes. Aan de grootste watervallen vaart de boot met zijn boeg zo dicht tegen de rotsen dag het water op het voorpleg klettert. De tocht duurt een kleine 2 uren. We rijden terug naar Te Anau maar stoppen om de haverklap om de natuur op beeld vast te leggen. We maken nog een ommetje in het dorp en ik koop de muts en sjaal die ik gisteren reeds zag blinken. Kaats koopt muts en handschoenen. We hebben ook internet hier en we kunnen dus bijgevolg de site up to daten zoals het thuisfront reeds vroeg. Maar ja, in de Catlins konden we zelfs geen radio beluisteren wegens geen ontvangst, laat staan internetten !!! Het was een prachtige dag zonder meer en vallen als een blok in slaap.

12 februari 2011

 

Niks geregeld voor vandaag dus gene wekker. We rijden richting Lake Manapouri, de toegangspoort tot de Doubtfull sounds. We zouden graag een wandeling maken maar bij de overzet begint het te regenen. Bij tourist info zien we een trip naar een ondergrondse waterkrachtcentrale op West Arm die de Kiwi’s het einde van de wereld noemen. Voor 136$ zijn we klaar. De boottocht duurt een uur en ondertussen regent het pijpestelen. De omgeving is weeral adembenemend. De centrale wordt bezocht met… een bus ! Het is een reuze konijnenpijp waar de bus ons 217 meter lager brengt en we het hart van de centrale bezoeken. Deze levert de stroom voor 30% van New Zealand. De buschauffeur laat ons een deel van de West Arm zien. Door de regen is het landschap geweldig mooi en vormen zich tal van watervallen. Op de terugweg met de boot klaart het op en zien we de zon. Aan dek komt een man een praatje maken over de camera. Hij heeft er ook zo eentje maar met een 32 GB kaart zegt hij. Als ik hem vraag of hij toevallig Amerikaan is, is het gesprek plots voorbij ! hahahahaha. Zullen het nooit leren die rednecks ! Terug naar de guesthouse, eten en nog wa internetten. Einde van weeral een schitterende dag.

13 februari 2011

 

We hebben maar een kleine 200 km te rijden en nemen dus alle tijd. Het eerste gedeelte van de rit is niets speciaals maar al gauw komen we (weeral) op een scenic route. Queenstown zien we reeds van kilometers ver liggen. Een prachtige stad (20.000 inwoners) op de flank van een berg aan het Wakapitu meer. Inchecken kan pas na de middag dus gaan we op verkenning. In een toerisme info kantoor krijgen we diverse tips wat we hier de komende dagen kunnen doen en dat is heel wat. Er zijn verschillende prachtige wandelingen, tochten op het meer, horsetracks, powerboats, bungy gump en parasailing. We zien een kabellift die steil de bergflank op gaat. Wijle mee. Boven genieten we van een ademloos uitzicht op de stad, het meer en de wijde omgeving. Het is zonnig en warm. De paragliders vertrekken van hier en om de paar minuten zie je er de berg afspringen. Fototoestel en camera kloppen overuren. Je kan er uren gewoon zitten en genieten van de omgeving. Tegen zessen terug naar beneden. Het stadje blijkt oergezellig te zijn. Op de kade een restaurantje binnen waar de ontvangst op zijn Kiwi’s is, dus supervriendelijk. Niet alleen dat maar ook het eten is fantastisch. Ik proef een lokaal biertje, een old black. Het is inderdaad zwart bier, licht en lekker van smaak. Ondertussen zijn de hemelsluizen weer opengegaan. Gelukkig kunnen we droog terug naar de guesthouse. Kaats heeft job want er moet gewassen worden. Wasmachine en droogkast zijn voorzien, alles ok dus. Geloof het of niet maar de komende drie dagen geven de weersvoorspellingen zon en warm weer.

14 februari 2011

 

Zoals het weer werd voorspelt hebben we inderdaad bij het opstaan de zon en is het lekker warm. We vertrekken richting Glenorchy en rijden langs het Wakapitu meer waar we weer schitterende scenic’s te zien krijgen. We willen in Glenorchy brood kopen maar blijkt dat de bakker daar pas om 13.00 u komt. Wijle weg met een doosje crackers. Na nog een half uurtje komen we de plaats waar de wandeling naar het Sylvan meer begint. Een tocht van 2 uren door het bos, soms slijkerig en éénmaal door een riviertje wadend om een glimp van een weliswaar mooi meer op te vangen. Niet wat we ervan gedacht hadden. In het Toerisme info bureel vroegen ze voor deze tocht 130$ met gids. Lijkt ons toch wel wat overdreven. Tegen vijven zijn we terug en lummelen nog wat rond aan de haven. Een Chineeske gaan eten en de dag is weer rond.

16 februari 2011

 

Niets te lummelen vandaag en vroeg uit de veren want we hebben 355 km voor de boeg aldus Kwebbel. Niet zo ver van Queenstown krijgen we een pas van formaat voorgeschreven,de Cordrona. Onze Mazda moet pompen om boven te geraken. Terug beneden in de vallei komen we (hoe kan het anders ?) aan een prachtig meer. Via Wanaka rijden we naar Haast waar de westkust begint. De zon is van de party en we noteren een 28°C. Als je hier denkt het mooiste al te hebben gezien, dan wacht er na de volgende bocht opnieuw een verrassing. We komen aan de westkust in Haast en doen een wandeling langs het strand. Na de middag rijden we de Highway 6 af en komen aan de Fox glacier. Een koude schotel verorberen en dan een uurtje wandelen naar de gletsjer. Heel mooie omgeving maar de gletsjer zelf ontgoocheld wat (later komen we te weten dat er voor de tocht naar de gletsjer 67$ p/p gevraagd wordt ?!). Niets van aan trekken en terug naar de Mazda en tanken. Effe paniek want ik merk dat er een vloeistof onder de motor lekt. Telefoontje naar de AA (néje die deze) maar den touring van bij ons en blijkt dat de vloeistof van de aircoo komt. Als ge al die luxe nie gewoon zijt toch ! Effe inchecken in de nieuwe stek, prachtige kamer, terrasje en een lekker zonnetje. De dag sluiten we af met een schelle koevlees, pattaten in de péle en gebakken champignons met een rode vin rouge. Tmoe moar zo goe nie ziene !! Morgen kunnen we nog eens de omgeving verkennen en ook de Franz Jozef gaan bekijken. De rit naar Hokitika is maar 140 km. We kunnen dus zelfs uitslapen !!

20 februari 2011

 

We vertrekken vroeg om de 300 km naar Kenepuru te overbruggen. Eerst de Takaka Hill oversteken, door de fruitstreek naar Nelson. In deze havenstad vinden we voor het eerst een fatsoenlijke viswinkel. Op zalm en coquilles na is alles ons onbekend. We kopen filet van Blue Cod en wat coquilles. In de supermarkt doen we inkopen voor een paar dagen want in Kenepuru ben je zo’n 80 km van de meest nabije winkel ! Niets vergeten dus. Het is ruim na vier uur als we na de meest bochtige weg ter wereld achter de rug hebben en Hopewell bereiken. We worden er van harte welkom geheten door de eigenaars en meteen uitgenodigd om tegen zes uur dertig aanwezig te zijn om greenshell mosselen te proeven. Daar staan we dan met de voorraad ! Er worden verschillende kuipen mosselen klaargemaakt. De lange tafel met zo’n 30 gasten is bedekt met krantenpapier. Eens de mosselen klaar worden deze gewoon op tafel gegoten. Er worden geen groenten of kruiden toegevoegd zoals wij kennen. Het zijn extreem grote mosselen maar ongewoon lekker. Iedereen heeft zijn wijntje mee en bij niet genoeg zijn er flessen te koop bij de gastheer. We maken van het aanbod gebruik en keren voldaan terug naar onze prachtige bungalow. Bijna vergeten te melden dat dit de toplocatie van onze vakantie op het Zuidereiland is. Voor de derde keer zitten we aan de rand van de wereld in een onbeschrijfelijk mooi decor. De volle maan zorgt voor een droom van een omkadering. Wat een einde van een alweer schitterende dag.

23 februari 2011

 

We hebben een ontbijt besteld (luie vlegels) en tijdens het verorberen daarvan ontmoeten we het koppeltje Zwitsers die we in Te Anau leerden kennen. Ze hebben ook een zalige tijd beleefd tot nu toe. Zij reden van de Catlins naar Kaikura en hebben zo Christchurch vermeden. We moeten afscheid nemen want ik word verwacht in het ziekenhuis voor een bloedtest. Kwebbel brengt ons er zonder problemen heen en terug. Niettegenstaande den Kwebbel heeft Kaats een struisvogelei in de broek wegens het drukke verkeer. AAlles gaat zeer vlot en nog geen uurtje later zijn we terug op weg. Ik moet in de vooravond wel terug om het resultaat op te halen (Bleek later positief dus...). We zoeken en vinden een parkeerplaats in een parkeer garage.We gaan eerst inkopen doen en vinden onze favoriete wijn (Montana rood & Wit) aan een heuse spotprijs. Gelukkig waren er kratjes !! Het weer is bewolkt maar lekker van temperatuur. Via een zeer mooie wijk gaan we naar de botanic gardens. Mooi en wat een zicht daarboven !! We gaan met een kabeltreintje naar het centrum. In de Cuba wijk schuimen we de winkels af en Kaats kan een paar UGG's op de kop tikken. Op een terrasje koffie slurpen en muffins fretten deden we ook en slenteren in de stad en de haven. Terug in de parkeergarage moeten we meer dan 40$ betalen. Nadien vind ik echter de plaats terug over het hotel om gratis de nacht door te brengen. Effe wokken, de dokter op de hoogte brengen van het positieve resultaat en bellen naar huis. We hadden alweer een fijne dag en er zullen er nog volgen. O ja, we hadden mail van Yi en Jerry (de Chinezen die we in Vietnam leerden kennen, en de kans zit erin dat we elkaar zien in Hongkong !). Reuzeleuk.

24 februari 2011

 

Voor het vertrek nog vlug effe wat $ in dat geldverslindende parkeermachien gaan stoppen want het is ruim 8:30 als we highway oprijden richting Napier. Lekker weertje en dus karren maar. We zien het landschap opnieuw veranderen naar heuvelachtig. Geen beboste heuvels dit keer maar een beetje Catlins achtige weidelanden en op nieuw veel schapen. We zien verschillende dorpen waar duidelijk mensen van Scandinavische origine wonen. In Dannevirke, Deense vlaggen in Norsewood Noorse. In dat laatste dorp bezoeken we er een fabriekswinkel van wollen kledij. Iets na de middag trekken we in bij Archies bunker en krijgen een ruime nette kamer. Het is ondertussen gaan regenen en een stadswandeling is dus niet aan de orde. We nemen de auto en rijden naar Havelock North. Daar bezoeken we een honingboerderij. Ver in Te Mate komen we aan een lookout waar we hele streek zouden zien als … het niet mistig was ! We passeren ook een choclat farm maar het is ondertussen 17:30 en dus gesloten. Bijna alle winkels sluiten hier om 17:00 uitgezonderd de supermarkten. Sommige zijn open van 6:00 tot middernacht ! Wat is Kaats plots blij dat ze in Delhaize werkt ! We maken nog een korte wandeling en gaan een biertje drinken in een irish pub. Na het eten willen we slapen gaan maar raken in gesprek met een Nederlander en zo wordt het toch laat.

27 februari 2011

 

We verlaten Rotorua. Het klopt dat sommige motels dicht bij de vulkanische gebieden liggen en bijgevolg 24/24 last hebben van de zwavelgeur ofte sulfer ofte rotte eiers. Geluk gehad dus. De eerste kilometers op weg naar de Coromandel peninsula zijn niets speciaals , maar ja we zijn ook rotverwend geweest hé de laatste tijd. Tegen de middag komen we in de Coromandel en opnieuw (lijkt zeker afgezaagd ??) vallen de monden open. Wat een uitzichten, wat een mooi landschap, heuvels, rotskusten en schitterende blauwe zeeën. Mooi in het kwadraat !! We picknicken op één van de lookouts en krijgen niet genoeg van het geboden spektakel. Als zou Noordereiland niet zo mooi zijn is absolute onwaarheid. Als we aankomen in Black Jack Lodge blijkt Hopewell geklopt. Dit is het ultieme paradijs jongens. Kaats klapt al van terugkomen !? We krijgen weer een kamer met open veranda, ligzetel en Seats. We hebben ook een living met sofa, TV en stereo, Wifi internet en telefoon. De zon geeft van jetje en we gaan een wandeling maken. Nog maar net weg zien we mensen lopen met een gigantisch ijsje. Wijle de shop in. Kaats ene met one scoop banana. Blijkt een cornet met drie bollen. Ikke een dubbele scoop vanilla and honey, is dus een cornetto met ZES bollen. Hebben wij moeten likken om op te krijgen voor het smelten want we hebben ondertussen weer een kleine 30°C. Na de wandeling komt Carl (de patron) vragen of ik bier drink ? Had zowel kunnen vragen of de aarde rond is. Een eigen brouwsel die nog lekker is ook. Morgen gaan we mosselen trekken want die willen we hier wel eens klaarmaken. Niet ver van de lodge is een pub waar vanavond een live band speelt. Maybee ?

28 februari 2011

 

Er is dus niet gepubt geweest gisteren want we waren weer kattelam. De mosselen zijn we wel gaan trekken. Een verdomd mooi plaatsje. Het water was echter niet volledig af en geregeld kregen we een golf zoutwater over de kop. Niettemin hadden we emmer toch vol. In de guesthouse eerst de mosselen gekuist en patatten geschild voor een pommes frites. Hebben dan de rest van de dag rondgezworven om de schoonheid van de Coromandel peninsula te aanschouwen. Iets voor zessen nog net naar de store om een dubbele scoop te kopen (voor na de mosselen !!) en een pint Coromandelbier. De mosselen smaakten overheerlijk en ook patron Carl kon meegenieten. Van de hele emmer bleven enkel de schelpen over. Hebben dan nog wa zitten zeveren tegen een paar moffen en zo was het weer na tienen om de koffer in te duiken maar niet zonder eerst de dubbele scoop naar binnen te werken. Tmoe mo zo goe nie zienne.

1 maart 2011

 

Vroeg opstaan want we hebben 420 km voor de boeg. We moeten weer via dat super bochtige wegske naar Auckland. Daar krijgen we eerste echte autostrade, maar helaas is die maar een goeie 50 km lang. Op het tandvlees komen we toe en gooien direct de auto aan de kant. Het is hier mooi maar rotverwend als we zijn moeten we toegeven dat de Coromandel een toffer vakantieoord was. Voor het eerst slapen we niet in een BBH plaats. Deze hebben we uitgekozen omdat het een zwembad heeft en we de laatste dagen NZ effe willen uitblaze. Op internet zou je aan en Olympisch bad denken maar de kom blijkt nauwelijks groter dan de mosselpot van gisteren. Er is wel een hotpool. Kaats moet wassen en ik probeer een internet verbinding te vinden. Daarna wat eten en een uitstap boeken voor morgen. We gaan een dagje op zee met een catamaran om de eilanden (het noemt hier bay of islands) te bezoeken enne… to swim with the dolfins !! Laat ons hopen da de dolfijnen thuis zijn morgen. Ook eendagje rust voor de camera en fototoestel. Dus... now pictures today !!

 

 

2 maart 2011

 

Om 9:00u moeten we inschepen voor de cream of the bay of islands. Wekkertje zetten dus. Het schip is een ultra moderne catamaran met nogal wat power in de romp. Van Paihia varen we naar Russel om daar nog wat passagiers op te pikken. Dan gaat het van de ene baai naar het andere eiland enz… te veel om op te noemen maar allen om ter mooist. Jammer dat het weder niet meezit en zon achter de wolken kruipt en we af en toe een vlaag regen krijgen. Het doet echter weinig af van de schoonheid van de Bay of islands Plots roept iemand dolfins ahead en inderdaad dra zwemt een familie van zo’n tiental bottlenows dolfins rond de boot. Tot zover het goede nieuws. Het minder goede nieuws is er baby dolfins bij zijn en we het zwemmen op onze buik kunnen schrijven. Het is onbeschrijfelijk te zien hoe deze dieren de boot voor zwemmen en tal van kunsten uithalen. Iets na de middag maken we halt op een eiland en hebben gelukkig een zonnig intermezzo om te lunchen. In de namiddag weer van eiland naar baai. Onderweg zitten we midden in een reddingsoperatie. Twee slimme zijn gaan kanoeën op de woeste zee en gestrand op de rotsen. Onze skipper plukt ze onder grote belangstelling eraf. Het koppel vaart een hele tijd mee tot ze in een baai terug te water worden gelaten. Iets na vieren stappen we af in Russel om ook dit stadje eens te bekijken maar dit valt tegen. Wel vind ik daar de lang gezochte wollen possum trui. We genieten van een biertje aan de haven in ultra gezellig café. Met de Ferry terug naar Paihia waar we… jawel Thais gaan eten. Superlekker uiteraard. We sloffen terug naar het hotel waar ik nog snel het dagboek bijwerk en gaan maffen zonder een wekker te moeten zetten.

4 maart 2011

 

De zon geeft van jetje van vroeg in de morgen. We kunnen dus heel kort zijn voor vandaag. Ik rij terug naar Kerikeri om een pracht van een steak te kopen en wat patatten om frieten te bakken. Terug in het hotel nestelen we ons in de zetels aan het zwembad en laten ons (een beetje) bruin bakken. Ik val direct in slaap. Na de lunch opnieuw bakken tot een uur of vier en dan het stadje (nou ja…) in om wat slofferen in en uit de shops. Terug naar Casa Bella waar we steak (maar lekkere jong !!!) met frietjes eten. Nog wa mailen en maffen want morgen vertrekken we voor de laatste verplaatsing in NZ naar Auckland.

5 maart 2011

 

Bij het ontwaken horen we het watergieten. Gelukkig hebben we de laatste transfertdag voor de boeg zodat de regen van geen tel is. Tegen de middag bereiken we Auckland en met Kwebbel is het geen probleem om onze shack te vinden. De receptie is nog gesloten en we slufferen wat rond en gaan lunchen. Daarna inchecken en de auto stallen. We gaan naar het centrum van de stad en lopen de winkels af. Ik voel me niet te lekker en heb zeer voeten. We nemen de bus terug naar Ponsonby en ik maf een beetje. Het is de eerste dag van de reis dat de camera en het fototoestel volledig werkloos zijn. Het regent nog steeds. In de hostel zijn bende Engelsen de boel op stelten aan het zetten Dat er wordt gezopen hoeven we zeker niet te zeggen. Direct vragen ze hoe lang we hier blijven. Als we zeggen dat we morgen NZ verlaten en binnenkort weer moeten werken, worden we aangemaand geen vieze woorden te gebruiken. Bij een van de girls laten we de rest van onze keuken outfit. She was happy. Waarschijnlijk gaan we superstopsels in ons oren moeten steken om te kunnen maffen. Fotomatriaal kreeg een vrije dag.

 

6 maart 2011

 

De stopsels hebben niet geholpen, toch niet bij Kaats. Best dat deze de enige guesthouse van die aard was. Enfin, we vertrekken naar de stad en lopen nog wat winkels plat. Na een late lunch laten we Kwebbel haar laatste liedjes zingen om de auto te gaan inleveren. Vlot dat da gaat jongens ! Nog geen drie tellen later zitten we al in het buske die ons naar de luchthaven brengt. Daar maken we onze overgebleven $ op. Het zijn er niet veel want we hebben omzeggens alles met de kaart betaald. De vlucht naar Sydney vertrekt en land keurig op tijd. Bij de security moet ik deze keer mee om een test te ondergaan op kruidsporen. Gelukkig heb ik al een paar dagen niet meer geschoten. De twee uurtjes wachttijd gaan traag voorbij. Ik voel me nog steeds niet kiplekker en verlang naar het vertrek. Weer netjes op tijd. Nog nie goe vertrokken of ik lig al te maffen. Ik heb zo geslapen dat ik niet eens wist op een vliegtuig te hebben gezeten.

7 maart 2011

 

We komen 45 min. vroeger aan in Hongkong, dus 4u15 in de nuchtend. Raar om in zo’n grote luchthaven te lopen en bijna geen kat te zien. Met de taxi naar ons hotel waar we de receptioniste om 5u30 blijkbaar uit een eerste uiltje houden. Gelukkig is onze kamer vrij en mogen we er direct intrekken. Poepsjieke kamer op het 55ste. Als ge spreekt van een room whit a view, awel das ter enen. We kruipen nog een paar uurkes onder de wol en na een lekker bad trekken we op verkenning. We komen direct terecht in een gigantische mensenmassa. We kopen een paar lekkere ontbijtkoeken. Het is effetjes uitkijken om in de metro het juiste spoor te kiezen. In het centrum stappen we uit en nemer de drukke (hoe kan het anders) Nathan street. Wat op het plan maar een scheet ver leek is een behoorlijke afstand. Wanneer de verkeerslichten op groen springen komt telkens weer een geweldige mensenmassa op gang. Het is zelfs file om de metro te verlaten. Kaats voelt zich nu op haar beurt ook niet in topvorm. We gaan naar de kaaien en lopen langs de “Star boulevard”. We vinden de namen en handafdrukken terug van den Bruce (Lee) en van Jacky Chang. Ook alle anderen zijn wereldberoemd maar kennen wij niet. Wegens het late ontbijt hebben we ook een late lunch. Kaats lust geroosterde eend. Het is zo’n 23°C maar nogal veel wind. Via de “star ferry” gaan we naar HK island en laten ons met de steilste spoorverbinding ter wereld naar boven brengen. Of toch bijna, want dan moet je nog een ontelbaar aantal roltrappen nemen. Wat een gigantisch zicht op de stad heb je daar ! Net een oerwoud van glas en beton. We zijn allebei kapot getjoold en gaan na een late diner met de Ferry en Metro terug naar de Nina Towers. Kaats direct onder de wol en ik nog een verslagie maken en wat foto’s op de site zetten.

8 maart 2011

 

De eerste verdiepingen van De Nina Towers (het hotel waar we verblijven) zijn een shopping center. We gaan er bij Starrbuck ontbijten. De metro induiken en met de Tsuen Wan line tot Shan Sui Po naar de Flee market. In het station al vinden we een shop die zeer veel producten heeft van Packsafe. Ik schaf me een tasje aan om Kwebbel in op te bergen en te beschermen. We zijn bij de vroege gasten want heel wat kraampjes zijn nog niet open. Je kan je niet voorstellen wat daar allemaal verkocht wordt !! Eigenlijk ALLES en dan nog bijna voor NIETS. We komen ook in een street market terecht waar op één verdiep vis wordt verkocht. Je gelooft je ogen niet ! En niet zoals we in Azië gewoon zijn, héél netjes. Als de NZ-ders dachten dat zij grote mosselen verkochten moeten ze maar hier eens komen kijken. Na twee dagen van betrekkelijke rust moeten de opnametoestellen weer volle bak draaien. Iets na de middag gaan we zo’n soepslurperskot binnen. Voor 1,5€ krijg je een bol soep met Mie en Wantans. De Chinezen vinden het hilarisch om twee bleekscheten in hun tent te hebben. O ja, de soep was nog héél lekker ook. We nemen opnieuw de metro naar de andere kant van de stad, Yau Tong. Daar zouden we een Schaal en Schelpdieren markt treffen en na een beetje zoekwerk vinden we inderdaad deze markt. We komen er aan op een uur dat iedereen zit te kaarten, dobbelstenen of te maffen. Een ideaal moment eigenlijk om alles te filmen. Aan de ene zijde de kraampjes en aan de andere de restaurants. Een vriendelijke jonge man (Lo, een vishandelaar) legt ons uit dat we de producten kunnen kopen in de stalletjes en die worden dan mits een opleg in het restaurant waar hij mee samenwerkt klaargemaakt. Bij het zien van al dat lekkers besluiten we in het shopping center van de metro een koffie te gaan drinken en keren na zessen terug naar de visboeren. Het is gedaan met dobbelstenen, alles baad in het licht en de klanten stromen toe. Bij Lo kopen we ons vier reuze Gamba’s die worden gebakken met enorm veel look en rode pepers. Een Chileense witte erbij is ideaal om de dag af te sluiten. Waar de eerste HK dag Kaats niet zo erg was bevallen, is de tweede dat des te meer. Morgen willen we de nachtmarkt op Jordan afschuimen en de lasershow op de kaden bekijken. We zullen ons dan wel rustig moeten houden overdag want het vreet aan ons en we zitten zo wat op ons tandvlees. We vallen als een blok in slaap.

9 maart 2011

 

We hebben pas ons kamer verlaten tegen elf uur. Het werd een laat ontbijt dus. De metro weer in en wij naar HK island (Central). We willen de langste roltrap ter wereld zien en na enig zoeken vinden we die ook. Het is geen roltrap in één stuk wat ook niet zou kunnen wegens de vele straten die hij kruist maar alles samen is de escalator 800 meter lang. Zo komen we ook in Soho, een buurt die gekend is vanwege zijn vele restaurants. We proberen er één uit en komen terecht bij een Egyptenaar (de eigenaar) en een Israëlische goudhandelaar (de klant) die elkaar de huid vol scholden en daarbij nog het meeste plezier hadden. O ja, het eten was outstanding en de rode wijn prima. We zeggen de eigenaar dat hij mooie olie/azijn vaasjes heeft en prompt verlaat hij de zaak om binnen de minuut terug te keren met… een olie/azijn vaasje. Gratis aangeboden van het huis zegt hij. We toeren nog wat rond in Soho en vinden er zo waar een Thais massagesalon. Daar lopen we zeker geen drie keer voorbij. De massage was ten andere zeer deugddoend. Terug naar Queensstreet waar ik me zot gaap op de oude DUBBELDEK…trams !!! Alle bussen zijn ook dubbeldekkers. Terug ondergronds naar Jordan voor de avondmarkt. Ook zoiets waar je alles en niets kan kopen. We zijn echter wat aan de vroege kant, maar we willen ook nog de klank en lichtshow aan de kade niet missen. Hebben dus weer onze kilometers binnen voor vandaag. Na toch een beetje ontgoochelend spektakel gaan we terug naar Tsuen Wan, nemen nog een late diner en gaan onder de wol met de wetenschap dat het morgen de laatste dag is van ons verblijf in HK. Dubbel profiteren dus !!

10 maart 2011

 

We slapen andermaal uit en na het ontbijt nemen we de metro naar Central. Daar verder met die curieuze dubbeldek trammetjes. Ik moet me op mijn smalst maken om de trap naar boven te kunnen nemen. Niet te geloven hoeveel van die dingen er rijden op zo’n korte lijn. In Causewaybay stappen we af en na wat rondneuzen gaan we terug naar Central. We gaan terug naar de restaurant van gisteren en hebben er opnieuw een heerlijke maaltijd. Ook weer net als gisteren leggen we ons op de massagetafel en ook dat is weer prima. Met metro terug naar Tsuen Wan en einde van het ronddaggeren. Kaats loopt nog effe het winkelpand van de Nina Towers af en ik schrijf dit laatste verslagje van een geslaagde reis. We zijn moe en voldaan en blij terug naar huis te gaan.

Vroeg uit de veren en om 5:30u al op de luchthaven. We ontbijten er en doen onze laatste dollars op. We hebben een aangename vlucht in een propvolle B747. Om 13:00u Engelse tijd landen we in Londen. Er zijn problemen mat de bussen om ons van terminal 3 naar terminal 5 te krijgen. Ook het vertrek gebeurt met een 40' vertraging. In Brussel staat vriend Ron ons op te wachten om naar Oostende te voeren. Schoonzoon Monty is ook mee. We hebben bij de Ron thuis nog een gezellige avond en vertellen honderd uit. Het is een stuk in de nacht als we thuis komen en versleten in ons bed kruipen. Gelukkig hebben we nog een paar recuperatiedagen voor we opnieuw gaan werken en aan de dagelijkse routine te wennen.

 

 

Groetjes van Kaats & Rudi

Reis NZ 2011

 

Algemeen

 

Tsja, hoe moet je zoiets gaan definiëren ? Toen we bij onze Laos/Cambodia reis in 2009 dachten de ideale reis te hebben gemaakt, blijken we er ferm naast te hebben gezeten. Ondanks het soms druilerige weer in de Catlins en een flinke bui elders die we zeker hadden verwacht kunnen we spreken van een onvergetelijke en bijna onbeschrijfbaar mooie reis. Het is een machtig natuurlandschap die op woestijn na ALLES te bieden heeft. De transfert dagen die normaal saai zijn, waren hier toppers. Je valt constant van de ene verbazing in de andere. Bovendien is het een vriendelijke, beleefde en behulpzame bevolking. Wie tijd en centen heeft en liefhebber van natuur, dan is NZ een must !!

 

Negatieve aspecten zijn de lange en dure reis. Wanneer je zowel de heen als terugreis kunt onderbreken met een citytrip dan valt de jetlag nogal mee. Onderschat het echter niet. De vluchten met alle verzekeringen incluis naderen de drieduizend euro’s. Via internet zijn we terecht gekomen bij de firma Apex, een car rental bedrijf. We bestelden de kleinste wagen maar kregen uiteindelijk een kleine break (Mazda Familia) die voor ons het ideaal transportmiddel bleek te zijn. De wagen met afgekochte franchise tot nul en de overtocht met de Interislander ferry kosten iets meer dan duizend euro’s. De wagen ging mee aan boord want bij de meeste firma’s moet je auto achterlaten, meereizen als passagier en aan de andere kant een andere wagen oppikken. Dat is zeulen met de bagage hoor ! Overnachtingen en maaltijden zijn ongeveer de prijs zoals in Europa, dus zeker niet goedkoop. Ook weer via internet leerden we BBH kennen (www.bbh.co.nz) , een vereniging die guesthouses aanbieden voor budget reizigers. We stelden ons daar niet veel van voor maar zijn redelijk bedrogen uitgekomen. Prachtige kamers in dito landhuizen hebben we gehad. Niettegenstaande het budget-overnachtingen zijn ligt de gemiddelde nachtprijs op 50€/nacht x 42 nachten. De duurste was trouwens 102 €/nacht. Dan moeten we nog effe de maaltijden aankaarten. Restaurants zijn van dezelfde prijscategorie als in België. Ga bij ons maar eens 40 dagen op restaurant ! In de guesthouses is echter overal een keuken met alles erop en eraan zodat we grotendeels zelf ons potje kookten. In sommige gevallen konden we trouwens niet anders. Je logeert soms zo ver van een stad of dorp dat er gewoon geen restaurants zijn. Maken dat je dan alles bij hebt om zelf te koken is de boodschap. NIets vergeten hoor of je hebt een autoritje van enkele uren voor de boeg ! Terrasje doen en twee biertjes drinken kost 9€. Dan hebben we het nog niet gehad over benzine in de karre, toegangsgelden voor de uitstappen en af en toe een souveniertje kopen. Maar laat je niet ontmoedigen boys en girls, HET IS IEDERE CENT DUBBEL EN DIK WAARD !!!

 

Tips for trips

 

- Hoewel de meeste mensen hun reis beginnen in Auckland en via de Bay of Islands afzakken richting Wellington en dan Zuidereiland aandoen, vinden wij het goed omgekeerd te hebben gereisd. De bay of islands en de Coromandel zijn subtropische gebieden en dus heel geschikt om strandvakantie te houden op het einde van de reis. We mogen zeker niet vergeten dat onze stek op de Coromandel peninsula, The Black Jack Lodge een IDEALE plaats is daarvoor. Een prachtige ligging aan zee, fantastische kamer, tuin met hangmatten en een schitterende gastheer Carl. Voor 30€ per nacht ben je onderdak, niet zo heel ver af (20km) heb je Whitianga, een middelgrote stad met winkels en restaurants. Fijnste was toch zelf mosselen gaan plukken in een forse branding en daar ’s avonds in de tuin van genieten met een frietje en een koele Pinot Gris.

- Je kunt NZ bereizen met openbaar vervoer maar menen dat het huren van een wagen de beste en zelfs alles samen genomen ook de goedkoopste manier van reizen is. Je bent overal mijlenver vandaan en hebt in feite een wagen nodig om alles te kunnen bereiken. Als je zelf je potje kookt heb je een klein huishouden mee (sommige backpackers zelfs een groot huishouden !) en het is superhandig dit niet steeds te moeten meesleuren. Tip: vele jonge lui vinden afwassen en afdrogen vervelend. De huisraad in vele keukens is daarom niet top. Bij uw eerste inkopen koop je een 24 diam. braadpannetje, twee borden, glazen en dito bestekken. Voor de frigotas een stel ijsblokken. Deze items heb je voor een handvol dollars en op je laatste stek kun je er iemand geweldig plezier mee doen.

- We hebben 32 dagen NZ gehad. Mooi en we beseffen dat velen niet het geluk kennen om dergelijke lange periode op reis te kunnen. Kun je toch of zelfs nog beter, dan ware het ideale om één maand te doen over ieder eiland. We hebben veel gezien maar het heeft ook veel energie gekost. Met één maand per eiland kun je uiteraard nog meer zien en kan alles ook véél relaxer gaan. De grootste afstand die we aflegden was 420 km. Bij ons op de snelwegen is dat een makkie. Hou er rekening mee dat ondanks de goede staat van de meeste wegen je steeds op landwegen rijdt. Enkel rond Auckland heb je een 50km autostrade zoals wij die kennen. Er zijn heel veel wegenwerken waar de snelheid 30km/u is. In steden 50km/u en de verbindingswegen 100km/u tenzij anders aangegeven. Op zuidereiland hebben we honderden kilometers op gravelroads gereden. Je boft als dan 50km/u kunt aan houden. In Fjordland, Golden Bay, Marlborough Sounds en Coromandel zijn de wegen zodanig bochtig dat je zelfs met moeite 30km/u kunt rijden. Overal wordt gewaarschuwd om steeds de nodige rustpauzes in acht te nemen. Das dan weer niet zo moeilijk want soms zou je om de paar honderd meter willen stoppen om de prachtige landschappen te bewonderen en te fotograferen.

- Kun je je echter maar drie tot vier weken vrijmaken, doe dan geen stopovers en bezoek maar één eiland. Nadeel is dat je wel twee keer down under moet gaan om alles gezien te hebben en aangezien het duurste nog steeds de vliegreis is …

- Parkeren in Wellington, de hoofdstad. ALLES is betaalparking !! Niettemin zul je overdag GEEN parkeerplaats vinden tenzij je veel piet hebt. Acht uurtjes parkeren kost algauw 30€.Van 18:00 tot 8:00u is het gelukkig gratis en is er voldoende plaats. Velen logeren daarom net buiten de hoofdstad en nemen dan de bus. Is te doen als je de tijd hebt maar als je maar kort verblijft kun je niet veel zien of moet je wel héél vroeg opstaan.

- Souvenirs. Hier kunnen we in feite weinig over zeggen want ieder heeft zijn smaak en budget. Eén ding echter zijn de producten gemaakt met Possum. De possum is een soort kat/rat die een fluweelzachte staart heeft maar voor de rest niet is geliefd vanwege zijn agressie en het toebrengen van grote schade aan de gewassen. Truien, sokken, mutsen, handschoenen, sjaals enz… worden geweven met 50% schapenwol, 40% possum en 10% zijde en worden Merino genoemd. Zoals je vermoedde niet bijster goedkoop, maar zacht mensen, zacht en heerlijk om dragen !

- Mocht je zin hebben in een down under avontuurtje en nog met vragen zitten, laat het ons gerust weten. Wij zullen jullie graag proberen een antwoord te geven.

 

Sydney

 

Het is niet makkelijk om een indruk te schrijven over een stad waar je niet eens volle 72 uren bent geweest maar we gaan toch proberen. We waren reishongerig en dus in topvorm. We hadden geluk om ’s avonds aan te komen en na een vlugge maaltijd te kunnen gaan slapen. Het hotel was geboekt en dat geeft het voordeel dat je niets moet zoeken. Het Springfieldhotel was zeker geen hoogvlieger maar voldeed aan onze wensen als passagehotel. Voordelen: Je bent op wandelafstand van het centrum en de highlights. Rondom heb je winkels en restaurants. Nadeel (voor ons toch): je bent te midden een uitgangsbuurt. Op onze kamer had je echter geen lawaaihinder. Sydney is een keigrote stad die bruist en leeft. Er valt heel wat te bezien en tijdens onze korte aanwezigheid hebben we gepoogd er de max. uit te halen. Den botanische tuin is groot, mooi en wel onderhouden. We hadden geluk met het zonnige warme weer en het was zalig toeven in de parken. Het ligt dicht tegen het water en we kregen dus een verfrissend windje. Het operahouse ligt trouwens in dit park en je hebt een prachtig zicht op Harbor Bridge. Liefhebbers van architectuur komen hier zeker aan hun trekken. De stad wisselt moderne glas en staalmastodonten af met oude gebouwen die verwijzen naar het koloniaal verleden. De skytower biedt de bezoeker een uniek zicht over de stad en de wijde omgeving. Het metronet is functioneel en confortabel.

 

Als je Sydney zegt, zeg je in één adem ook Blue Mountains. Dit schitterende natuurpark is ouder dan de Grand Canyon in de USA. Het ligt op ruim 100 km buiten de stad zodat een daguitstap noodzakelijk is. Voor f68 AUS$ (56€) kom je er met bus. Onze chauffeur kon ons heel wat info meegeven, maar we vermoeden dat dit niet steeds zo is. Aussie Tours stelde deze trip voor met jeep en zou zo’n slordige 375€ gaan kosten. Effe uitkijke dus. Als je met de gondel de kloof wil induiken betaal je een opleg van 25$ p/p maar je kunt ook te voet naar de kloof. Gezien het aantal wandelingen hier ware het fijn geweest minstens een dag langer te kunnen blijven. Incluis de trip maak je nog een boottocht in de haven. Jammer genoeg eindigde de trip daar en moest je maar zelf in je hotel zien te raken. Das dan weer minnetjes en kan voor sommigen een domper zijn.

 

Alles bij elkaar houden we een positieve indruk over aan de stad en vinden deze zeker de moeite waard om te bezoeken. O ja, sportfanaten zullen hier zeker hun gading vinden want er wordt nogal een kilometertje gelopen in parken en pleinen.

 

 

Hongkong

 

Hier schrijven we een heel ander verhaal. Het is een gigantische reus van staal en beton. Vanuit ons hotel (www.lhotelhk.com) de Nina towers heb je een reuzezicht over de stad. We konden dit hotel boeken na veel internet speurwerk voor 57€/nacht. Voor deze luxe en ruimte is dit belachelijk weinig geld. Nadeel: je moet telkens een half uurtje treinen om in het centrum van de stad te raken. In de stad echter zijn de kamers enorm duur, zeker tijdens de periode dat wij er waren. De kamers hebben in veel gevallen de afmetingen van een ruime kleerkast en hebben geen ramen. Gelukkig wel een deur ! De metroverbindingen zijn echter de max. Schaf je een Octopus card aan en je kunt mee op alle metro, bus en tramlijnen van de stad. Je kunt met de kaart ook betalen in veel restaurants en winkels. Opladen kan in alle metrostations.

 

We dweilden eerst de hoofdstraat Nathan street af. In de zijstraten heb je diverse marktjes. De drukte is echter abnormaal. OVERAL krioelt het van de mensen en dan hebben we het niet eens over de spitsuren. Het is een imposante stad maar niet mooi volgens ons. Enkel in de Mid-levels en Soho, het vroegere Chinatown (onder de Engelse overheersing) vinden we onze draai terug en ook het oosten waar we zo van houden. Mochten we alles van voordien hebben geweten dan bleven we zeker maar twee dagen in Hongkong en twee meer in NZ (in de Black Jack Lodge bv.)

 

Victoria Peak en de tram, de marktjes, avenue of stars (we kennen maar twee van die sterren maar het is een verademing om op deze dijk te kunnen wandelen), de star ferry die een verbinding is tussen Kowloon en Hongkong island, de mid-levels en de grootste roltrap ter wereld (20 stukken van in totaal 800 meter), Soho en zijn restaurantjes, massagesalons (HEERLIJK) en de duistere snuisterwinkeltjes maken HK wel de moeite waard maar persoonlijk houden we veel meer van Bangkok. Anderen dan weer niet, zo zie je maar dat er voor elk wat wils is op de blauwe planeet.

New-Zealand 2011

29 januari 2011

Onze vriend Ronny komt ons thuis ophalen om naar het station in Oostende te voeren. We gaan nog effe naar de familie gedag zeggen en overnachten bij zus Anne.

30 & 31 januari 2011

Zéér vroeg uit de veren want we motten om 04:00u. op Zaventem zijn voor de vlucht naar Londen. Daar veranderen van terminal en om 11:10u met de grote vogel A 38O via Singapore naar Sydney. We vragen om te mogen upgraden naar Buisness class. No problem sir, the price is 6000 £ !!! Gekke mensen die eilanders. Wij dus in de voorziene seats waar we wel een zéér comfortabele plaats hebben. Op enkele nieuwigheden na is er niet zo'n wezenlijk verschil met de andere tostellen. Het bovendek mochten we niet bezoeken.

Eén nadeel: met hoe meer passagiers op de vlucht, hoe méér er aanschuiven bij de immigrations.

Een vlucht van 13:30u brengt ons in Singapore, waar we net een half uurtje in de transfertzone kunnen blijven. Voldoende dus voor een opfrisbeurt en een toiletje. Het regent ondertussen ouwe wijven. Wegens dit weer vertrekken we ruim 50 min. later dan voorzien en landen na nog eens een vlucht van 8 uren om 21:10u in Sydney. Alles vlot aan de immigrations en luguage. Met een taxi zijn we tegen 22:00u in het hotel. Met de tijdzones zijn we ondertussen 31 januari geworden.

Het is hier momenteel 28° heet. De taxichauffeur liet weten dat het tijdens de dag 40° was en dat dit ook de voorspelling is voor de rest van de week.

Het hotel "Springfield" blijkt midden in de hoerenbuurt te liggen. We eten nog een "Durum" (Ook hier blijken de Turken hun weg te hebben gevonden) en gaan maffen.

Ondanks de trombose perikkelen van de laatste maanden heb ik geen last gehad tijdens de vlucht. Hopelijk blijft dit zo de hele reis.

1 februari 2011

We vertrekken voor een verkenning te voet door de stad. Met een stadskaart lukt het perfect om uw weg te vinden. We komen in den botanieken hof die ons door prachtige wandelpaden en mooi onderhouden tuinplantsoenen naar de haven leidt. Harbourg bridge is onder begeleiding te beklimmen, maar de zon geeft van jetje (zeker 35°), ik vrees een beetje voor mijn been en ook de prijs van 200 Aus$ houden ons op zeeniveau. Operahouse is schitterend alsook de Bridge. In dit hete weer is het onvoorstelbaar zoveel joggers we zien, met honderden lopen ze een fraai tempo !

Kaats zoekt de winkels op waar ze UGS verkopen. Blijken Aussie boots waar alle Belgen gek op zijn. We zien prachtig versierde Boomerangs die door de Aboriginals zelf gemaakt zijn. Die denken zeker dat wij alles geloven ?

In de winkelstraten komt vooral Kaats ogen te kort. Laat mij hier maar eens een paar dagen los zegt ze !! We gaan ook op Skytower en hebben zo een grandioos zicht op de stad.

Aangezien we niet in Azië zijn eten biefstuk met frieten.

Moe door de vele slenterkilometers zijn we père total en nemen we de metro naar het hotel terug.

Daar wacht werk. We hebben uit België een multifiche meegebracht met Engelse prieze. Blijkt hier en in NZ nog een ander exemplaar te zijn. De aangekochte fiche gemonteerd en nu kan de PC en alle batterijen weer geladen worden.

We vonden het een mooie eerste dag en kruipen vroeg onder de wol (lees laken vanwege de hitte !)

3 februari 2011

We tikken vlug een taxi op de kop die ons om 3u30 naar de luchthaven brengt. Tijdens de controle moet Kaats uit de rij. Ze doen een test op haar naar kruitsporen ? Gelukkig hadden we deze nacht geen poeier verschoten !! Ze wordt grondig afgetast door een knappe blondine. Ik bied me ook direct aan maar vang bot. Na een vlotte vlucht naar Auckland proberen we in een shopping center GPS te kopen maar helaas. Gelukkig heersen hier normale temperaturen.We blijven op de luchthaven voor de aansluitende vlucht naar Christchurch waar we iets voor 21 u landen. Twintig minuten later zijn we in ons logies, de voormalige maar gelukkig omgebouwde gevangenis. We kruipen vroeg onder wol want we zijn versleten.

4 februari 2011

Gelukkig hebben we vandaag niets op het programma staan. Om 9:00u komt een meisje van Apex ons ophalen om de huurwagen op te halen. We krijgen een Mazda Familia, een kleine break. Het doet heel onwennig om links te rijden en rechts achter het stuur te zitten. Onderweg kopen we een GPS die ons hopelijk probleemloos overal ter plaatse zal brengen. Ook doen we enkele boodschappenvoor het avond en morgeneten. De keuken in den jail blijkt méér dan volledig uitgerust. Mailen en de site aanvullen lukt niet wegens een te zwakke verbinding. We lummelen dus wat rond en genieten van het zonnetje en de omgeving.

7 februari 2011

 

Opstaan en watergieten ! No problemo, het is toch een transfertdag. De weg van Lake Tekapo naar Dunedin is eerder eentonig. Net voor Dunedin beginnen we Highlands te herkennen. We stoppen in Mouraki om er de beroemde boulders te zien,stenen bollen waarvan niemand weet hoe ze er komen. Het is leuk omdat we zo effe uit de auto zijn. Inchecken in Kiwi’s Nest waar we trubbels hebben om met de kaart te betalen. Onze kaart zou stuk zijn ! We betalen cash (hebben we ook !) en trekken de stad in. Het heeft ondertussen opgehouden met regenen en we jumpen een Khmer restaurant binnen voor een Wantan-Noodle soup. Nog effe shoppen en naar de guesthouse waar ik stoofvlees maak en invries (voor slechtere tijden) hahaha ! We trekken terug naar de Khmer voor de avondmaaltijd want de drie voorziene keukens zijn niet veel soeps. In twee ervan is zelfs geen kookeenheid aanwezig. In de derde hangt een vieze geur. We gaan vroeg onder de wol.

8 februari 2011

 

Wegens de geur ontbijten we vlug in een anexe keuken en vertrekken vroeg. We hebben een 140 km voor de boeg. We komen stilaan in een prachtig landschap terecht. Onze GPS hebben we “Kwebbel” gedoopt. Wright Mills Lodge kan zelfs Kwebbel niet vinden. Een local wijst ons waar we motten wezen. We worden verwelkomt door de lady of the house. Ze maakt ons wegwijs in het huis. Prachtig en gezellig. Als we de sleutel vragen kijkt ze verwonderd: no need to close doors here sir ! Ok dan. We krijgen een plannetje maar laten Kwebbel het werk doen. We kopen nog wat eten voor de pick-nick deze middag en lamskoteletjes voor vanavond. Nooit gedacht dat ik hier zou koken, maar het is reuze gezellig en ons huisje ligt 18 km van de bewoonde wereld. Er zijn nog een Engels en Israelisch koppel aanwezig. Eerst gaan we naar Kaka point (wat een vies woord hé ?) waar we picknicken. Langs grintwegen rijden we naar Nugget point. Het laatste stuk naar de vuurtoren gaan we te voet langs de kliffen. Beneden horen we de zeeleeuwen en robben kabaal maken. Jammer genoeg te ver om te kunnen fotograferen. Het begint ook weer hevig te regenen. Prachtige zichten vanop Nugget point. Iets verder zouden na vier uur Geeloog pinguins op de stranden aankomen maar niets te zien. In onze zoektocht naar Surat bay zien we een schaapherder zijn kudde bijeendrijven op een quad maar wel met behulp van honden. We praten effe en vragen of we misschien het schaapscheren konden zien dezer dagen. Bleek niet mogelijk wegens de regen. Schapen moeten blijkbaar droog zijn om geschoren te worden. Op het strand van Surat bay liggen twee zeeleeuwen te maffen. We kunnen zéér dichtbij de kolossen komen. Volwassen mannetjes wegen tussen de 350 en 500 kg. Het is ondertussen na zessen en rijden terug naar ons logies. Het eten smaakt fantastisch en we genieten nog wat na bij het haardvuur.

10 februari 2011

 

Aangezien de verplaatsing vandaag 250 km bedraagt zetten we geen wekker. We nemen afscheid van de gastvrouw en sjezen voor het laatst over de gravelwegen van de Catlins en weer regent het. Tegen de middag in Invercargill gaan we proviand inslaan voor de komende dagen. De wegen liggen er prachtig bij en het autorijden is zeker niet te ontzien. Ondertussen is de zon van de party. In de late namiddag komen we aan en de girl aan de receptie van onze guesthouse laat weten dat we geen en-suite room hebben maar één met shared facillyties. Er zou iets mis wezen met hun pc en daarom… ? Allé, we nemen de kamer die ook goedkoper is en we krijgen elk 1 uur internet gratis. We lopen effe rond in Te Anau en het blijkt bijlange niet zo klein als gedacht. Wel stikt het hier van de toeristen, vooral Nippers en souvenir shops. We doen een terrasje in de zon hoewel het toch frisjes is, vooral langs het meer. Het is reeds na achten als we terugkeren en na het eten gaan maffen.

15 februari 2011

 

Eerst vreesden we een beetje voor de bewaarheid van de weersvoorspellingen maar als we goed in de voiture zitten gaat de zon volop schijnen en komen we ruim aan de beloofde 25°. Het is al tegen de middag want we hebben geslapen tot half tien ! Vakantiekriebels zeker ??? Tussen de bergen zien we in een kloof een jetboat zijn kunsten tonen met een stuk of wat passagiers in. Effe kijken en inderdaad de boat gaat wild tekeer maar ook de prijs voor een ritje (120$). Wat verderop rijden we links naar een skistation (Cornette). Uiteraard geen sneeuw maar wel een geweldig zicht op de omgeving. Daarna rijden we naar Arrowtown wat een soort gezellig cowboystadje blijkt te zijn (zonder cowboys). Het was vroeger een goudzoekers plaatsje, vandaar de gebouwen in aangepaste trend. Langs de Arrowrivier doen we een wandeling en zien enkele toeristen met gehuurd matriaal nog een poging wagen om de laatste kruimels goud uit de rivier te halen. De zon geeft van jetje en het is werkelijk een prachtige dag. Een Kiwi zei ons dat dit weer de rest van de week zal aanhouden. Yes … Om deze dag af te sluiten eten we enkele heerlijke stukken NZ lam, gebakken patatjes en een tomatenslaatje met pesto, aangevuld met een glaasje (of twee) rode wijn. Wat kan het leven heerlijk zijn.

17 februari 2011

 

We hadden gedacht om deze morgen een helikoptervlucht te maken over gletsjers. De eerste rem was echter de prijs (399$p/p). Bij het ontwaken kunnen we de overkant van de straat niet zien wegens de mist. Geen heli dus. We nemen alle tijd voor een ontbijt en rijden naar de Franz Jozef gletsjer. Net als gisteren bij fox moeten we een flink eind stappen om aan de voet te komen. Eigenlijk hadden we meer verwacht van deze ijsmassa’s. Het ijs is nogal vuil, zeg maar zwart op sommige plaatsen. We zien groepen de gletjser optrekken, maar gezien de lichamelijke conditie van het moment en de linkepoot is dat geen optie. We doen een extra wandelingetje naar Peters pool, een plaats waar de gletsjer reflecteert in een meertje. SCHITTEREND !! Tegen de middag gaan we terug naar de guesthouse en na de lunch rijden we richting Hokitika. Het landschap veranderd opnieuw van karakter maar blijft NZ getrouw erg mooi. Hokitika ligt aan de kust en van op onze nieuwe stek (Birdsong) hebben we vanuit de living zicht op zee. Het is hier een paradijsje. Zeer ruime en volledige keuken, onze kamer met salon en ruime badkamer, mooi terras, BBQ en de mogelijkheid om buiten (jawel onder de sterrenhemel) een bad te nemen. We verkennen het stadje dat zeer gezellig is. Na het eten nog effe naar huis bellen en wat internetten. Morgen is het vroeg dag want we hebben de grootste verplaatsing van 500 km voor de boeg. Ondertussen hebben we de kaap van de 3000 km bijna bereikt. De wegen zijn zeer goed, zij het dat sommige gravelroads zijn. Bijna alle bruggen zijn éénvaks en het is dus uitkijken bij het naderen van zo’n ding. Voor de rest blijft het uitkijken om LINKS te blijven rijden.

18 februari 2011

 

Iets voor achten vertrekken we. Als we zo’n 70 km ver zijn vind ik het verdacht dat we nog geen wegwijzer zien naar Punakaiki. We zouden graag de pannenkoekenrotsen zien, ttz rotsen die net in laagjes liggen. Ik vond het al verdacht dat Kwebbel maar 440 km opgaf en nazicht op de kaart leert inderdaad dat zij een kortere weg kende en we daardoor de pannenkoeken misten. Aan de andere kant hebben we een uur minder lang te rijden. We stoppen regelmatig aan een lookout, maken een wandelingetje en vergeten niet te eten of te drinken. Na 400 km komen we in Pukaka waar we voorraad inslaan en tanken. De guesthouse ligt langs de hoofdweg en is ok, maar we beginnen zindelijk te worden hoor. Mooie chalet met alles erop en eraan. Het hoofdgebouw straalt gezelligheid uit en de gastheer Roberto (niet dieje vanSamson) een echte Italiano heet ons hartelijk welkom en is meteen een waterval van informatie. We vertrekken direct naar de kust (zeg maar gerust het einde van de wereld) en maken nog een forse wandeling door het mulle duinenzand. Het is ondertussen bewolkt en stevig gaan waaien. We zijn bekaf als we terug keren en na een flinke dosis koolhydraten (spagetti) kruipen we onder de wol.

19 februari 2011

 

Iets na negen kunnen we vertrekkenen gaan eerst naar de Pupu springs.Dit is een bron die onder water ontspringt en het zuiverste water ter wereld zou leveren. Het water is inderdaad loepzuiver maar… We hebben van Roberto een tip gekregen en rijden naar Taka beach. Het is inderdaad een prachtig klein strand waar we de sportvissers gadeslaan en geloof het of niet, een paar uur in de zon te liggen genieten. Verder richting Totaranui beach maar we zouden daarvoor weer 20 km gravelroads moeten berijden en dat hebben we al genoeg gehad. We besluiten de wandeling van anderhalf uur naar de Wainui watervallen te doen. Mooie wandeling en dito waterval. Kunnen er ook mooie foto’s maken. In Takaka zijn op uitzondering van de supermarkt alle winkels gesloten en rijden daarom terug naar de Inlett. Tijdens de apero maken we kennis met een gepensioneerd Engels/Nederlands koppel die maar effe voor drie maanden hier zijn. Gezellige avond, lekker eten, dito wijn en fijn gezelschap maken een einde aan een alweer sublieme dag.

21 februari 2011

 

Het is 6u30 in de morgen en ik ontwaak door een waar concert van inheemse vogels. Als ik door het venster kijk zie ik tevens dat de zon zich aan het oprichten is achter de heuvels van de baai. EEN ENIG SPEKTAKEL !!!! Direct naar buiten en aan het water alle moois opnemen met de camera en video. Gauw terug naar binnen om me in te smeren tegen insecten want de smerigaards bijten als hel. Waarschijnlijk zullen we niet veel rondlopen vandaag maar genieten van deze SCHITTERENDE plaats. En inderdaad we hebben lui gerikt ( of zoiets). Wel een klein wandelingetje maar de weg was niet schitterend. Lekkere vis gegeten in de hammocks gehangen, boekje lezen, tukje doen, biertje slurpen en o ja, de was gedaan. Fototoestel en camera ook relatieve rust gegund. De mosselen werden gisteren allemaal opgegeten en daarom eten we vanavond pizza, door de gastvrouwe zelf gebakken. Daarna zullen we waarschijnlijk vroeg in bed liggen.

22 februari 2011

 

Na het genieten van een onvoorziene rustdag, want we wilden infeite een stuk van de Queen Charlotte track affietsen maar lasten dit af wegens niet zien zitten. Dit is het voordeel van het reizen op deze manier. Je doet volledig waar je zin in hebt. Geen gids die zegt hoe vroeg je uit bed moet, waar je heengaat, hoe lang (of kort) je ergens blijft, enz... Zalig jongens, moet iedereen proberen !! Helaas staan we op en zien de baai verdwenen in de mist en de regen. We nemen afscheid van Lynley, Mike en Walter (de grasmaaier en nog zo wat...) maar kunnen hun tot ziens niet beamen. Waarschijnlijk keren we hier nooit meer terug hoe onwaarschijnlijk mooi het ook was. De wereld is ZO GROOT en we willen er o zo graag nog zoveel van zien. Mensen die nog naar NZ moeten of willen mogen deze unieke plaats niet vergeten aan te doen. Enfin, wijle dus weg en opnieuw het baantje met de duizend bochten. De regen heeft als voordeel dat het niet stuift als de beesten. Aan de 80 km bochten worden er nog 20 bijgedaan om naar Picton te rijden. We gaan de volledig Engelse toer op en eten fish & chips. Tot overmaat van ramp blijkt het ook nog lekker te zijn. Op en top Engels want we krijgen ons maal geserveerd in gazettepapier. We laden in op de Interislander ferry. Aan boord vernemen we via de TV's van de aardbeving die Christchurch heeft getroffen. We nemen ons voor om bij aankomst in de hoofdstad Wellington familie en vrienden op de hoogte te brengen dat we ver van de danger zone zitten en het prima stellen. Ondertussen bereiken we hotel, wat uiteraard een hemels groot contrast is met de stek waar we vandaan komen maar het valt reuze mee. We hebben een nette en complete kamer. Voor het eerst bekijken we TV en vernemen dat er een groot aantal doden, gewonden en vermisten zijn in de Christchurch ramp. Er is een immens grote keuken (ook met bediening), reuze refter, bar met verschillende poolbiljarts en veel info. Het enige probleem is parking.. Gelukkig vinden we rechtover het hotel een plaats maar moeten daar voor 8am weg of 4$ per uur parking betalen. Na een Italiaanse schotel en een glazeke vino zijn we rijp voor het rijk der dromen.

25 februari 2011

 

We vertrekken relatief vroeg want het zonnetje zit uit en we hebben een stralend blauwe hemel. We rijden de bergen in en daar is de zon nog niet direct van de party, maar na een tijdje geeft Laura van jetje. We rijden door een dot van een landschap. Serieus bergachtig, dennenbossen zo ver je kunt zien en een stralende hemel. Tegen middag komen we aan het Taupo meer en wippen het Info tourist binnen waar verschillende folders over een speciale omgeving op ons wachten. Na een lunch in een aangenaam stadje die Taupo wel is rijden we eerst naar de moon geisers. Mooi maar nog niet wetende wat ons te wachten staat. Het landschap wordt steeds gevariëerder en we komen in Waiotapo, het wonderland van de heet water bronnen. We moeten ons reppen om de hele toer te kunnen maken voor sluitingstijd (17:00) en alles te filmen en fotograferen. Het is onwezenlijk wat je ziet : sissende geisers, brobbelende modderpoelen maar vooral de kleuren !!! Onwezenlijk mooi . We komen aan in Rotorua, een stadje die even mooi en aantrekkelijk is als alle die we in NZ bezochten. Onze guesthouse is dik ok en na eten nog effe een frisse neus halen. En wat komt de Geryl tegen ? Een Belgisch café! En wat kan de Geryl daar drinken ? Juist geraden... een DUVEL !!!!!!!!!!!!! Mannekes, dat SMAAKT !!! en tevens op de tonen van een live blues orkest. Toch rekken we het niet lang want de kilometers, de hitte en het wandelen eist zijn tol. Nog effe deze proza en wat foto's om het thuisfront onder de indruk te brengen en dan maffe.

26 februari 2011

 

Na het ontbijt gaan we de toerist info wat verderop in Fenton street. We boeken ons tegen 105$ een Maori avondje. Dit is een typische avond met zang, dans (de haka) en eten die bereid wordt in een ondergrondse oven. De hitte wordt gehaald uit de hier overal vulkanische ondergrond. We moeten kiezen uit een vijftal plaatsen en besluiten naar een Maoridorp te gaan. Hopelijk is het geen al te grote toeristische show, maar echt Maori. Bij de boeking krijgen we een gratis ticket om Hell’s gate te bezoeken. Ook zo’n vulkanische site waar dit keer de modder overheerst. Het is bijlange niet zoals gisteren, maar wat wil je als je eerst de mooiste dingen gaat bekijken. We konden voor 60$ effe in zo’n modderkuip gaan zitten maar hebben genoegen genomen met een voetbad. We zien er trouwens zo al jong genoeg uit (hahahaha). We kopen ons wel een gepolijste Paua schelp. Na ons middagbroodje kip rijden we naar het verbrande dorp. Dit is een voormalig Maori dorp die in 1886 door lava werd overspoeld door een vulkaanuitbarsting. De gids, een speciaal man geeft rondleiding op een leuke manier. Er is ook een mooie waterval maar toch vinden we de toegangsprijs van 32 $ overdreven. Terug naar hotel om ons op te frissen maar daar aangekomen begint donder en bliksem en gaan de hemelsluizen open. Hopelijk is die ondergrondse oven waterdicht ! De ontvangstceremonie is in ieder geval indrukwekkend. Daarna kunnen we het (namaak)dorp bekijken want op deze wijze leven geen Maori’s meer. Niettemin is de show mooi, de oven is ook van een serieus kaliber, en het eten smaakt heerlijk. Een geslaagd einde van weeral een toffe dag.

3 maart 2011

 

De dag begon niet lekker. Bij het ontwaken hoorden we het water gieten. Na het ontbijt klaarde het een beetje uit maar een strange dagse konden we wel op ons buik schrijven. De tourism map erbij gehaald en besloten om naar Puketi forest te gaan om de Kauri reuzen te zien. Ondanks Kwebbel hadden we enig zoekwerk maar kwamen zoals altijd terecht. O ja, Kauri reuzen zijn bomen. Het waren ferme knuffels maar helaas maar 500 jaar oud. Zes personen hand in hand konden deze omarmen. De exemplaren die 4000 jaar oud zijn staan op een paar honderd kilometer hier vandaan. Zien we niet zitten. Om deze bomen te omarmen zouden 15 personen nodig zijn. Iets verderop zien we camphouses waar trekkers (de echte hé) overnachten. Gert-Jan zou hier niet weg te slaan zijn. Na de middag rijden we naar Kerikeri. Liefelijk dorpje waar we wat rond wandelen en de waterval aanschouwen. Wat verder zien we de Opita baai waar heel wat jachten aangemeerd liggen. De omliggende huizen zijn van dito kaliber. Onderweg zien we vele malen roofvogels die doodgereden possum’s (van de staart wordt wol geweven die zacht is als zijde) en konijnen van de weg oppikken. De zon is er door gekomen en we krijgen nog een toffe namiddag en avond. In Kerikeri vinden we een supermarkt met voor het eerst vers vlees in bediening. Het rundsvlees ziet er geweldig uit maar toch kiezen we voor de schitterende lamskorteletjes. Samen met gerookte mosselen bij de apero, een tomatenslaatje en gebakken patatjes en een rode vin rouge zal dat een fantastische afsluiter van een mooie dag zijn.